Co zobaczyć w Tajlandii: 50 miejsc od północy po wyspy

Z północy na południe Tajlandia ciągnie się przez ponad 1600 kilometrów. Na tym odcinku mieszczą się górskie wioski, w których w styczniu rano pali się w piecach, ruiny dwóch dawnych stolic, khmerskie świątynie na wygasłym wulkanie, las deszczowy starszy od większości europejskich puszcz i wyspy na dwóch morzach, z których każde ma porę deszczową w innym miesiącu. Dlatego na pytanie, co zobaczyć w Tajlandii, najpierw trzeba odpowiedzieć sobie na inne: gdzie i kiedy. Zebraliśmy pięćdziesiąt miejsc, podzielonych na regiony. Przy każdym piszemy, po co tam jechać, ile czasu zarezerwować, jak dojechać i ile kosztuje wstęp, jeśli cenę podaje oficjalne źródło. Miejsc jest celowo więcej, niż da się zobaczyć podczas jednej podróży. W dwa tygodnie spokojnie zwiedzą Państwo trzy regiony, a nie pięć.

Gdzie spać w Tajlandii

Noclegi omawiamy szczegółowo przy poszczególnych regionach: Bangkok według dzielnic w przewodniku po Bangkoku, plaże Phuketu w artykule o Phukecie, Ao Nang i Railay w przewodniku po Krabi, a Phi Phi w tekście o Ko Phi Phi. Dla miejsc z tego zestawienia, które nie mają osobnego artykułu, mamy trzy hotele, w których sami chętnie byśmy spali:

• Sala Ayutthaya stoi nad samą rzeką, dokładnie naprzeciwko świątyni Wat Phutthaisawan, więc wieczorem patrzy się z tarasu na podświetlone ruiny. To dobry powód, żeby w Ayutthayi przenocować, zamiast wpaść tylko na jeden dzień.
• The Float House River Kwai to pływające wille na rzece Kwai, w dżungli za Kanchanaburi. Dobra baza na wypady do Hellfire Pass i parku Erawan.
• Rachamankha Hotel to butikowy hotel w stylu Lanna na starym mieście w Chiang Mai, kilka kroków od świątyni Wat Phra Singh.

W pozostałych miejscach najlepiej szukać według bazy wypadowej: noclegi w Chiang Mai, noclegi w Chiang Rai, noclegi przy parku historycznym Sukhothai, noclegi na Ko Lanta i noclegi na Ko Samui.

50 miejsc: co zobaczyć w Tajlandii

Miejsca ułożyliśmy według regionów, żeby można było od razu składać z nich trasę. Bangkok, Phuket, Krabi i Phi Phi mają tu tylko po jednym punkcie, bo każdemu z nich poświęciliśmy osobny przewodnik i do niego odsyłamy. Więcej miejsca dostały atrakcje Tajlandii, o których w polskich zestawieniach pisze się niewiele.

Bangkok i wycieczki z Bangkoku

Przez Bangkok przewija się niemal każdy, kto leci do Tajlandii. Z Polski leci się tu zwykle z jedną przesiadką, najczęściej na Bliskim Wschodzie albo w Stambule, cała podróż trwa mniej więcej 13–16 godzin. Większość osób traktuje stolicę jak przystanek w drodze dalej i szkoda, bo w jeden dzień można z niej dojechać do dwóch obiektów UNESCO, mostu na rzece Kwai, pływających targów, a nawet na wyspę z białym piaskiem.

1. Bangkok: Wielki Pałac, Wat Pho i Wat Arun

Trzy najważniejsze zabytki stolicy leżą przy rzece i spokojnie mieszczą się w jednym przedpołudniu. Wielki Pałac ze Świątynią Szmaragdowego Buddy (Wat Phra Kaew) kosztuje cudzoziemców 500 THB, czyli ok. 55 zł, a bilet obejmuje też muzeum tkanin królowej Sirikit na terenie kompleksu (royalgrandpalace.th). Strój jest sprawdzany: nie przejdą koszulki na ramiączkach, szorty, minispódniczki ani podarte czy obcisłe spodnie. Niedaleko stoi Wat Pho z pozłacanym leżącym Buddą o długości 46 metrów, a po drugiej stronie rzeki Wat Arun, do którego dopływa prom z przystani Tha Tien.

Do pałacu najwygodniej dostać się wodą: ze stacji BTS Saphan Taksin na przystań Sathorn, a stamtąd pomarańczową łodzią Chao Phraya Express do przystani Tha Chang. Ile dni zaplanować na Bangkok, gdzie spać i co jeszcze zobaczyć w mieście, od Chinatown po weekendowy targ Chatuchak, opisujemy w przewodniku po Bangkoku. My dalibyśmy mu co najmniej trzy dni. Najbardziej lubimy go wieczorem z pokładu łodzi, kiedy na obu brzegach zapalają się świątynie.

2. Ayutthaya, dawna stolica Syjamu

Około 80 kilometrów na północ od Bangkoku leżą ruiny miasta, które przez ponad czterysta lat było sercem królestwa Syjamu, dopóki w 1767 roku nie spaliła go armia birmańska. Park historyczny jest na liście UNESCO od 1991 roku. Najczęściej fotografowana jest głowa Buddy wrośnięta w korzenie drzewa w Wat Mahathat, ale nam najbardziej podoba się Wat Chaiwatthanaram nad rzeką. Przypomina khmerski Angkor i najładniej wygląda pod wieczór.

