Phuket atrakcje: 25 miejsc, plaże, Old Town i wycieczki łodzią

Patong, neony Bangla Road i tłum na plaży: tak wiele osób wyobraża sobie Phuket, zanim tu przyleci. Ten obraz jest prawdziwy, ale to tylko jeden kawałek wyspy. Kilka kilometrów dalej są zatoki, w których wieczorem słychać głównie fale, a w starym mieście Phuket Town można spędzić cały dzień i ani razu nie położyć się na leżaku. Phuket to największa wyspa Tajlandii i dla wielu Polaków pierwsze spotkanie z Morzem Andamańskim: lotnisko z połączeniami z pół świata, kilkanaście dużych plaż na zachodnim wybrzeżu, kamienice zbudowane za pieniądze z cyny i porty, z których płynie się do zatoki Phang Nga, na Phi Phi i na wyspy Similan. Jeśli szukają Państwo informacji, jakie Phuket atrakcje naprawdę są warte czasu, a które można sobie odpuścić, ten przewodnik jest właśnie o tym.

Wybraliśmy 25 miejsc, które naszym zdaniem warto zobaczyć na Phukecie: plaże, punkty widokowe, świątynie, targi i wycieczki łodzią. Do tego wszystko, co praktyczne: jak dojechać z lotniska, czy wypożyczać skuter, kiedy morze jest spokojne, a kiedy na plażach wiszą czerwone flagi, na co uważać i gdzie spać. Na niektóre miejsca trzeba zarezerwować cały dzień, inne zajmą godzinę po drodze na kolację.

Phuket na mapie: która część wyspy dla kogo

Na mapie Phuket wygląda niewinnie. Ma ponad pięćset kilometrów kwadratowych, czyli mniej więcej tyle co Warszawa, ale drogi między plażami wiją się przez wzgórza, w sezonie stoi się na nich w korkach, a z lotniska na południowy cypel jedzie się godzinę i dłużej. Dlatego bazę warto wybrać pod to, co chcą Państwo robić, a nie pod to, gdzie akurat trafił się tani hotel.

Zachodnie wybrzeże to plaża za plażą, a oddzielają je skaliste cyple. Od północy: Mai Khao i Nai Yang przy lotnisku, Bang Tao z resortami Laguna, Surin, Kamala, Patong, Karon, Kata, Kata Noi i na południu Nai Harn. To tu nocuje prawie każdy, kto przyjeżdża nad morze.

Phuket Town leży po wschodniej stronie wyspy i morza tu raczej nie ma. Jest za to stare miasto z kamienicami w stylu chińsko-portugalskim, targi, kawiarnie i najtańsze noclegi. Kto chce codziennie jeździć na wycieczki, będzie tu mieszkał wygodnie.

Południe, okolice Rawai i Chalong, ma portowy charakter. Z mola Chalong odpływają łodzie na południowe wyspy, w Rawai jest targ rybny i sporo cudzoziemców, którzy mieszkają tu na stałe.

Północ i wnętrze wyspy są najbardziej zielone. Jest tu park narodowy Sirinat z plażami koło lotniska, obszar chroniony Khao Phra Thaeo z lasem deszczowym i wodospadami oraz plantacje kauczuku, na których Phuket kiedyś się bogacił, tak samo jak na cynie.

Gdybyśmy jechali pierwszy raz, połączylibyśmy dwie bazy: kilka nocy w Old Town ze względu na jedzenie i atmosferę, a resztę nad morzem na południu, w Kacie albo przy Nai Harn. Do Patongu pojechalibyśmy na jeden wieczór, nie na tydzień.

Jak dolecieć na Phuket z Polski

Samolotem. Międzynarodowe lotnisko Phuket (kod HKT) leży na północy wyspy, tuż za plażą Mai Khao. Z Polski leci się zwykle z jedną przesiadką, najczęściej w Zatoce Perskiej, w Stambule albo w Bangkoku. Cała podróż z Warszawy, Krakowa czy Katowic trwa mniej więcej 13–16 godzin, a sam odcinek z Bangkoku na Phuket około godziny i dwudziestu minut. Ceny lotów z tych trzech lotnisk warto porównać, różnice bywają duże.

Wjazd do Tajlandii. Zasady w ostatnich latach kilka razy się zmieniały, a długość pobytu bez wizy zależy od obywatelstwa, dlatego aktualne warunki dla obywateli Polski proszę sprawdzić przed wyjazdem w informacjach dla podróżujących na gov.pl i na oficjalnej stronie tajlandzkich e-wiz thaievisa.go.th. Kilka rzeczy obowiązuje niezależnie od tego: najwcześniej trzy dni przed przylotem wypełnia się bezpłatną elektroniczną kartę przyjazdu TDAC, paszport musi być ważny dłużej niż sześć miesięcy, a na żądanie trzeba pokazać 20 000 THB na osobę w gotówce lub w innej walucie. O opłacie wjazdowej dla turystów mówi się w Tajlandii od kilku lat, ale na razie nie ma jej wśród warunków wjazdu.

Drogą lądową i morską. Wyspę łączą z lądem mosty Sarasin i Thao Thep Krasattri. Z Bangkoku jest to ponad 860 km drogą, autobusy dalekobieżne jadą około dwunastu godzin. Z Krabi i z Phi Phi kursują na Phuket promy i szybkie łodzie, przeważnie do portu Rassada na wschodnim wybrzeżu. Połączenia z Krabi opisujemy w przewodniku po Krabi, z Phi Phi w tekście o Ko Phi Phi.

