Aktualizacja 7.10.2026
Na mapie Sardynia wygląda niepozornie, a potem okazuje się, że z północy na południe ma ponad 250 kilometrów i ani metra autostrady (sami się zdziwiliśmy). Pytanie, co zobaczyć na Sardynii, ma więc dużo dłuższą odpowiedź niż lista plaż. Na wyspie stoją tysiące nuragów z epoki brązu, jest tu jeden z najgłębszych kanionów w Europie, antyczne miasta nad samym morzem, jaskinie, do których wpływa się łodzią, i górzysty interior, do którego większość turystów nigdy nie dociera. Pięćdziesiąt miejsc podzieliliśmy na regiony, bo Sardynię najlepiej planować kawałkami. Od czego więc zacząć?
Sardynia co zobaczyć w skrócie
- Wybierzcie jeden albo dwa regiony. Z Olbii do Cagliari jedzie się samochodem trzy i pół godziny bez postojów.
- Najsłynniejsze plaże wymagają w sezonie 2026 rezerwacji. Na La Pelosę (3,50 €), Cala Brandinchi (2 €), Tuerreddę (3 €) i Cala Goloritzé (7 €) bez wcześniejszego zgłoszenia nie wejdziecie.
- Su Nuraxi w Barumini to jedyny zabytek Sardynii na liście UNESCO. Bilet kosztuje 16 €, wchodzi się tylko z przewodnikiem, zwiedzanie trwa godzinę.
- Na Gorropu i Tiscali weźcie gotówkę. Kartą tam nie zapłacicie.
- Za wywiezienie piasku albo kamyków kwarcu grozi kara od 500 do 3 000 €. Gmina Cabras na Is Arutas naprawdę ją nakłada.
- Najładniejsze miasteczka to Bosa, Castelsardo i Alghero, a najdzikszy region to wschód między Dorgali a Baunei.
Trochę historii, żeby wiedzieć, na co się patrzy
W ciągu jednego dnia można tu obejrzeć wieżę z epoki brązu, rzymskie łaźnie, romański kościół i katalońskie mury obronne. Wszystko układa się w całość dopiero wtedy, gdy wiadomo, kto po kolei rządził wyspą.
- Kultura nuragijska. Mniej więcej w latach 1600–1200 p.n.e. ludzie epoki brązu budowali bez zaprawy stożkowe wieże zwane nuragami, a obok nich wioski, święte studnie i zbiorowe grobowce gigantów. Szacunki mówią o ponad siedmiu tysiącach nuragów na całej wyspie. Najlepiej zachowany jest Su Nuraxi w Barumini (miejsce 39), zamieszkany według UNESCO jeszcze w III wieku n.e. Kolejne stoją koło Arzacheny (8), w Santu Antine (24) i Losa (28), a kamienni olbrzymi z Mont’e Prama (27) pochodzą z późnej fazy tej kultury.
- Fenicjanie i Kartagina. Od VIII wieku p.n.e. kupcy feniccy zakładali porty na cyplach wcinających się w morze: Norę (35), Tharros (25), Sulki na dzisiejszym Sant’Antioco (32) i Karalis, czyli dzisiejsze Cagliari. W Norze znaleziono stelę z IX–VIII wieku p.n.e. z najstarszym znanym zapisem nazwy Sardynii. W VI wieku p.n.e. wybrzeże przejęła Kartagina.
- Rzymianie. Po pierwszej wojnie punickiej, w 238 roku p.n.e., wyspa przypadła Rzymowi, który przebudował miasta punickie. Większość tego, co dziś widać w Norze i Tharros, czyli brukowane ulice, łaźnie, mozaiki i teatr, jest rzymska. Gór Barbagii (47) Rzymianie jednak nigdy do końca nie podporządkowali.
- Judykaty i Pizańczycy. Gdy Bizancjum straciło kontrolę nad wyspą, powstały cztery niezależne królestwa, tak zwane judykaty: Cagliari, Arborea, Torres i Gallura. Ich władcy sprowadzali mnichów i budowniczych z Pizy i Genui, stąd pizańskie romańskie kościoły stojące samotnie wśród pól. Bazylikę Saccargia (15) ufundował sędzia Konstantyn I z Torres, konsekrowano ją w 1116 roku. Pasy z czarnego bazaltu i białego wapienia to znak rozpoznawczy pizańskich mistrzów. Genueński ród Doria zbudował zamek w Castelsardo (14), a Pizańczycy na początku XIV wieku ufortyfikowali Castello w Cagliari (33).