Za wstęp płaci się osobno przy każdej świątyni albo kupuje się bilet łączony. Zabytki dzielą kilometry, więc przy dworcu najlepiej wypożyczyć rower albo wynająć tuk-tuka na objazd. Pociągi z Bangkoku kursują kilka razy dziennie. Na jednodniową wycieczkę to wystarczy, ale kto chce zobaczyć ruiny bez tłumów, niech zostanie na noc i wyjdzie wcześnie rano.

3. Pływające targi: Damnoen Saduak czy Amphawa

Łódki wyładowane owocami zna z obrazków każdy, tylko że targi są dwa i sporo się różnią. Damnoen Saduak, jakieś sto kilometrów na południowy zachód od Bangkoku, jest największy, najbardziej znany i zarazem najbardziej turystyczny. Przyjeżdża się tu rano, handel jest nastawiony głównie na turystów i wiele osób wyjeżdża z wrażeniem, że oglądało dekorację. Amphawa jest mniejsza i ożywa przede wszystkim w weekendowe popołudnia i wieczory. Kupują tu Tajowie, a do jedzenia siada się na schodkach nad kanałem, gdzie grillowane owoce morza podają prosto z łódki.

My pojechalibyśmy do Amphawy. Kto zostanie do zmroku, może popłynąć łodzią na oglądanie świetlików, które po zmierzchu świecą w koronach drzew nad wodą.

4. Targ na torach Maeklong

Niedaleko Amphawy, w miasteczku Samut Songkhram, handluje się bezpośrednio na torach kolejowych. Kilka razy dziennie przyjeżdża pociąg, sprzedawcy w ostatniej chwili składają markizy i odsuwają kosze z warzywami o parę centymetrów, skład przejeżdża, a minutę później targ wraca na swoje miejsce. Brzmi jak atrakcja dla turystów i trochę nią jest, ale wciąż to zwykły targ, na którym miejscowi kupują ryby i warzywa. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić godziny przejazdu pociągu, inaczej zobaczą Państwo sam targ. Maeklong i Amphawę łatwo połączyć w jedną wycieczkę.

5. Most na rzece Kwai i Kolej Śmierci

Kanchanaburi leży mniej więcej 130 kilometrów na zachód od Bangkoku, a przyjeżdża się tu dla mostu, który stał się symbolem budowy kolei tajsko-birmańskiej w czasie II wojny światowej. Linię budowali jeńcy wojenni i przymusowo wcieleni robotnicy z Azji. Zginęły przy tym dziesiątki tysięcy ludzi, stąd nazwa Kolej Śmierci. Sam most to niepozorna stalowa konstrukcja, którą można przejść pieszo. Większe wrażenie robi cmentarz wojenny w mieście i przejazd pociągiem po oryginalnej trasie wzdłuż skalnej ściany przy Tham Krasae, gdzie drewniany wiadukt wisi nad rzeką.

Na Kanchanaburi warto zostawić sobie co najmniej dwa dni, żeby zdążyć też do miejsc nr 6 i 7. Najbardziej lubimy tu nocować w pływającym hotelu na samej rzece.

6. Hellfire Pass

Odcinek kolei, na którym jeńcy ręcznie wykuli przekop w skale, w takim tempie i w takich warunkach, że nazwano go Piekielną Przełęczą. Jest tu muzeum i ścieżka pamięci poprowadzona dawnym nasypem kolejowym, przez przekop i dalej w las. To miejsce, w którym nikt nie mówi głośno, i naszym zdaniem najmocniejszy punkt całego regionu. Leży daleko za miastem Kanchanaburi, przy drodze do granicy z Birmą, więc dojeżdża się samochodem, skuterem albo z wycieczką.

7. Park Narodowy Erawan

Siedmiostopniowy wodospad z turkusowymi oczkami wodnymi, w których można się kąpać. Do niższych kaskad prowadzi zwykły spacer, do wyższych już porządne podejście po korzeniach i kamieniach, więc lepiej buty niż japonki. Wstęp do parku kosztuje 300 THB dla dorosłego cudzoziemca (ok. 33 zł) i 200 THB dla dziecka (tourismthailand.org). Warto być na miejscu zaraz po otwarciu: koło południa przyjeżdżają autokary z Bangkoku i w basenach robi się jak na kąpielisku miejskim. I proszę nie zostawiać jedzenia bez opieki, małpy kradną tu z dużą wprawą.

8. Park Narodowy Khao Yai

Najstarszy park narodowy w kraju, od 2005 roku część przyrodniczego obiektu UNESCO Dong Phayayen–Khao Yai. Leży około trzech godzin jazdy na północny wschód od Bangkoku i jest jednym z niewielu miejsc w Tajlandii, gdzie ma się realną szansę spotkać dzikie słonie, na przykład na drodze przecinającej park. Do tego gibony, dzioborożce i jelenie. Wodospad Haew Suwat być może znają Państwo z filmu „Niebiańska plaża”. Wstęp dla dorosłego cudzoziemca kosztuje 400 THB (ok. 44 zł), dla dziecka 200 THB (tourismthailand.org).

Bez samochodu albo przewodnika trudno się tu poruszać, bo odległości w parku są duże. Naszym zdaniem najlepsza pora na wypatrywanie zwierząt to wczesny ranek i późne popołudnie.

9. Ko Samet

Najbliższa Bangkoku porządna wyspa, mniej więcej trzy i pół godziny drogi razem z promem z portu Ban Phe. Cała wyspa należy do parku narodowego, więc przy przyjeździe płaci się opłatę parkową. Piasek jest drobny i biały, samochodów prawie nie ma, a w porównaniu z południem pada tu mniej. W weekendy i tajskie święta przenosi się tu jednak pół Bangkoku. My pojechalibyśmy w tygodniu na dwie, trzy noce, jako odpoczynek między miastem a dalszą drogą.