Jak dojechać z lotniska Phuket do hotelu

Smart Bus nie jeździ całą noc, więc kto ląduje późnym wieczorem, skończy w taksówce albo w Grabie. Ceny taksówek z lotniska są jak na Tajlandię wysokie, a w internecie krążą bardzo różne kwoty, dlatego ich tu nie podajemy. Najprościej otworzyć Graba jeszcze w hali przylotów i porównać.

Jak się poruszać po Phukecie

Komunikacja publiczna na Phukecie istnieje, tylko jest ułożona głównie pod trasę z Phuket Town do kurortów, a nie między plażami. Z Patongu do Katy autobusem się dojedzie, z Katy na Kamalę już trudniej.

Phuket Smart Bus to najwygodniejsza komunikacja publiczna na wyspie. Oprócz linii z lotniska do Rawai kursuje też linia z dworca autobusowego w Phuket Town do Patongu za 50 THB (ok. 5,5 zł) i bezpłatna linia Dragon Line po starym mieście. Dzieci do szóstego roku życia jeżdżą za darmo, płacić można kartą zbliżeniową, Apple Pay, Google Pay, tajskim kodem QR i gotówką (phuketsmartbus.com).

Songthaew to niebieskie otwarte autobusy z ławkami wzdłuż boków. Kursują z targu w Phuket Town do poszczególnych kurortów, są tanie i powolne, a wieczorem wcześnie przestają jeździć.

Grab i Bolt to najprostszy sposób, żeby dostać się skądkolwiek dokądkolwiek bez targowania. Uwaga, Grab ma w ofercie także mototaksówki. Kto nie chce jechać na tylnym siodełku motocykla, wybiera GrabCar. Lokalne taksówki i tuk-tuki w kurortach mają opinię najdroższych w Tajlandii, a cenę trzeba ustalić przed wejściem.

Skuter wypożycza tu prawie każdy i to zarazem najczęstszy powód, dla którego ludzie wracają z urlopu w bandażach. W Tajlandii jeździ się lewą stroną, drogi przez wzgórza między plażami są strome, a w deszczu śliskie. Ubezpieczyciele często nie pokrywają kosztów leczenia ani transportu do kraju, jeśli ktoś jechał bez kasku, po alkoholu albo bez międzynarodowego prawa jazdy z uprawnieniami na motocykl. Polskiej kategorii B tajscy ubezpieczyciele nie muszą uznać za uprawnienie na motocykl. Przy wypadku grożą wysokie kary, a nawet więzienie. Paszportu nigdy nie zostawia się w zastaw, a skuter przy odbiorze najlepiej nagrać telefonem ze wszystkich stron.

Samochód ma sens dla rodzin i dla tych, którzy chcą objechać wyspę w jeden dzień. Także tu potrzebne jest międzynarodowe prawo jazdy, a w kurortach trzeba liczyć się z trudnym parkowaniem.

Kiedy najlepiej jechać na Phuket

Phuket leży po andamańskiej stronie Tajlandii i rządzi nim południowo-zachodni monsun. W uproszczeniu: od grudnia do marca jest sucho, morze jest spokojne, a hotele pełne. Od maja do października pada, wieje od morza i fale są wysokie. Kwiecień i listopad to miesiące przejściowe, a najwięcej deszczu przynoszą zwykle wrzesień i październik. Monsun nie oznacza jednak, że leje cały dzień. Częściej przychodzi gwałtowna ulewa, a godzinę później znowu świeci słońce.

W monsunie też da się spędzić na Phukecie udany urlop, tylko z innym planem. Zatoka Phang Nga jest osłonięta i łodzie pływają tam przez cały rok, wyspy Similan od połowy maja są zamknięte, a wycieczki na Phi Phi przy wysokich falach się odwołuje. Na plażach Kata i Kalim w tym czasie się surfuje. Kąpać się można jednak tylko tam, gdzie nie wisi czerwona flaga, więcej o tym w części o bezpieczeństwie.

My wybralibyśmy styczeń albo luty, a kto nie znosi tłumów, listopad lub kwiecień. W święta Bożego Narodzenia i na przełomie roku hotele na Phukecie są najdroższe i trzeba je rezerwować z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem.

Phuket: gdzie najlepiej nocować

Najpierw wybiera się okolicę, dopiero potem hotel. W skrócie według tabeli wyżej: Patong dla życia nocnego, Kata i Karon jako kompromis, Kata Noi, Nai Harn i Surin dla spokoju, Bang Tao i północ dla resortów, Phuket Town dla jedzenia, wycieczek i niskiego budżetu. Ceny w sezonie i w monsunie potrafią różnić się nawet o połowę, a na grudzień–luty warto rezerwować jak najwcześniej. Oto pięć hoteli w różnych częściach wyspy i w różnych cenach:

• Book a Bed Poshtel (Phuket Town): nowoczesny hostel z basenem i śniadaniem w Phuket Town, na stare miasto dojdzie się pieszo. Dla osób podróżujących solo i dla tych, którzy chcą jeździć na wycieczki.
• Sugar Ohana Poshtel (Kata): tańszy nocleg niedaleko plaży Kata, z pokojami rodzinnymi. Dobra baza dla rodzin z mniejszym budżetem.
• Andaman Embrace Patong (Patong): hotel średniej klasy w Patongu, na plażę i na Bangla Road dojdzie się pieszo. Dla tych, którzy chcą mieć życie nocne blisko, ale nie pod oknem.
• The Nai Harn (Nai Harn): luksusowy hotel na zboczu nad plażą Nai Harn z widokiem na zatokę. Dla par i na spokojny urlop na południu.
• The Slate (Nai Yang): designerski resort przy plaży Nai Yang na północy, kilka minut od lotniska, z klubem dla dzieci. Dla rodzin oraz na pierwsze lub ostatnie noce.