- Katalończycy i Hiszpanie. W 1297 roku papież nadał Sardynię w lenno królowi Aragonii, a Aragończycy od 1323 roku stopniowo ją podbijali. Z Alghero (19) w 1354 roku wysiedlono mieszkańców i zasiedlono je Katalończykami, dlatego do dziś usłyszycie tam kataloński. Wieże strażnicze na wybrzeżu pochodzą przeważnie z czasów hiszpańskich i chroniły przed piratami.
- Sabaudczycy. W 1720 roku wyspa przypadła dynastii sabaudzkiej razem z tytułem królewskim i z Turynu rządzono Królestwem Sardynii, które w 1861 roku zjednoczyło Włochy. Z tej epoki pochodzi Carloforte (31), gdzie w 1738 roku osiedlili się Genueńczycy z tunezyjskiej wysepki Tabarka i nazwali miasto na cześć króla Karola Emanuela III. A na Caprerze (1) ostatnie lata życia spędził Giuseppe Garibaldi.
Sardynia co zobaczyć na północy: Gallura, Costa Smeralda i La Maddalena
Północ to najbardziej znana i najdroższa część wyspy. Z Palau i Santa Teresy jest blisko zarówno na archipelag La Maddalena, jak i na Korsykę. Kto ląduje w Olbii, zaczyna właśnie tutaj (z Polski bezpośrednie połączenia trzeba sprawdzić w aktualnej siatce przewoźników). Liczcie się z tym, że parkingi w sierpniu potrafią mocno uderzyć po kieszeni.
1. Archipelag La Maddalena i wyspa Caprera
Park narodowy złożony z siedmiu dużych i kilkudziesięciu małych wysp między Sardynią a Korsyką. Zamieszkana jest tylko główna wyspa, La Maddalena. Z Palau kursują na nią promy Delcomar co 30 minut od szóstej rano do ósmej wieczorem, a potem w nocy co godzinę. Rejs trwa około 20 minut. Pieszy płaci latem 4,70 € w jedną stronę (ok. 20 zł), samochód do czterech metrów 10,20 €, a gmina od kwietnia do października pobiera dodatkowo opłatę portową 2,50 € (rozkład Delcomar).
Z La Maddaleny prowadzi most na Caprerę, gdzie ostatnie lata spędził Giuseppe Garibaldi. Jego dom to dziś muzeum Compendio Garibaldino (8 €, do 18 lat wstęp wolny, w poniedziałki zamknięte, rezerwacja przez aplikację Musei Italiani). Do zatoki Cala Coticcio, nazywanej Tahiti, od 2026 roku można wejść tylko z przewodnikiem zatwierdzonym przez park, w grupie maksymalnie 15 osób i z dodatkową opłatą parkową 3 €. Na wyspy zarezerwujcie cały dzień. Całodniowe rejsy wypływają z Palau, z La Maddaleny i z Santa Teresy.
Z Palau: rejs po archipelagu La Maddalena, 4 wyspy w jeden dzień
Palau lub La Maddalena: 4 godziny po archipelagu pontonem
2. Różowa plaża na wyspie Budelli
Spiaggia Rosa to najsłynniejsza plaża archipelagu i jednocześnie taka, na którą od dziesięcioleci nie wolno wchodzić. Można ją zobaczyć tylko z pokładu statku wycieczkowego, który przepływa obok Budelli. Skąd bierze się różowy kolor, od kiedy plaża jest zamknięta, które łodzie tam pływają i ile to kosztuje, opisujemy w artykule o Różowej plaży na Sardynii.
3. Palau, latarnia Porto Faro i Roccia dell’Orso
Większość ludzi zna Palau tylko jako port, z którego płynie się na La Maddalenę. A szkoda, bo wzdłuż wybrzeża biegnie promenada do plaży z latarnią Porto Faro. Pięć kilometrów za miastem, na wzgórzu, stoi Roccia dell’Orso, granitowa skała w kształcie niedźwiedzia. Od parkingu idzie się około 500 metrów po schodach, a na całą wizytę wystarczy 45 minut. Bilet kosztuje 3 €, dzieci od 11 do 18 lat płacą 2 €, otwarte od 1 kwietnia do 2 listopada od 9:30 (rocciadellorso.com).