10. Sanktuarium Prawdy w Pattayi

Pattaya kojarzy się większości ludzi wyłącznie z życiem nocnym i nikt nie szuka w niej niczego innego. Na jej obrzeżach stoi jednak jedna z najdziwniejszych budowli w Tajlandii: ogromna świątynia w całości z drewna, pokryta rzeźbieniami od fundamentów po szczyty wież. Budowa trwa od 1981 roku i wciąż nie jest skończona, więc obok gotowych części zobaczą Państwo rzeźbiarzy przy pracy. Na samą Pattayę szkoda nam czasu, ale dla Sanktuarium Prawdy warto się zatrzymać w drodze na wschód, na przykład na Ko Samet albo Ko Chang.

11. Hua Hin

Najstarszy kurort nadmorski w kraju, około 200 kilometrów na południe od Bangkoku. Od lat 20. ubiegłego wieku spędza tu lato rodzina królewska. Morze nie jest tak turkusowe jak na południu, a plaża ma raczej miejski charakter, za to jest spokojnie, na nocnych targach dobrze się je, a dworzec należy do najładniejszych w kraju: drewniany, ze starą królewską poczekalnią w osobnym pawilonie. Hua Hin pasuje rodzinom i wszystkim, którzy chcą spędzić kilka dni nad morzem bez kolejnego lotu. Stąd jest też blisko do punktu nr 12.

12. Jaskinia Phraya Nakhon w Khao Sam Roi Yot

W parku narodowym na południe od Hua Hin jest jaskinia z zawalonym sklepieniem, przez które przed południem wpada promień słońca i pada prosto na mały pawilon zbudowany dla króla Chulalongkorna. To jedno z najczęściej fotografowanych ujęć w Tajlandii i, w przeciwieństwie do wielu innych, nie jest złudzeniem aparatu. Do jaskini idzie się z plaży Laem Sala stromą ścieżką pod górę, a na samą plażę dostaną się Państwo pieszo przez skalny cypel albo łodzią. Proszę liczyć się z podejściem w upale i zabrać wodę. Promień wygląda najpiękniej późnym przedpołudniem.

Środek i północny wschód: khmerskie świątynie i pierwsze królestwo

Między Bangkokiem a Chiang Mai leży region, nad którym większość turystów po prostu przelatuje. A to tu jest kolebka państwa tajskiego, a na północnym wschodzie, w krainie Isan, stoją świątynie wznoszone przez tych samych Khmerów, którzy zbudowali Angkor.

13. Sukhothai

Pierwsze tajskie królestwo powstało tu w XIII wieku, a jego stolica jest dziś parkiem historycznym wpisanym na listę UNESCO (1991). W porównaniu z Ayutthayą jest tu więcej zieleni, stawów z lotosami i spokoju, a posągi Buddy mają charakterystyczne smukłe, eleganckie kształty. Strefę centralną ze świątynią Wat Mahathat objedzie się rowerem w jedno przedpołudnie, a za nią stoi Wat Si Chum z ogromnym siedzącym Buddą, który patrzy przez wąską szczelinę w murze.

Park leży mniej więcej w połowie drogi między Bangkokiem a Chiang Mai, autobusem z Bangkoku to około sześciu, siedmiu godzin. Idealny przystanek w drodze na północ, wystarczą jedna albo dwie noce. W listopadzie obchodzi się tu Loi Krathong ze światełkami na wodzie i naszym zdaniem to jedno z najpiękniejszych miejsc, żeby to święto przeżyć.

14. Si Satchanalai i Kamphaeng Phet

Do tego samego wpisu UNESCO co Sukhothai należą jeszcze dwa stowarzyszone miasta historyczne. Si Satchanalai leży około godziny drogi na północ i to Sukhothai bez ludzi: ruiny w lesie, świątynia z rzędem kamiennych słoni wokół podstawy i prawie nikogo dookoła. Kamphaeng Phet jest na południe, przy trasie z Bangkoku, ze świątyniami z laterytu ukrytymi między drzewami. Kto ma czas na północy, niech doda do Sukhothai przynajmniej Si Satchanalai. Nam podobało się tam bardziej niż w głównym parku.

15. Phanom Rung

Khmerska świątynia z piaskowca i laterytu, zbudowana na krawędzi wygasłego wulkanu w prowincji Buri Ram. Do głównego sanktuarium prowadzi długa droga procesyjna obstawiona kamiennymi słupkami i schody ozdobione nagami. Kilka razy w roku słońce wschodzi albo zachodzi dokładnie przez piętnaście drzwi na głównej osi i na tę chwilę zjeżdżają się tysiące ludzi. Kawałek niżej, pod wzgórzem, stoi mniejsza świątynia Muang Tam ze stawami. Dla miłośników historii, którzy widzieli już Ayutthayę i Sukhothai, to naszym zdaniem naturalny kolejny krok.

16. Phimai

Kolejna khmerska świątynia, tym razem w samym środku miasteczka w prowincji Nakhon Ratchasima, około czterech godzin od Bangkoku. Jest starsza od kambodżańskiego Angkor Wat i pod wieloma względami do niego podobna, a ponieważ nie przyjeżdżają tu zorganizowane wycieczki, zobaczą ją Państwo prawie w samotności. Phimai i Phanom Rung da się połączyć w jedną dwu- lub trzydniową wyprawę, z Khao Yai w drodze powrotnej.