Więcej noclegów na całej wyspie znajdą Państwo tutaj. Przy hotelu na wzgórzu warto sprawdzić, czy na plażę prowadzi chodnik, czy trzeba będzie codziennie jeździć taksówką. Na Phukecie zdarza się to częściej, niż można by przypuszczać.

Phuket atrakcje: 25 miejsc, które warto zobaczyć

Ułożyliśmy je mniej więcej geograficznie: najpierw plaże od Patongu na południe, potem plaże na północy, następnie Old Town i wnętrze wyspy, a na końcu wycieczki łodzią. Plaże na Phukecie są publiczne i hotele nie mogą zagarnąć części piasku tylko dla siebie, więc ręcznik można rozłożyć nawet przed najdroższym resortem. Leżaki i parasole wynajmuje się na cały dzień.

1. Plaża Patong

Patong to największy kurort wyspy, a jego plaża ma ponad dwa kilometry długości. W dzień to zwykła szeroka, piaszczysta plaża ze sportami wodnymi, parasailingiem za motorówką i sprzedawcami wszystkiego, co można sobie wyobrazić. Wieczorem życie przenosi się o jedną ulicę dalej, do miasta. Hoteli i restauracji jest tu najwięcej na całej wyspie, od tanich hosteli po wielkie resorty.

Patong sprawdzi się, jeśli chcą Państwo mieć wszystko w zasięgu spaceru i nie przeszkadza im hałas. Spokoju i ładniejszej wody lepiej tu nie szukać. Nam Patong najbardziej podobał się rano, kiedy plaża jest prawie pusta, a po nocnych imprezach jeszcze się sprząta. Z Patongu prowadzą przez wzgórze drogi do Karonu i w drugą stronę do Kamali, obie strome i w deszczu nieprzyjemne.

2. Bangla Road

Mniej więcej czterystumetrowa ulica prostopadła do plaży w Patongu od wieczora do rana zamienia się w deptak. Bary, kluby, neony, muzyka z każdego wejścia i naganiacze, którzy zapraszają do środka. Jest dokładnie tak głośno, jak wygląda na zdjęciach. Kto chce zobaczyć Phuket w całości, powinien przejść się Bangla Road przynajmniej raz, na przykład po kolacji, a potem zdecydować, czy wróci.

Kilka rzeczy, które warto wiedzieć: w barach warto poznać cenę, zanim się cokolwiek zamówi, pilnować szklanki i telefonu i pamiętać, że alkohol sprzedaje się w Tajlandii oficjalnie tylko od 11 do 24. Wyjątki mają lokale w strefach rozrywki, a Bangla Road do nich należy.

3. Freedom Beach

Mała zatoka na południe od Patongu, do której nie prowadzi żadna droga. Dociera się tu łodzią z plaży w Patongu albo pieszo, stromą ścieżką ze wzgórza między Patongiem a Karonem. Za przejście przez prywatne grunty pobiera się opłatę, a ścieżka w deszczu jest śliska, więc lepiej założyć solidne buty niż japonki. W nagrodę czeka biały piasek, czysta woda i lepsze snurkowanie niż na dużych plażach.

Freedom Beach dawno przestała być tajemnicą i w sezonie około południa przypływają tu łodzie z wycieczkami. Kto chce mieć plażę choć przez chwilę dla siebie, powinien przyjść przed południem.

4. Plaża Karon

Karon ma ponad trzy kilometry i jest jedną z najdłuższych plaż na wyspie. Piasek jest drobny i skrzypi pod stopami, wzdłuż plaży biegnie droga z chodnikiem, a za nią stoją hotele. To spokojniejsza wersja Patongu: sporo restauracji, kilka barów, ale wieczorem da się tu spać. Północna część przy lagunie jest cichsza, południowy koniec łączy się z Katą.

W monsunie na Karonie są duże fale i silne prądy wsteczne, a ratownicy często wywieszają wtedy czerwone flagi. Poza sezonem kąpalibyśmy się tu tylko ostrożnie i w pobliżu ratowników.

5. Kata (Kata Yai)

Kata to naszym zdaniem najlepszy kompromis na całym Phukecie. Plaża jest w sam raz, otoczona zielonymi wzgórzami, w sezonie dobrze się tu pływa, a przy skałach na obu końcach można snurkować. Za plażą jest miasteczko z restauracjami, kawiarniami i sklepami, żywe, ale nie szalone. Dla rodzin z dziećmi to chyba najprostszy wybór.

Od maja do października Kata staje się jednym z centrów surfingu na Phukecie: na plaży wypożycza się deski i uczy początkujących. Naprzeciwko plaży leży mała wysepka Ko Pu.