4. Costa Smeralda i Porto Cervo
Szmaragdowe Wybrzeże powstało w latach 60., kiedy książę Karim Aga Khan zaczął tu budować kurort dla bogaczy z niskimi domami w pastelowych kolorach. Jego centrum jest Porto Cervo z mariną pełną megajachtów. Najbardziej znane plaże to Spiaggia del Principe, Liscia Ruja, Capriccioli i Grande Pevero.
Plaże są publiczne, parkingi już nie. Przy Capriccioli płaci się 1,50 € za godzinę, maksymalnie 7,50 € za dzień (od czerwca do września). Na okolicę zaplanujcie pół dnia do całego dnia i przyjedźcie rano. My byśmy tu nie nocowali: to samo morze macie z Cannigione albo Arzacheny za ułamek ceny.
5. San Pantaleo
Kamienna wioska między Olbią a Porto Cervo, pod granitowymi szczytami, gdzie osiedlili się malarze i ceramicy. Najlepiej przyjechać w czwartek przed południem (mniej więcej od maja do października), kiedy odbywa się targ z rękodziełem i jedzeniem. W inne dni wystarczy godzina. Parkuje się na skraju wsi.
6. Cala Brandinchi i La Cinta koło San Teodoro
Cala Brandinchi nazywa się „małym Tahiti” ze względu na płytką turkusową wodę i biały piasek wśród pinii. Od 1 czerwca do 30 września 2026 roku obowiązuje tu rezerwacja: dziennie może wejść 1 447 osób, a wstęp kosztuje 2 € (goście miejscowych obiektów płacą 1 €, dzieci do 12 lat nic). Rezerwuje się na santeodorospiagge.it, zawsze od 18:00 na dwa dni przed terminem (santeodoroturismo.it). Ten sam system działa na sąsiedniej Lu Impostu.
Bez rezerwacji wykąpiecie się na La Cincie, pięciokilometrowej plaży tuż przy San Teodoro, gdzie miejsca nie brakuje nawet w sierpniu, a parking kosztuje 1,50 € za godzinę (w lipcu i sierpniu 2 €).
7. Wyspa Tavolara
Wapienna góra, która wyrasta z morza na wysokość 565 metrów naprzeciwko Porto San Paolo. Na piaszczystą mierzeję z plażami dopłyniecie łodzią z Porto San Paolo w 15–20 minut. Od połowy lipca do końca sierpnia łodzie kursują między 9:00 a 13:30, a z powrotem do 18:30. Ceny przewoźnik na stronie nie podaje. Wokół wyspy rozciąga się morski obszar chroniony, więc zabierzcie maskę i fajkę. Wystarczy pół dnia.
8. Grobowce gigantów i nuragi koło Arzacheny
Wokół Arzacheny leży siedem stanowisk archeologicznych. Tomba dei Giganti Coddu Ecchju (pisane też Coddu Vecchiu) to grobowiec z epoki brązu z wysoką kamienną stelą, od której rozchodzą się dwa kamienne ramiona jak rogi byka. Kilometr dalej stoi nuraghe La Prisgiona z wioską. Po drugiej stronie znajdziecie grobowiec Li Lolghi i neolityczną nekropolię Li Muri.
Jedno stanowisko kosztuje 4 €, dwa 7 €, trzy 10 €, a wszystkie siedem 20 €, dzieci do 12 lat wchodzą za darmo (gesecoarzachena.it). Prisgiona i Coddu Ecchju są otwarte od 9:00 do 19:00, Li Muri i Li Lolghi od 10:00 do 18:00. Na dwa stanowiska wystarczą dwie godziny.
9. Capo Testa i Valle della Luna
Półwysep połączony z Sardynią wąskim przesmykiem. Wiatr i sól wygładziły tu granit w kształty, których spodziewalibyście się raczej na Seszelach. Między głazami prowadzą ścieżki do latarni i małych zatoczek (Cala Spinosa, Cala Francese, Spiaggia Zia Culumba), a mniej więcej dwadzieścia minut marszu od parkingu leży Valle della Luna, Księżycowa Dolina wśród olbrzymich granitowych bloków. W pogodny dzień widać stąd Korsykę.