17. Chiang Khan i prowincja Loei

Loei na północnym wschodzie, przy granicy z Laosem, to jedno z niewielu miejsc w Tajlandii, gdzie zimą przydaje się kurtka. Miasteczko Chiang Khan ma ulicę drewnianych domów wzdłuż Mekongu. Wcześnie rano daje się tam jałmużnę mnichom, a wieczorem spaceruje nad rzeką z widokiem na Laos. Tajowie przyjeżdżają tu głównie zimą, cudzoziemców spotyka się niewielu. Niedaleko leży płaskowyż Phu Kradueng, na który wchodzi się pieszo kilka godzin. W porze deszczowej bywa zamknięty dla odwiedzających.

Północ: Chiang Mai, Chiang Rai i góry

Północna Tajlandia to zupełnie inny kraj: chłodniejsze noce, góry, kultura dawnego królestwa Lanna, kawiarnie i targi. Najlepiej przyjechać od listopada do stycznia. Mniej więcej od lutego do kwietnia wypala się tu pola, a w dolinach zalega smog, przez który Chiang Mai czasem trafia do grona miast z najgorszym powietrzem na świecie.

18. Stare miasto w Chiang Mai

Chiang Mai założył król Mangrai w 1296 roku jako stolicę królestwa Lanna. Stare miasto tworzy niemal regularny kwadrat o boku około 1,6 kilometra, otoczony fosą i resztkami ceglanych murów. W środku stoją dziesiątki świątyń, z których najważniejsze to Wat Chedi Luang z potężnym, częściowo zawalonym czedi i Wat Phra Singh. W niedzielę wieczorem główna ulica zamienia się w Sunday Walking Street, ogromny targ z jedzeniem i rękodziełem, a w sobotę podobny targ działa w Wualai.

Chiang Mai to najlepsza baza na całą północ. Kurs tajskiej kuchni, masaże, kawiarnie, targi, wypady w góry. Na samo miasto warto zarezerwować co najmniej trzy dni. Z Bangkoku leci się tu około godziny albo jedzie nocnym pociągiem, który sam w sobie jest przeżyciem.

19. Wat Phra That Doi Suthep

Najświętsza świątynia północy stoi na górze nad miastem, a z jej tarasu przy dobrej widoczności widać całą dolinę. Do złotego czedi prowadzą schody liczące ponad trzysta stopni, obramowane dwoma długimi nagami. Na górę można też wjechać kolejką. Z miasta prowadzi tam kręta droga o długości około piętnastu kilometrów, kursują nią czerwone songthaewy, czyli wspólne pickupy. Najlepiej przyjść wcześnie rano, zanim przyjadą wycieczki, albo pod wieczór. Ramiona i kolana zakryte, buty zdjęte.

20. Etyczny rezerwat słoni

Wokół Chiang Mai działają dziesiątki „parków słoni”, ale tylko część z nich zasługuje na tę nazwę. Przejażdżki, malowanie, sztuczki i kąpiele na komendę oznaczają, że zwierzę musiało przejść brutalną tresurę. Dobry rezerwat oferuje wyłącznie obserwowanie słoni z dystansu, małe grupy i słonie, które poruszają się swobodnie. Najbardziej znany jest Elephant Nature Park, gdzie żyją słonie uratowane z cyrków i z wyrębu lasów. Trzeba rezerwować z wyprzedzeniem, bo miejsca szybko się kończą. My wybieralibyśmy według tego, czy w programie pojawia się słowo „ride” albo „bathing”. Jeśli tak, to gdzie indziej.

21. Doi Inthanon

Najwyższy szczyt Tajlandii (2565 m) i park narodowy około dwóch godzin jazdy od Chiang Mai. Na wierzchołku jest o dziesięć i więcej stopni chłodniej niż w mieście, rośnie las porośnięty mchem, a krótka ścieżka edukacyjna Ang Ka biegnie po drewnianych kładkach. Pod szczytem stoją dwa królewskie czedi otoczone ogrodami, a po drodze na górę są wodospady Wachirathan i Mae Ya oraz wioski plemion górskich z tarasami ryżowymi. Proszę zabrać bluzę, a kto chce zobaczyć wschód słońca nad chmurami, musi wyjechać jeszcze po ciemku.

22. Chiang Dao

Półtorej godziny na północ od Chiang Mai nad równiną wznosi się wapienny masyw Doi Chiang Dao, jedna z najwyższych gór kraju. U jego stóp jest jaskinia ze świątynią i kilometrowymi korytarzami, do których wchodzi się z miejscowym przewodnikiem i lampą naftową, a wokół stoją małe ekolodże i kawiarnie z widokiem na górę. Chiang Dao to dla nas najpiękniejsze miejsce na północy, żeby zwolnić. Nic tu nie trzeba i to jest główny punkt programu.

23. Pai

Miasteczko w górskiej dolinie, do którego z Chiang Mai prowadzi droga nr 1095 z 762 zakrętami. Minibus jedzie około trzech godzin, więc kto ma chorobę lokomocyjną, niech weźmie tabletkę. Pai słynie z luźnej atmosfery, jogi i wieczornego targu na Walking Street. W okolicy są punkty widokowe Pai Canyon (najlepszy o zachodzie słońca), gorące źródła, wodospad Pam Bok, bambusowy most Boon Ko Ku So nad polami ryżowymi i chińska wioska Santichon.

Pai jest dziś mocno turystyczne, ale rano, kiedy z doliny unosi się mgła, wciąż warto tu być. Wystarczą dwa, trzy dni. Skuter warto wypożyczać tylko wtedy, gdy umie się nim jeździć. Bandaże na kolanach to tutaj najpopularniejsza pamiątka.