6. Kata Noi

Mała Kata leży jedną zatokę dalej na południe, z Katy dojdzie się tu pieszo przez wzgórze w jakiś kwadrans. Jest mniejsza, spokojniejsza i według wielu bardziej fotogeniczna. Większość plaży zajmuje jeden duży hotel, ale plaża jest publiczna jak wszędzie. Są leżaki, kilka straganów i restauracji, barów prawie nie ma.

My wybralibyśmy Kata Noi, gdybyśmy chcieli mieszkać nad morzem w spokoju i mieć wieczorem Katę dziesięć minut taksówką.

7. Karon Viewpoint

Punkt widokowy przy drodze między Kata Noi a Nai Harn, nazywany też Kata Viewpoint albo Wzgórzem Trzech Plaż. Z drewnianej platformy widać jedna za drugą zatoki Kata Noi, Kata i Karon. To ten widok, który znają Państwo z pocztówek z Phuketu. Platforma stoi przy głównej drodze, więc można się tu zatrzymać w drodze na południe Grabem, samochodem albo skuterem. Wystarczy kilka minut, najładniejsze światło jest po południu.

8. Plaża Nai Harn

Nai Harn na południu wyspy, koło Rawai, to zatoka pod zielonymi wzgórzami z niespełna kilometrem piasku. Za plażą leży jezioro Nai Harn, wokół którego biegnie asfaltowa ścieżka. Rano i wieczorem biegają tu miejscowi i cudzoziemcy mieszkający na wyspie na stałe. Barów jest niewiele, w sezonie morze jest spokojne i dobrze się pływa, w monsunie przyjeżdżają surferzy.

Nai Harn i Kata Noi to naszym zdaniem najpiękniejsze plaże z tych, do których da się dojechać samochodem. Kto szuka jeszcze większego spokoju, może zajrzeć na sąsiednią małą plażę Ya Nui w stronę przylądka Promthep.

9. Przylądek Promthep (Laem Phromthep)

Najdalej na południe wysunięty punkt Phuketu i miejsce, do którego jeździ się na zachód słońca. Na przylądku stoi latarnia morska z małym muzeum morskim, kapliczka, do której ludzie przynoszą figurki słoni, i duży taras z widokiem na morze i wysepki. Z parkingu stroma ścieżka sprowadza aż na koniec skalistego cypla. Schodzić warto tylko w solidnych butach i przy suchej pogodzie.

O zachodzie słońca bywa tu tłoczno i podjeżdżają autokary, dlatego warto przyjechać przynajmniej godzinę wcześniej. My zrobilibyśmy to odwrotnie: przyjechalibyśmy wcześniej, przeszli się po skałach, a sam zachód słońca obejrzeli kawałek dalej, z punktu widokowego nad Nai Harn albo z plaży.

10. Plaża Kamala

Kamala leży na północ od Patongu i za jednym wzgórzem i jednym zakrętem zaczyna się zupełnie inny świat. Plaża ma mniej więcej kilometr długości, miasteczko za nią jest mniejsze i bardziej rodzinne, z restauracjami przy plaży i sklepami przy głównej drodze. Kamala była jednym z miejsc najbardziej dotkniętych tsunami w 2004 roku, a dziś przy plaży stoi pomnik ofiar.

Na południowym krańcu Kamali nad morzem stoją luksusowe wille i kluby plażowe. Kto szuka czegoś pomiędzy Patongiem a resortami na północy, znajdzie to właśnie tutaj.

11. Surin i Laem Singh

Plaża Surin między Kamalą a Bang Tao jest mniejsza i naszym zdaniem należy do najładniejszych na północy. Ma dużo cienia pod drzewami i kilkaset metrów piasku, w sezonie spokojne morze, w monsunie silne fale. Tuż obok, na południe, leży mała zatoczka Laem Singh, do której schodzi się pieszo z punktu widokowego przy drodze. Otaczają ją skały i dżungla, a w sezonie należy do najczęściej fotografowanych miejsc na wyspie.

12. Bang Tao

Bang Tao ma około sześciu kilometrów i jest najdłuższą plażą Phuketu. W środkowej części leży kompleks Laguna z kilkoma dużymi hotelami, polem golfowym i lagunami, na południowym i północnym końcu jest więcej lokalnych restauracji i klubów plażowych. To dobry wybór dla rodzin, które chcą resortu, basenu i dużo miejsca na piasku. Bez samochodu albo Graba nigdzie stąd jednak daleko nie dojadą.

13. Nai Yang, Mai Khao i park narodowy Sirinat

Na samej północy, przy lotnisku, leży park narodowy Sirinat, który chroni wybrzeże z plażami Nai Yang i Mai Khao oraz kawałek morza. Nai Yang to spokojna plaża pod drzewami z kilkoma hotelami i straganami z jedzeniem, Mai Khao jest długa, dzika i prawie pusta. Na jej południowym końcu, tuż przy końcu pasa startowego, samoloty przelatują nisko nad głowami plażowiczów, więc przychodzą tu fotografowie i miłośnicy lotnictwa. W monsunie proszę się tu nie kąpać, prądy są silne.

Na ostatnią noc przed wylotem albo pierwszą po długim locie północ wyspy jest idealna. Z lotniska to kilka minut i nie trzeba pierwszego dnia tłuc się godzinę przez całą wyspę.