Od 1 czerwca 2026 roku parkowanie na półwyspie jest płatne i monitorowane kamerami odczytującymi tablice rejestracyjne. Poza wyznaczonymi miejscami obowiązuje zakaz postoju. Nam podoba się tu bardziej rano, kiedy skały są jeszcze chłodne, a na ścieżkach spotyka się tylko kilka osób.
10. Santa Teresa Gallura i wycieczka na Korsykę
Miasteczko na najdalej wysuniętym na północ cyplu wyspy, z plażą Rena Bianca tuż pod centrum. Od 1 czerwca do 30 września 2026 roku również tu obowiązują rezerwacje (lovesantateresa.it/booking), przy czym 70% miejsc zwalnia się na 72 godziny przed terminem. Nad plażą stoi hiszpańska wieża Longonsardo (otwarta w lipcu i sierpniu, 2,50 €), a za miastem nuragijska wioska Lu Brandali, gdzie za samodzielne zwiedzanie płaci się 3 € (santateresaturismo.it).
Z portu kursują promy Moby i Ichnusa Lines do Bonifacio na Korsyce. Rejs trwa około 50 minut, a bilet w jedną stronę dla pieszego kosztuje w zależności od terminu od mniej więcej 33 €. Bonifacio na wapiennych klifach zasługuje na cały dzień.
11. Porto Pollo i Isola dei Gabbiani
Mały półwysep między Palau a Santa Teresą, połączony z lądem piaszczystym przesmykiem, dzięki czemu można się kąpać po dwóch stronach. Wieje tu prawie bez przerwy, więc to znane miejsce do windsurfingu i kitesurfingu. Wystarczą dwie godziny.
12. Costa Paradiso, plaża Li Cossi i Isola Rossa
Na północno-zachodnim wybrzeżu granit przybiera barwy od czerwieni po róż. Plaża Li Cossi leży w zatoce pod osiedlem Costa Paradiso. Od parkingu schodzi się do niej około dziesięciu minut ścieżką z barierką i nic się nie płaci. Jest mała, więc w ciągu dnia bywa pełna. My przyszlibyśmy tu późnym popołudniem, kiedy skały o zachodzie słońca robią się pomarańczowe.
Kawałek dalej na zachód leży rybacka wioska Isola Rossa z hiszpańską wieżą, a za nią kilometry piasku koło Badesi z łagodnym zejściem do morza.
13. Tempio Pausania, Monte Limbara i tysiącletnie oliwki
Kamienne miasteczko w granitowych górach w głębi Gallury, dokąd jeździ się po chłód. Nad nim wznosi się Monte Limbara z najwyższym punktem Punta Balistreri (1 362 m). Nad jeziorem Liscia, niedaleko wsi Luras, rosną Olivastri millenari di Santu Baltolu, dzikie drzewa oliwne, z których najstarsze ma według szacunków około 4 000 lat. Wstęp kosztuje 5 €, a z rejsem łodzią po jeziorze 22 € (olivastrimillenariluras.it). Otwarte od kwietnia do początku listopada, wystarczy godzina. Między Tempio a Luras kursuje w sezonie zabytkowa kolejka Trenino Verde.
Sardynia co zobaczyć na północnym zachodzie: od Castelsardo po Bosę
Historyczne miasta, katalońskie Alghero, dziksze wybrzeże i najsłynniejsza plaża wyspy. Lotnisko w Alghero jest małe i przejrzyste, a stamtąd większość tych miejsc da się objechać w ramach jednodniowych wypadów.
14. Castelsardo i Słoniowa Skała
Kolorowe domy na skale nad morzem, a na szczycie zamek Castello dei Doria, zbudowany przez Genueńczyków w XII wieku. W środku mieści się Museo dell’Intreccio poświęcone wyplataniu koszy. Bilet kosztuje 5 €, dzieci od 6 do 16 lat płacą 4 €, w lipcu muzeum jest otwarte do północy, a w sierpniu nawet do pierwszej w nocy (mimcastelsardo.it, niektóre źródła podają bilet łączony za 10 €). Na miasto zarezerwujcie dwie, trzy godziny i zaparkujcie poniżej centrum, bo na górę wchodzi się po schodach.