24. Mae Hong Son i jaskinia Nam Lod

Za Pai droga prowadzi dalej w góry do Mae Hong Son, górskiego miasteczka przy granicy z Birmą, ze świątyniami w stylu birmańskim nad jeziorkiem. Cała pętla z Chiang Mai przez Pai, Mae Hong Son i Mae Sariang z powrotem liczy około 600 kilometrów i jest najsłynniejszą trasą motocyklową Azji Południowo-Wschodniej. Po drodze warto zatrzymać się przy jaskini Nam Lod (Tham Lod) koło Pang Mapha. Przepływa przez nią rzeka, zwiedza się ją na bambusowej tratwie, a wieczorem wylatują z niej tysiące jerzyków. Na pętlę proszę zarezerwować od czterech do siedmiu dni, a jeśli nigdy nie jeździli Państwo motocyklem w górach, to nie jest dobre miejsce na początek.

25. Biała Świątynia (Wat Rong Khun)

Około 13 kilometrów na południe od Chiang Rai stoi świątynia, która bardziej niż świątynię przypomina rzeźbiarski sen. Cała biała, wysadzana lusterkami, z mostem nad „piekłem”, z którego wyciągają się setki rąk. Od 1997 roku buduje ją za własne pieniądze artysta Chalermchai Kositpipat i jeszcze długo nie będzie gotowa. W środku są malowidła ścienne, na których znajdą Państwo nawet postacie z filmów i komiksów. Wstęp dla cudzoziemców kosztuje 100 THB (ok. 11 zł, tourismthailand.org). Najlepiej przyjechać z samego rana, później robi się tłoczno.

26. Niebieska Świątynia (Wat Rong Suea Ten)

Stoi w samym Chiang Rai, intensywnie niebieska ze złotymi detalami i dużym białym Buddą w środku. Jest nowsza i mniejsza od Białej Świątyni, a zbudował ją uczeń Chalermchaia Kositpipata. Ludzi jest mniej, spokoju więcej, a od kolorów w środku trochę kręci się w głowie. Nam podobała się chyba bardziej niż jej słynniejsza biała sąsiadka.

27. Czarny Dom (Baan Dam)

Przeciwieństwo Białej Świątyni. Kompleks około czterdziestu ciemnych budynków na północnym skraju Chiang Rai, stworzony przez malarza Thawana Duchanee. W środku są skóry, rogi, kości i czaszki krokodyli na stołach. Całość robi mroczne, niepokojące wrażenie i części osób się nie spodoba. To raczej muzeum i projekt artystyczny niż świątynia. Białą Świątynię, Niebieską Świątynię i Czarny Dom można połączyć w jeden dzień.

28. Złoty Trójkąt

Miejsce, gdzie u zbiegu Mekongu i rzeki Ruak spotykają się granice Tajlandii, Laosu i Mjanmy. Kiedyś centrum upraw opium, dziś punkt widokowy, wielki złoty Budda, stragany z pamiątkami i Hall of Opium, muzeum historii handlu narkotykami. Sam trójkąt jest raczej symboliczny i zobaczą Państwo głównie dwie rzeki. Muzeum jest jednak dobre, podobnie jak rejs łodzią po Mekongu. W połączeniu z miasteczkiem Chiang Saen i jego ruinami to przyjemny dzień z Chiang Rai.

29. Nan

Prowincja przy granicy z Laosem, do której dociera niewielu cudzoziemców. Głównym powodem przyjazdu jest świątynia Wat Phumin z XIX-wiecznymi malowidłami ściennymi. Jest wśród nich słynna scena szepczącej sobie do ucha pary, którą w Tajlandii widuje się na plakatach i pocztówkach. Wokół miasta rozciągają się pola ryżowe i góry parku narodowego Doi Phu Kha. Nan to cel na drugą albo trzecią podróż do Tajlandii, kiedy człowiek wie już, czego spodziewać się po północy, i chce ją zobaczyć bez tłumów.

Morze Andamańskie: wapienne skały i wyspy na zachodzie

Zachodnie wybrzeże to Tajlandia z plakatów: wapienne wieże sterczące z morza, łodzie long-tail z kolorowymi wstążkami na dziobie i wyspy, na które nie prowadzi żadna droga. Sezon trwa tu mniej więcej od listopada do kwietnia. W czasie monsunu południowo-zachodniego (mniej więcej od maja do października) morze bywa wzburzone, a część linii promowych i parków narodowych nie działa.

30. Phuket

Największa tajska wyspa i najłatwiej dostępne miejsce nad morzem, z międzynarodowym lotniskiem i setkami hoteli. Jest gwarno, a na głównych plażach, takich jak Patong, bywa tłoczno, ale są też spokojniejsze zatoki na południu i północy, kolorowe stare miasto Phuket Town z kamienicami w stylu chińsko-portugalskim, posąg Wielkiego Buddy na wzgórzu i punkt widokowy Promthep na południowym cyplu. Dla nas Phuket to przede wszystkim dobra baza na wycieczki łodzią. Które plaże wybrać i gdzie mieszkać, opisujemy w przewodniku po Phukecie.

31. Krabi i półwysep Railay

Prowincja Krabi ma bardziej dramatyczny krajobraz niż Phuket i trochę więcej spokoju. Główną bazą jest Ao Nang, skąd wypływają łodzie na wyspy, ale najpiękniejszy jest półwysep Railay, odcięty od lądu wapiennymi ścianami, więc dostać się tam można tylko łodzią. Plaża Phra Nang pod skałami, drogi wspinaczkowe światowej klasy, punkt widokowy i laguna, do której wspina się po linach. Do tego Tiger Cave Temple z ponad tysiącem schodów i wycieczki na Four Islands albo Hong Islands. Wszystko to opisujemy dokładnie w przewodniku po Krabi.