14. Old Phuket Town

Stare miasto w Phuket Town to dla nas najlepszy powód, żeby przynajmniej na jeden dzień zostawić morze. Ulice Thalang, Dibuk, Krabi, Phang Nga i Rommanee obstawione są dwupiętrowymi kamienicami w stylu chińsko-portugalskim: na dole sklep, na górze mieszkanie, przed wejściem zadaszony chodnik, sztukaterie i kolorowe okiennice. Budowali je chińscy kupcy i właściciele kopalń cyny w XIX i na początku XX wieku. Dziś mieszczą się w nich kawiarnie, galerie, sklepiki, małe hotele i wciąż także zwykłe mieszkania.

Na sam spacer wystarczą dwie godziny, ale z kawą, obiadem i muzeum spokojnie minie całe przedpołudnie. Soi Rommanee była kiedyś dzielnicą czerwonych latarni, a dziś to chyba najczęściej fotografowana uliczka wyspy. W dawnej chińskiej szkole działa muzeum Phuket Thai Hua, które opowiada o chińskich imigrantach i cynie. Między domami trafią Państwo na chińskie kapliczki z kadzidełkami, a na ścianach na street art.

Do Old Town najlepiej przyjechać późnym popołudniem, kiedy jest mniej gorąco, a sklepy są jeszcze otwarte. Z kurortów dojeżdża tu Smart Bus, songthaew i Grab, z Patongu jedzie się około pół godziny.

15. Niedzielny targ Lard Yai na Thalang Road

W każdą niedzielę od popołudnia do wieczora Thalang Road zamyka się dla samochodów i zmienia w pieszy targ, który nazywa się Lard Yai albo Phuket Walking Street. Stragany z jedzeniem, owocami, słodyczami i pamiątkami, lokalni muzycy i mnóstwo ludzi. Warto przyjść głodnym i z gotówką, płaci się głównie w batach. Kto mieszka w kurortach, może zaplanować na niedzielę wycieczkę do Old Town i połączyć jedno z drugim.

16. Nocne targi Naka i Chillva

Duży weekendowy nocny targ Naka (Phuket Weekend Market) leży na południowym skraju Phuket Town, niedaleko drogi na Chalong. To labirynt straganów z jedzeniem, ubraniami, elektroniką i wszystkim innym, otwarty tylko w weekendy po południu i wieczorem. Chillva Market na północnym skraju miasta jest mniejszy i nowocześniejszy, zbudowany z kontenerów, z jedzeniem, barem i muzyką, i działa kilka razy w tygodniu.

Dla nas targi to najlepsze miejsce, żeby za kilkadziesiąt batów spróbować kuchni Phuketu. Jeśli mają Państwo czas tylko na jeden, wybór zależy od dnia: w niedzielę Lard Yai, w sobotę Naka.

17. Big Buddha

Czterdziestopięciometrowy posąg siedzącego Buddy z białego birmańskiego marmuru stoi na szczycie wzgórza Nakkerd między Katą a Chalongiem i widać go z dużej części południa wyspy. Oficjalnie nazywa się Phra Phuttha Ming Mongkhon Eknakhiri, a budowę rozpoczęto w 2004 roku wyłącznie z datków. Z tarasu pod posągiem roztacza się widok na zatokę Chalong, Katę i Karon.

Od sierpnia 2024 miejsce było zamknięte. Pod wzgórzem zeszło wtedy po ulewnych deszczach osuwisko, które w Karonie zabiło trzynaście osób, a władze zajęły się potem także pozwoleniami na niektóre budynki na terenie kompleksu. Ponownie otwarto je 3 marca 2026, w buddyjskie święto Makha Bucha, a obecnie zarządza nim świątynia Wat Kittisangkharam (Wat Kata). Big Buddha jest otwarty codziennie od 9 do 18, wstęp jest bezpłatny, mile widziane są dobrowolne datki (The Phuket Express).

To miejsce święte, więc ramiona i kolana muszą być zakryte, przy wejściu wypożyczają chusty. Na górę prowadzi stroma droga, której początkującym skuterzystom nie polecamy, Grab albo taksówka są pewniejsze.

18. Wat Chalong

Wat Chalong, pełna nazwa Wat Chaiyathararam, to najważniejsza świątynia buddyjska na wyspie. Jest poświęcona mnichom Luang Pho Chaem i Luang Pho Chuang, którzy według tradycji opatrywali rannych i pomagali godzić strony podczas powstania chińskich górników w 1876 roku. Nad terenem dominuje mniej więcej sześćdziesięciometrowa stupa (czedi), w której według świątyni przechowywany jest fragment kości Buddy. W środku można wejść na kolejne piętra, a ściany zdobią malowidła z życia Buddy.

Czasem słychać tu huk jak z wystrzałów. To petardy, które wierni odpalają w ceglanym piecu w podzięce za wysłuchane modlitwy. Wstęp jest bezpłatny, świątynia jest otwarta w ciągu dnia mniej więcej do piątej po południu. Obowiązują zakryte ramiona i kolana, buty zdejmuje się przed wejściem do budynków. My przyjechalibyśmy tu rano i połączyli wizytę z Big Buddhą, to niedaleko.

19. Rawai i molo Chalong

Rawai na południowym wschodzie wyspy nie jest kurortem plażowym w klasycznym sensie. Plaża jest wąska, przy odpływie mulista i do kąpieli raczej się nie nadaje. Jest za to targ rybny, na którym kupuje się świeże ryby i owoce morza, a restauracja obok przyrządza je za opłatą. Mieszka tu też społeczność morskich nomadów Chao Le, którzy łowili ryby na Phukecie na długo przed turystami. Z plaży w Rawai i z pobliskiego mola Chalong wypływają łodzie na południowe wyspy.