Cztery kilometry dalej, przy drodze SS134 w kierunku Sedini, stoi Roccia dell’Elefante, wulkaniczny głaz w kształcie słonia z dwoma wykutymi w nim grobowcami domus de janas. Postój na pięć minut, wstęp wolny.
15. Sassari, Monte d’Accoddi i bazylika Saccargia
Drugie co do wielkości miasto wyspy, które turyści niemal całkowicie pomijają. Warto przejść się do fontanny Fontana di Rosello, na plac Piazza d’Italia i zajrzeć do Narodowego Muzeum Sanna. Trzynaście kilometrów od miasta leży Monte d’Accoddi, prehistoryczny ołtarz schodkowy, często porównywany do mezopotamskiego zikkuratu. Wstęp 5 €, do 18 lat bezpłatnie, w poniedziałki zamknięte (montedaccoddi.cultura.gov.it).
Koło Codrongianos, pośrodku pól, stoi romańska bazylika Santissima Trinità di Saccargia z fasadą w pasy z czarnego i białego kamienia. Bilet kosztuje około 3 €, zwykle otwarte od kwietnia do października w godzinach 9:00–18:00. Oba miejsca to przystanki na godzinę.
16. La Pelosa i Stintino
La Pelosa z płytką turkusową wodą i wieżą strażniczą na wysepce to najczęściej fotografowana plaża Sardynii. Od 15 maja do 15 października 2026 roku obowiązuje rezerwacja przez jedyną oficjalną stronę spiaggialapelosa.it: 1 500 miejsc dziennie po 3,50 € od osoby (dzieci do 12 lat rezerwacji nie potrzebują). Ręcznik wolno rozłożyć tylko na macie, psy i palenie są ograniczone, a za łamanie zasad grozi kara od 25 do 500 €. Parking jest w sezonie płatny.
Cztery kilometry od plaży leży rybackie miasteczko Stintino z muzeum tuńczyka MuT za 5 € (mutstintino.com). Kto nie zdobędzie rezerwacji, wykąpie się kawałek dalej na plażach Le Saline albo Ezzi Mannu.
17. Park Narodowy Asinara
Wydłużona wyspa naprzeciwko La Pelosy była do końca lat 90. więzieniem o zaostrzonym rygorze. Dziś to park narodowy, w którym żyją białe osły (albinosy). Samochody nie mają tu wstępu, po wyspie porusza się kolejką, rowerem, wypożyczonym autem elektrycznym albo pieszo. Psy i drony są zakazane.
Ze Stintino łódź płynie do Fornelli około 20 minut za 15 € (dzieci 10 €), a całodniowa wycieczka z kolejką, przewodnikiem i obiadem kosztuje 75 € (treninoverdeasinara.it). Z Porto Torres kursuje do Cala Reale publiczna linia Delcomar, rejs trwa około półtorej godziny, latem 12 € w jedną stronę. Do ceny zawsze dochodzi opłata wstępu 5 € (latem), płatna gotówką. Liczcie się z całym dniem.
18. Argentiera
Opuszczona wioska górnicza na wybrzeżu Nurry między Alghero a Stintino, 43 km od Sassari. Nad morzem stoi drewniany zakład wzbogacania rudy (laveria), a między budynkami działa plenerowe muzeum Open MAR z instalacjami cyfrowymi (sardegnaturismo.it). Poniżej wioski jest mała plaża. Godzina, dwie i jedno z najdziwniejszych miejsc na wyspie.
19. Alghero
Miasto nazywane małą Barceloną. Stare miasto z wąskimi uliczkami otaczają mury nad morzem, po których wieczorem chodzi się na spacer. Całe centrum to strefa ZTL, więc samochód zostawcie na parkingach przy porcie. Na samo miasto wystarczy pół dnia, ale jako baza wypadowa na północny zachód sprawdzi się na cały tydzień. Mury, plaże, jedzenie i okolice opisujemy w artykule Alghero.