32. Ko Phi Phi

Archipelag, na którym kręcono „Niebiańską plażę”. Zamieszkana jest tylko Phi Phi Don z wioską Tonsai, punktem widokowym i plażami. Sąsiednia Phi Phi Leh z zatoką Maya Bay to niezamieszkany park narodowy, z zakazem kąpieli w zatoce i regularnym sezonowym zamknięciem. Większość ludzi przypływa tu na jednodniową wycieczkę z Phuketu albo Krabi i wieczorem wraca. My zostalibyśmy przynajmniej na jedną noc, bo rano, zanim przypłyną pierwsze łodzie, Phi Phi jest zupełnie innym miejscem. Promy, opłaty i noclegi opisujemy w przewodniku po Ko Phi Phi.

33. Zatoka Phang Nga i Wyspa Jamesa Bonda

Między Phuketem a Krabi leży płytka zatoka z setkami wapiennych skał i wysepek. Najsłynniejsza jest Ko Tapu, smukła skalna iglica, i sąsiednia Khao Phing Kan, gdzie w 1974 roku kręcono bondowski film „Człowiek ze złotym pistoletem”. Łodzie nie mogą podpływać do Ko Tapu, zdjęcia robi się z plaży na Khao Phing Kan. W sezonie jest tam tłok, dlatego sama „Wyspa Bonda” to naszym zdaniem najsłabszy punkt całej wycieczki.

Lepsza jest reszta zatoki: muzułmańska wioska Ko Panyee, zbudowana w całości na palach nad wodą, z boiskiem do piłki na pływającej platformie, a przede wszystkim kajaki. W wapiennych wyspach kryją się laguny (hongi), do których wpływa się w czasie odpływu przez jaskinie i do których duża łódź się nie zmieści. Kto może, niech wybierze wycieczkę z kajakami.

34. Ko Yao Noi i Ko Yao Yai

Dwie wyspy w środku zatoki Phang Nga, dokładnie między Phuketem a Krabi, na które pływa się łodzią z obu stron. Mieszkają tu głównie muzułmańskie społeczności rybackie, plantacje kauczuku i palm kokosowych przeplatają się z polami ryżowymi, a wieczorem nie ma co liczyć na bary ani głośną muzykę. Z plaż widać wapienne wieże w zatoce, które z Phuketu ogląda się za pieniądze z pokładu łodzi, a tu za darmo z hamaka. Kto chce Andamanu bez kurortów, ma tu naszym zdaniem najprostszy wybór.

35. Khao Lak

Pas długich plaż na lądzie na północ od Phuketu, spokojniejszy i bardziej rodzinny niż Phuket, a do tego najlepsza baza na wycieczki na wyspy Similan i Surin. Tsunami z 2004 roku uderzyło tu najmocniej w całej Tajlandii. Przypomina o tym m.in. łódź policyjna, którą fala zaniosła daleko w głąb lądu i która dziś stoi jako pomnik pośród pól. Khao Lak sprawdzi się u tych, którzy nad morzem szukają przede wszystkim spokoju, nurkowania i krótkich przejazdów.

36. Wyspy Similan

Park narodowy na otwartym morzu, mniej więcej półtorej godziny szybką łodzią z przystani Thap Lamu koło Khao Lak. Granitowe głazy, biały piasek i woda, o której mówi się, że jest najczystsza w Tajlandii, a według tajlandzkiej organizacji turystycznej to jedno z najlepszych miejsc do nurkowania na świecie. Park jest otwarty tylko przez część roku: w sezonie 2026/2027 od 15 października 2026 do 15 maja 2027 (komunikat parku, Bangkok Post), potem zamyka się, żeby przyroda mogła się odrodzić. Opłata dla dorosłego cudzoziemca to 500 THB (ok. 55 zł), dla dziecka 250 THB. Dzienna liczba odwiedzających jest ograniczona, więc w szczycie sezonu wycieczkę trzeba zarezerwować z wyprzedzeniem.

Jednodniowa wycieczka to głównie długi rejs i tłum na jedynej plaży, na której się wysiada. Nurkowie powinni wybrać kilkudniowy rejs z noclegiem na łodzi, wtedy zobaczą park w spokoju.

37. Wyspy Surin

Dalej na północ niż Similany, bliżej granicy z Birmą, i jeszcze mniej ludzi. Lepszy snorkeling prosto z plaży i wioska morskich nomadów Moken, którzy mieszkają na lądzie tylko przez część roku. Opłata jest taka sama jak na Similanach, 500 THB dla dorosłego cudzoziemca (tourismthailand.org), a łodzie wypływają z Khura Buri. Dla miłośników snorkelingu to naszym zdaniem lepszy wybór niż Similany.

38. Ko Lanta

Długa wyspa na południe od Krabi, spokojniejsza alternatywa dla Phuketu i Phi Phi. Plaże ciągną się jedna za drugą wzdłuż zachodniego wybrzeża, a im dalej na południe, tym mniej na nich ludzi. Na wschodzie leży Lanta Old Town, dawna wioska rybacka z drewnianymi domami na palach nad wodą, a na południowym cyplu park narodowy Mu Ko Lanta z latarnią morską. Z Lanty pływa się na snorkeling i nurkowanie przy wyspach Ko Rok i Ko Ha. Wyspa pasuje rodzinom i parom, które chcą spędzić tydzień w jednym miejscu. Nie warto przyjeżdżać na jedną noc, bo droga z Krabi z dwoma promami zajmuje kilka godzin.