Rawai i okolice upodobali sobie cudzoziemcy, którzy mieszkają tu na stałe, więc nie brakuje kawiarni, sal do tajskiego boksu i mniejszych restauracji. To Phuket bez klubu nocnego za rogiem.

20. Khao Phra Thaeo i wodospad Bang Pae

Na północnym wschodzie wyspy zachował się kawałek pierwotnego lasu deszczowego, chroniony jako Khao Phra Thaeo. Prowadzą tędy szlaki i są tu dwa wodospady, Ton Sai i Bang Pae. Żaden nie jest ogromny, w porze deszczowej mają sporo wody, w porze suchej to raczej strumyki. Przy wodospadzie Bang Pae działa stacja projektu, który przywraca naturze gibony uratowane z biznesu turystycznego.

Na pół dnia to miła odmiana od plaży, zwłaszcza w monsunie, kiedy wodospady są najładniejsze. W wilgoci trzeba liczyć się z komarami i pijawkami, przyda się repelent.

21. Phuket Elephant Sanctuary

Jedyne miejsce ze słoniami na Phukecie, które bylibyśmy w stanie polecić. Sanktuarium powstało dla starych i rannych słoni, które wcześniej pracowały przy wyrębie lasu albo w turystyce. Nie jeździ się tu na nich i nie kąpie się z nimi. Obserwuje się je z dystansu, jak jedzą, kąpią się i chodzą po lesie. Półdniowy program kosztuje od 3000 THB (ok. 330 zł), spacer po kładce w koronach drzew nad wybiegiem od 1900 THB (ok. 210 zł) (phuketelephantsanctuary.org). Miejsca się wyprzedają, trzeba rezerwować z wyprzedzeniem.

Uwaga na nazwy. Słowo „sanctuary” albo „camp” ma na Phukecie w nazwie kto tylko może. Jeśli gdzieś oferują jazdę na słoniu, kąpiel ze słoniami albo pokaz, to nie jest etyczne miejsce, niezależnie od tego, co jest napisane na szyldzie.

22. Zatoka Phang Nga i wyspa Jamesa Bonda

Najsłynniejsza wycieczka z Phuketu. Zatoka Phang Nga na północny wschód od wyspy jest pełna wapiennych wież wyrastających z płytkiego zielonego morza, namorzynów i jaskiń. Głównym przystankiem bywa wyspa Khao Phing Kan, gdzie w 1974 roku kręcono bondowski film „Człowiek ze złotym pistoletem”, i tuż obok skalna igła Ko Tapu, wysoka na nieco ponad dwadzieścia metrów. Kolejne przystanki to zwykle kajaki do tak zwanych hongów, lagun ukrytych we wnętrzu wysp, do których wpływa się jaskinią przy odpływie, oraz wioska Ko Panyi zbudowana na palach nad wodą.

Zatoka to park narodowy Ao Phang Nga, a wstęp kosztuje 300 THB (ok. 33 zł) od osoby. Na wycieczkach bywa wliczony w cenę, ale nie zawsze, więc warto zapytać. Pływają tu łodzie long-tail, duże statki i szybkie motorówki, a zabierają spod hotelu. Naszym zdaniem warto wybrać mniejszą łódź, która dopływa do wyspy Jamesa Bonda rano albo po południu, poza główną falą turystów. W południe na kilkudziesięciu metrach plaży stoi się głowa przy głowie. Zatoka jest osłonięta przed monsunem, więc wycieczki pływają także w porze deszczowej.

23. Ko Phi Phi

Phi Phi widać niemal z Phuketu i jeździ się tam na jednodniową wycieczkę albo na kilka nocy. Promy i szybkie łodzie odpływają głównie z portu Rassada na wschodnim wybrzeżu, wycieczki z odbiorem z hotelu z mola Chalong i innych przystani. Maya Bay, punkt widokowy nad Tonsai i zasady parku narodowego opisujemy w osobnym przewodniku po Ko Phi Phi. My wolelibyśmy zostać tam przynajmniej na jedną noc, bo wieczorem i wcześnie rano Phi Phi wyglądają zupełnie inaczej niż w południe, kiedy przypływają statki z wycieczkami.

24. Wyspy Similan

Similany leżą na północny zachód od Phuketu, na Morzu Andamańskim, i należą do najlepszych miejsc w Tajlandii do snurkowania i nurkowania. Białe plaże, granitowe głazy i czysta woda. Wyspy są parkiem narodowym i otwierają się tylko w sezonie, w latach 2026/27 od 15 października 2026 do 15 maja 2027. Wstęp kosztuje 500 THB (ok. 55 zł), a dzienna liczba odwiedzających jest ograniczona. Łodzie wypływają z przystani Thap Lamu w prowincji Phang Nga, mniej więcej godzinę jazdy na północ od lotniska, a wycieczki z Phuketu obejmują transfer z hotelu.

To długi dzień z wczesną pobudką, ale dla nas najpiękniejsza wycieczka z całego Phuketu. Nurkowie mają do wyboru także kilkudniowe rejsy z noclegiem na morzu. Jeszcze dalej na północ leży archipelag Surin, również park narodowy otwarty tylko w sezonie.