20. Capo Caccia i Grotta di Nettuno
Wapienny przylądek 24 km od Alghero z klifami wysokimi do 170 metrów. Pod nim kryje się Grota Neptuna z naciekami i podziemnym jeziorem. Dopływa się do niej łodzią z Alghero albo schodzi schodami Escala del Cabirol (około 650 stopni). Przy fali grotę się zamyka, więc nie planujcie jej na ostatni dzień urlopu. Bilety, godziny zwiedzania i autobus z Alghero znajdziecie w artykule Grotta di Nettuno.
Niedaleko od drogi odchodzi mniej więcej dziesięciominutowa ścieżka do jaskini Grotta delle Brocche Rotte z widokiem na cały przylądek. Tam nic się nie płaci.
Alghero: rejs ze snorkelingiem w Porto Conte i przy Capo Caccia
21. Nuraghe Palmavera i nekropolia Anghelu Ruju
Dwa stanowiska archeologiczne tuż obok Alghero, które da się połączyć w jedno przedpołudnie: nuragijska wioska Palmavera z wieżą i resztkami kamiennych chat oraz prehistoryczna nekropolia Anghelu Ruju z grobowcami domus de janas wykutymi w skale. Każde kosztuje 7 €, bilet łączony 12 €, od maja do września otwarte od 10:00 do 19:00 (nuraghepalmavera.it).
22. Porto Ferro
Prawie dwa kilometry złocistego piasku między sosnowym lasem a wydmami, z trzema wieżami strażniczymi. Wstęp wolny, bez rezerwacji i bez limitu. Z Alghero jedzie się pół godziny, parkuje na nieutwardzonych placach przy jeziorze Baratz, a do morza idzie się około dziesięciu minut po piasku przez sosnowy zagajnik. To nasza odpowiedź na pytanie, dokąd jechać, gdy nie macie rezerwacji na La Pelosę. Tylko przy mistralu fale bywają tu większe.
23. Bosa
Kolorowe domy dzielnicy Sa Costa wspinają się na wzgórze do zamku Malaspina z XII wieku, a pod nimi płynie Temo, jedyna żeglowna rzeka wyspy. Bosa to naszym zdaniem najładniejsze miasteczko Sardynii. Z Alghero prowadzi tu 45 km nadmorskiej drogi SP105, jednej z najpiękniejszych tras widokowych we Włoszech. Samochodem jedzie się około godziny.
Na miasto zarezerwujcie od dwóch do czterech godzin, bezpłatny parking jest przy moście na rzece. Trzy kilometry od centrum leży plaża Bosa Marina. My zostalibyśmy tu na noc: wieczorem, gdy wyjadą jednodniowi turyści, Bosa jest zupełnie innym miejscem.
24. Nuraghe Santu Antine
Jeden z największych i najlepiej zachowanych nuragów na wyspie, w „dolinie nuragów” koło Torralby, godzinę jazdy zarówno od Alghero, jak i od Bosy. Centralną wieżę otacza trójkątny mur z kolejnymi wieżami. Bilet 10 €, dzieci od 6 do 13 lat 6 €, w cenie jest też Museo Valle dei Nuraghi. Od kwietnia do września otwarte od 9:00 do 20:00 (nuraghesantuantine.it). Kto nie zdąży do Barumini na południu, tutaj dostanie niemal to samo. Liczcie półtorej godziny.
Co zobaczyć na zachodzie Sardynii: półwysep Sinis, Costa Verde i wyspy
Zachodnie wybrzeże jest dziksze, bardziej wietrzne i mniej zabudowane niż północ. Czekają tu antyczne miasta, plaże z ziarenek kwarcu, olbrzymie wydmy i górnicza przeszłość.
25. Tharros i półwysep Sinis
Antyczne miasto na wąskim cyplu półwyspu Sinis. Zachowały się brukowane ulice, łaźnie, fundamenty świątyń i dwie rzymskie kolumny tuż przy morzu. Na teren wykopalisk wystarczy godzina do półtorej, potem można podejść do wieży Torre di San Giovanni powyżej.
Bilety sprzedaje się głównie w pakietach: Tharros, muzeum w Cabras i wieża za 15 €, a razem z posągami z Mont’e Prama za 18 € (sprzedaż biletów). Pod Tharros ciągnie się długa plaża San Giovanni di Sinis.