39. Ko Muk i Ko Kradan

Wyspy prowincji Trang na południe od Lanty, o których w Polsce mało się mówi. Na Ko Muk jest Szmaragdowa Jaskinia (Tham Morakot): w czasie odpływu wpływa się do ciemnego tunelu w skale i po mniej więcej osiemdziesięciu metrach w ciemności wynurza się w małej lagunie z plażą, zamkniętej ze wszystkich stron skalnymi ścianami. Na sąsiedniej Ko Kradan nie ma dróg, a rafa koralowa zaczyna się kilka metrów od brzegu. Poza sezonem duża część hoteli i restauracji jest zamknięta, więc to typowy cel na okres od grudnia do marca. Dla nas jedno z najpiękniejszych miejsc całego Andamanu.

40. Ko Lipe

Mała wyspa na samym południu, tuż przy granicy z Malezją, w sąsiedztwie parku narodowego Tarutao. Woda jest krystalicznie czysta, plaże Sunset i Pattaya mają najpiękniejsze zachody słońca, jakie znamy w Tajlandii, a po wyspie chodzi się pieszo. Droga jest długa: z Bangkoku zajmuje prawie cały dzień, szybka łódź pływa z portu Pak Bara. W sezonie kursują też łodzie z malezyjskiej wyspy Langkawi, więc Lipe można połączyć z podróżą do Malezji, o której piszemy w przewodniku wakacje w Malezji. Na tydzień w Tajlandii Lipe się nie opłaca, na trzy tygodnie jak najbardziej.

41. Ranong i Ko Phayam

Na samej północy wybrzeża andamańskiego, przy granicy z Mjanmą, leży prowincja Ranong i jej wyspy Ko Phayam oraz Ko Chang (nie mylić z dużą Ko Chang na wschodzie). Prąd z generatorów, ścieżki dla skuterów, bungalowy na plaży i atmosfera, którą gdzie indziej w Tajlandii pamiętają już tylko starsi podróżnicy. Kto lubi się odciąć, niech jedzie tutaj. W samym mieście Ranong są do tego gorące źródła, w których kąpią się miejscowi.

42. Khao Sok i jezioro Cheow Lan

Las deszczowy w głębi lądu, między Morzem Andamańskim a zatoką, jeden z najstarszych na świecie. Parkiem narodowym jest od 1980 roku. Jego sercem jest zaporowe jezioro Cheow Lan z wapiennymi wieżami wyrastającymi z wody. Śpi się tu w pływających bungalowach, rano pływa kajakiem, a wieczorem słychać gibony. Przy odrobinie szczęścia zobaczą Państwo bukietnicę (raflezję), największy kwiat świata. Wstęp do parku kosztuje 300 THB dla dorosłego cudzoziemca (ok. 33 zł) i 150 THB dla dziecka (tourismthailand.org).

Na Khao Sok warto zarezerwować dwa, trzy dni, w tym jedną noc na jeziorze. To naszym zdaniem najlepsza przerwa między plażami, a przy okazji wygodny etap przejazdu znad Andamanu nad zatokę. Na niektórych listach figuruje wśród zabytków UNESCO, ale na Liście światowego dziedzictwa go nie ma.

Zatoka Tajlandzka i południe

Po wschodniej stronie półwyspu pogoda ma inny rytm: najwięcej pada mniej więcej od października do grudnia, za to latem, kiedy na Phukecie wieje monsun, na Samui i okolicznych wyspach bywa ładnie. Kto jedzie do Tajlandii w lipcu albo sierpniu, niech kieruje się właśnie tutaj.

43. Ko Samui

Druga co do wielkości wyspa Tajlandii i najwygodniejsza w zatoce, z własnym lotniskiem, na które latają linie Bangkok Airways. Plaże Chaweng i Lamai są gwarne, Maenam i Bophut na północy spokojniejsze. Warto zobaczyć świątynię Wielkiego Buddy na wysepce połączonej groblą, kolorową Wat Plai Laem, wodospady Na Muang i formacje skalne Hin Ta i Hin Yai, które miejscowi z uśmiechem nazywają Dziadkiem i Babcią. Samui należy do droższych miejsc w Tajlandii, zarówno jeśli chodzi o bilety lotnicze, jak i hotele. Dla rodzin z dziećmi to jednak, dzięki drodze dookoła wyspy i krótkim przejazdom, naszym zdaniem jeden z najlepszych wyborów.

44. Morski Park Narodowy Ang Thong

Archipelag czterdziestu dwóch wysp na zachód od Samui, z wapiennymi klifami, lagunami i plażą, przy której można zakotwiczyć. Najbardziej znany jest punkt widokowy na wyspie Wua Talap, z którego widać cały archipelag, oraz słone jezioro Thale Nai na Ko Mae Ko, zamknięte w skale. Przypływa się tu na całodniową wycieczkę z Samui albo Pha Ngan, często z kajakami. W okresie najsilniejszych deszczów pod koniec roku łodzie mogą nie wypłynąć z powodu stanu morza.

45. Ko Pha Ngan

Świat zna ją z Full Moon Party, nocnej imprezy podczas pełni księżyca na plaży Haad Rin, na którą zjeżdżają tysiące ludzi. Odbywa się ona jednak na jednym cyplu wyspy i z resztą Pha Ngan nie ma prawie nic wspólnego. Górzyste wnętrze jest spokojne, pełne ośrodków jogi i medytacji, a najpiękniejsze plaże leżą na północy i wschodzie, na przykład Bottle Beach albo Haad Salad. Do niektórych pływa się łodzią. Kto nie jedzie na imprezę, niech omija Haad Rin. I proszę nie zostawiać szklanki z napojem bez opieki, bo zdarzają się tu przypadki dosypywania narkotyków do drinków.