25. Racha Yai, Coral Island i wyspy Ko Yao

Krótsze wycieczki na wyspy na południe i wschód od Phuketu. Racha Yai leży około pół godziny szybką łodzią od mola Chalong i ma zatoki z białym piaskiem i dobre miejsca do snurkowania. Coral Island (Ko Hae) jest jeszcze bliżej i zwykle roi się na niej od wycieczkowiczów i skuterów wodnych. Wyspy Ko Yao Noi i Ko Yao Yai w zatoce Phang Nga, między Phuketem a Krabi, to zupełne przeciwieństwo: cisza, pola ryżowe, muzułmańskie wioski i niewielu turystów. Łodzie płyną na nie z mola Bang Rong na północnym wschodzie Phuketu.

Kto ma na Phukecie tydzień i widział już Phang Nga i Phi Phi, może spróbować jednego dnia na Racha albo nocy na Ko Yao Noi. Naszym zdaniem Ko Yao Noi to najlepsza ucieczka z Phuketu dla każdego, kto chce zobaczyć, jak wygląda południe Tajlandii bez wielkich resortów.

Jedzenie i wieczory na Phukecie

Od 2015 roku Phuket należy do sieci miast kreatywnych UNESCO w dziedzinie gastronomii, przede wszystkim dzięki kuchni, która powstała tu z połączenia tradycji tajskiej, chińskiej i malajskiej. Oprócz klasyków takich jak pad thai i zielone curry warto spróbować lokalnych dań: mee hokkien (smażony żółty makaron z owocami morza), moo hong (wieprzowina duszona z pieprzem i sosem sojowym), oh tao (omlet z ostrygami i taro) oraz porannego dim sum, które w Phuket Town je się na śniadanie z herbatą. Najłatwiej znaleźć je na starym mieście i na targach, a nie w restauracjach przy plaży.

Ceny na Phukecie są jak na Tajlandię wysokie, zwłaszcza w Patongu i w restauracjach przy plaży. Uliczne jedzenie i małe knajpki przy głównej drodze, kilkaset metrów od morza, wychodzą taniej.

Wieczory: w Patongu Bangla Road i kluby, w Kacie i Karonie bary i restauracje, w Kamali i Bang Tao kluby plażowe z zachodem słońca, w Phuket Town targi i małe bary na starym mieście. Kto przyjedzie na przełomie września i października, może trafić na festiwal wegetariański, podczas którego chińska społeczność Phuket Town przez dziewięć dni nie je mięsa, organizuje procesje, a niektórzy uczestnicy w transie przekłuwają sobie policzki. To nie jest widok dla osób o słabych nerwach, ale to jedno z najdziwniejszych świąt w Tajlandii.

Phuket a bezpieczeństwo: zasady, które warto znać

Phuket jest bezpieczną wyspą, ale ma swoje typowe pułapki. Większość kłopotów, z którymi turyści wracają do domu, dotyczy morza, skuterów i wypożyczalni.

Czerwone flagi i prądy. W monsunie, od maja do października, na zachodnim wybrzeżu tworzą się silne prądy wsteczne, które odciągają od brzegu. Co roku toną przez nie na Phukecie ludzie, także dobrzy pływacy. Czerwona flaga oznacza zakaz kąpieli i obowiązuje także wtedy, gdy morze wygląda na spokojne. Żółta oznacza ostrożność. Najlepiej kąpać się przy stanowiskach ratowników, a jeśli porwie Państwa prąd, nie płynąć pod prąd do brzegu, tylko w bok, równolegle do plaży.

Skutery wodne i wypożyczalnie. W miejscowościach turystycznych, także na Phukecie, wypożyczalnie skuterów i skuterów wodnych po zwrocie potrafią domagać się wysokiego odszkodowania za rzekome uszkodzenia. Przed jazdą warto wszystko sfotografować i nagrać, najlepiej razem z wypożyczającym, tak samo płatność i zwrot kaucji, i nigdy nie zostawiać w zastaw paszportu. Ogólne ostrzeżenia dla podróżnych publikuje polskie MSZ w informacjach dla podróżujących. Kto nie musi pływać skuterem wodnym, oszczędzi sobie nerwów.

Taksówki i tuk-tuki. Taksówki i tuk-tuki w kurortach jeżdżą bez taksometru, za stałe, wysokie stawki. Cenę trzeba ustalić z góry albo skorzystać z Graba lub Bolta.

Papierosy, e-papierosy, alkohol. Palenie i śmiecenie na plażach jest zakazane, grozi za to kara do 100 000 THB albo rok więzienia, a sprawa zawsze trafia do sądu. Przywóz, posiadanie i używanie e-papierosów i fajek wodnych jest w Tajlandii nielegalne, a policja sprawdza to w miejscowościach turystycznych. Alkohol wolno sprzedawać od 11 do 24, nie wolno go pić w świątyniach ani w parkach publicznych.

Marihuana i narkotyki. Marihuanę legalnie sprzedaje się tylko w licencjonowanych sklepach i na zaświadczenie lekarskie, za inne narkotyki kary są bardzo surowe. Na Bangla Road i w klubach trzeba pilnować swojej szklanki.

Tsunami. Po 2004 roku plaże na Phukecie dostały wieże ostrzegawcze z syrenami i oznakowane drogi ewakuacyjne, tablice „Tsunami hazard zone” i strzałki wskazujące kierunek ewakuacji są wszędzie. Dobrze wiedzieć, którędy z Państwa plaży prowadzi droga pod górę.