46. Ko Tao i Ko Nang Yuan

Mała wyspa w zatoce, jedno z najtańszych miejsc na świecie, żeby zrobić kurs nurkowania. Szkół nurkowych są tu dziesiątki, a do najbardziej znanych miejsc należą Chumphon Pinnacle i Japanese Gardens. Niedaleko brzegu leży Ko Nang Yuan, trzy wysepki połączone piaszczystymi mierzejami, z punktem widokowym, z którego pochodzi słynne zdjęcie Ko Tao. Na snorkeling i odpoczynek wystarczą trzy, cztery dni, na podstawowy kurs nurkowania proszę liczyć mniej więcej tydzień.

47. Nakhon Si Thammarat

Najnowszy tajski obiekt UNESCO: świątynia Wat Phra Mahathat Woramahawihan w Nakhon Si Thammarat została wpisana na Listę światowego dziedzictwa w 2026 roku. Białe czedi w stylu cejlońskiej stupy to jedno z najświętszych miejsc na południu i przyjeżdżają tu pielgrzymi z całego kraju. Samo miasto jest żywe, nieprzygotowane na turystów i świetne do jedzenia, ma południową kuchnię, która należy do najostrzejszych w kraju. Leży na lądzie na południe od Samui i dobrze sprawdza się jako przystanek w drodze znad zatoki dalej na południe.

48. Jezioro Thale Noi w Phatthalung

Mokradła na południu, które w porze kwitnienia zmieniają się w jezioro pełne różowych lilii wodnych i lotosów. Pływa się tu łódką o świcie. Kwitną mniej więcej na przełomie zimy i wiosny, a najpiękniej jest rano, kiedy kwiaty się otwierają, a nad wodą wisi jeszcze mgła. To także rezerwat ptaków z dziesiątkami gatunków ptactwa wodnego. Miejsce, do którego jedzie się dla jednego poranka i które pamięta się latami.

Wschód: wyspy przy granicy z Kambodżą

Wschodnie wybrzeże ma podobny sezon jak Andaman (najlepiej od grudnia do marca), ale mniej ludzi i krótszą drogę lądem z Bangkoku.

49. Ko Chang

Trzecia co do wielkości wyspa Tajlandii, w dużej części porośnięta dżunglą i chroniona jako park narodowy. Na zachodnim wybrzeżu są piaszczyste plaże, w głębi wyspy wodospady, na przykład Khlong Plu, a na południu wioska rybacka Bang Bao z domami na palach i pomostem pełnym restauracji. Promy pływają z lądu koło Trat, z Bangkoku razem z promem to około pięciu, sześciu godzin. We wrześniu i październiku pada tu najwięcej, a sporo lokali jest zamkniętych. Małpy przy drodze zabierają przekąski, więc lepiej nie trzymać ich w ręce.

50. Ko Kut i Ko Mak

Kto na Ko Chang zatęskni za jeszcze większym spokojem, płynie dalej na południe. Ko Kut ma czystsze morze niż reszta wschodu, wodospad Khlong Chao, do którego dochodzi się pieszo, i wioskę rybacką Ao Salad na palach nad wodą. Ko Mak jest mniejsza i płaska, porośnięta plantacjami palm kokosowych i kauczukowców, idealna na rower. Nie ma tu dużych kurortów ani życia nocnego i właśnie w tym tkwi ich urok. Poza sezonem pływa mniej łodzi, a część noclegów jest zamknięta.

Jak połączyć te miejsca w trasę

Tajlandia jest duża, a przejazdy między regionami zajmują czas. Najczęstszy błąd, jaki widzimy, to próba zobaczenia w dwa tygodnie Bangkoku, północy, Phuketu i Samui naraz. Poniżej sześć połączeń, które naszym zdaniem się sprawdzają, także przy zwiedzaniu Tajlandii na własną rękę.

Co zrobilibyśmy inaczej

Gdybyśmy planowali Tajlandię jeszcze raz od zera, skreślilibyśmy połowę tej listy. Nie dlatego, że te miejsca nie są warte zachodu, ale dlatego, że najlepszych rzeczy w Tajlandii nie ma na żadnej liście. Miska khao soi, północnej zupy curry z makaronem, przy plastikowym stoliku na rogu ulicy w Chiang Mai. Poranny targ w miasteczku, w którym autobus zatrzymuje się tylko na chwilę. Plaża na Lancie, do której prowadzi gliniana droga między drzewami kauczukowymi i której nikt nie opisał. Takich rzeczy nie da się zaplanować, można im tylko zostawić miejsce.

Nie trzeba zobaczyć wszystkich świątyń. Po trzecim dniu w Ayutthayi i Sukhothai zaczynają się zlewać w jedno i to jest moment, kiedy lepiej usiąść w cieniu z mrożoną kawą i patrzeć, jak mnisi zamiatają dziedziniec. Warto próbować tego, czego Państwo nie znają, nawet jeśli w menu nie ma zdjęcia. I pytać, co je kucharz. A na wyspach proszę zostawić sobie przynajmniej jeden dzień bez rejsu, bez snorkelingu i bez telefonu. Tajlandia potrafi być cudownie powolna, jeśli się jej na to pozwoli.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Bangkok: pałac, świątynie, Chinatown, targi, dzielnice na nocleg i plan na 1 do 3 dni.
• Phuket: plaże wzdłuż wybrzeża, Old Phuket Town, wycieczki i gdzie mieszkać.
• Krabi: Ao Nang, Railay, Tiger Cave Temple i wycieczki na wyspy.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, promy, opłaty i czy warto tam nocować.
• Wakacje w Malezji: jeśli z południowej Tajlandii chcą Państwo pojechać dalej przez granicę.