Phuket: ile dni na zwiedzanie i jak je ułożyć

Tydzień to naszym zdaniem idealna długość pobytu na Phukecie. Zdążą Państwo na dwie albo trzy wycieczki, Old Town i południe wyspy z punktami widokowymi, a i tak zostanie sporo dni na plażę. Pięć dni to minimum, krótszy pobyt ma sens tylko jako przystanek w drodze do Krabi albo na Phi Phi. Mając dwa tygodnie, połączylibyśmy Phuket z Krabi i Phi Phi. Pomysły na trasę po całym kraju znajdą Państwo w przewodniku Co zobaczyć w Tajlandii.

Wycieczek łodzią nie warto planować dwa dni z rzędu. Wczesna pobudka, słońce na morzu i godziny w łodzi męczą bardziej, niż wynika z katalogu.

Trochę historii

Phuket nazywał się dawniej Thalang, a portugalscy żeglarze zapisywali go na mapach jako Junk Ceylon. Leżał na szlaku morskim między Indiami a Chinami i statki zawijały tu po wodę, zapasy, a przede wszystkim po cynę, której w tutejszej ziemi było dużo. O handel nią rywalizowali w XVII wieku Holendrzy, Anglicy i Francuzi, ale kolonią Phuket nigdy nie był, podobnie jak cała Tajlandia.

Najsłynniejsza historia wyspy rozegrała się w 1785 roku. Wojska birmańskie oblegały Thalang, a miejscowy gubernator właśnie zmarł. Obroną dowodziła jego wdowa Chan razem z siostrą Muk i po miesiącu oblężenia Birmańczycy się wycofali. Król nadał im za to tytuły szlacheckie Thao Thep Krasattri i Thao Si Sunthon. Pomnik obu sióstr stoi na rondzie koło Thalangu, a imię starszej z nich nosi też jeden z mostów na ląd.

W XIX wieku wydobycie cyny ruszyło na dobre i na Phuket przybyły dziesiątki tysięcy chińskich górników i kupców, głównie z prowincji Fujian, przez malajski Penang. Wzbogaceni właściciele kopalń budowali domy i wille, jakie znali z Penangu i Singapuru, i to z nich wyrosło dzisiejsze Old Town z architekturą chińsko-portugalską. Chińskiej społeczności Phuket zawdzięcza też festiwal wegetariański i dużą część swojej kuchni. Obok cyny wyspa bogaciła się na kauczuku, plantacje w głębi lądu działają do dziś.

Cyny przestano wydobywać w XX wieku i mniej więcej w tym samym czasie zaczęła się turystyka. Z przystanku dla backpackerów w ciągu kilku dekad Phuket zmienił się w jedną z najczęściej odwiedzanych wysp Azji. 26 grudnia 2004 roku w zachodnie wybrzeże Tajlandii uderzyło tsunami wywołane trzęsieniem ziemi u wybrzeży Sumatry. Na Phukecie najbardziej ucierpiały Patong i Kamala, a w całej Tajlandii zginęły tysiące ludzi, wielu z nich turystów. Plaże szybko odbudowano, wyspa dostała system ostrzegania z syrenami i drogami ewakuacyjnymi, a turyści wrócili w ciągu kilku lat.

Co zrobilibyśmy inaczej

Phuket kusi, żeby codziennie kupować inną wycieczkę. W każdym kurorcie na ulicy stoi budka, która sprzedaje Phi Phi, Phang Nga, Similany, wyspy, słonie, kabaret i rafting, i po kilku dniach ma się wrażenie, że bez kolejnej wycieczki urlop się nie liczy. My wybralibyśmy dwie, najwyżej trzy, a resztę czasu zostawili samej wyspie.

Najlepsze miejsca na Phukecie nie wiszą naszym zdaniem na plakatach przy tych budkach. To śniadanie z dim sum w Phuket Town, gdzie w dzień powszedni przychodzą miejscowi, uliczka na starym mieście, która nigdzie nie prowadzi, mała knajpka przy drodze w Rawai, w której nie mają angielskiego menu, albo pusty kawałek plaży Mai Khao, na którym słychać tylko morze i od czasu do czasu samolot. Warto spróbować dania, o którym nigdy się nie słyszało, a jeśli nie będzie smakować, zostanie przynajmniej anegdota.

I nie trzeba zobaczyć wszystkich dwudziestu pięciu miejsc. Lepiej trzy plaże, na których można usiąść i patrzeć, jak zmienia się kolor wody, niż osiem punktów widokowych w korku przez całą wyspę. O zachodzie słońca na przylądku Promthep będzie wokół Państwa setka telefonów. Proszę spróbować zostawić swój w kieszeni, zachód słońca nigdzie nie ucieknie, a zapamiętają go Państwo lepiej.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Co zobaczyć w Tajlandii: przegląd miejsc w całym kraju, od Bangkoku po wyspy w Zatoce Tajlandzkiej.
• Krabi: Railay, Ao Nang, wycieczki na Four Islands i Hong Islands, kawałek przez zatokę od Phuketu.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, punkt widokowy, promy z Phuketu i gdzie spać na wyspie.
• Co zobaczyć w Bangkoku: świątynie, targi i dzielnice stolicy, przez którą prowadzi wiele lotów na Phuket.
• Wakacje w Malezji: sąsiedni kraj dalej na południe wzdłuż andamańskiego wybrzeża.