26. Is Arutas, Mari Ermi i Putzu Idu
Na zachodnim brzegu Sinis leżą plaże, na których zamiast piasku są drobne, wygładzone ziarenka kwarcu: białe, różowe i zielonkawe. Najbardziej znana i najłatwiej dostępna jest Is Arutas, podobnie wygląda Mari Ermi. Woda szybko robi się głęboka i jest krystalicznie czysta. Na północy półwyspu leży z kolei Putzu Idu, pas piasku między morzem a laguną.
Nie bierzcie ziarenek nawet do kieszeni, gmina Cabras naprawdę nakłada kary za wywożenie piasku i kwarcu (komunikat gminy). Na lagunach wokół Cabras można obserwować flamingi.
27. Kamienni olbrzymi z Mont’e Prama w Cabras
W latach 70. rolnicy orzący pole koło Cabras natrafili na tysiące fragmentów, z których archeolodzy złożyli dziesiątki kamiennych posągów wojowników i łuczników o okrągłych oczach, wysokich nawet na około dwa i pół metra. Większość eksponuje Museo Civico Giovanni Marongiu w Cabras, otwarte od czerwca do września od 10:00 do 20:00. Najbardziej opłaca się bilet łączony z Tharros. Wystarczy godzina, a w południowym upale to idealna kryjówka.
28. Nuraghe Losa i święta studnia Santa Cristina
Dwa zabytki nuragijskie tuż przy głównej drodze SS131 między Cagliari a Sassari, więc świetnie nadają się na postój podczas przejazdu przez wyspę. Nuraghe Losa koło Abbasanty to trójboczna twierdza z centralną wieżą, wstęp 6 € (nuraghelosa.net), otwarte od 8:30 do godziny przed zachodem słońca. Dziesięć minut dalej, koło Paulilatino, leży święta studnia Santa Cristina, w której do wody prowadzą pod ziemię idealnie obrobione kamienne schody. Bilet 9 €, dzieci od 6 do 13 lat 5 € (pozzosantacristina.com). Każde z tych miejsc zajmie około godziny.
29. Wydmy Piscinas i górnicza wioska Ingurtosu
Na Costa Verde leżą olbrzymie piaszczyste wydmy porośnięte trawą, a przed nimi plaża Piscinas, długa na ponad trzy kilometry i prawie bez zabudowy. Za opuszczoną górniczą wioską Ingurtosu prowadzi do niej około dziesięciu kilometrów drogi gruntowej. Zwykłe auto da radę, wyższym jest wygodniej. Parking przy plaży kosztuje według recenzji około 15 € za dzień. Zarezerwujcie pół dnia i weźcie wodę.
30. Porto Flavia i Cala Domestica
Port przeładunkowy wykuty w skale nad morzem koło Masua, skąd w latach 20. i 30. ruda sypała się prosto do statków. Zwiedzanie z przewodnikiem trwa około 50 minut: idzie się 600-metrowym tunelem, potem 108 schodami w dół do niższego korytarza, a na końcu staje się w otworze w skale dokładnie naprzeciwko skały Pan di Zucchero. Bilet 13 €, dzieci od 6 do 12 lat i seniorzy 8 €, obowiązkowe pełne buty. Bilety sprzedaje iglesiasturismo.it, a kto się spóźni, traci zwiedzanie. Parking jest bezpłatny.
Nieco dalej na północ leży Cala Domestica, plaża w wąskiej skalnej zatoce. To naszym zdaniem najbardziej niedoceniany zakątek Sardynii.
31. Carloforte na wyspie San Pietro
Jedyne miasteczko na wulkanicznej wyspie San Pietro, około piętnastu kilometrów od wybrzeża, z pastelowymi domami przy porcie i tuńczykiem w każdym menu. Prom Delcomar kursuje z Portovesme prawie co godzinę, rejs trwa około 40 minut, a latem bilet w jedną stronę kosztuje 5,40 € dla pieszego i 13,20 € za samochód, plus opłata portowa (delcomar.it). Na wycieczkę przeznaczcie cały dzień.
32. Sant’Antioco i nekropolia Montessu
Wyspa połączona z lądem drogą. Miasteczko Sant’Antioco stoi w miejscu fenickiego miasta Sulki. Park archeologiczny z muzeum i sanktuarium tofet kosztuje 7 €, wszystkie stanowiska razem 17 € (parcostoricoarcheologicosantantioco.it). Na południu wyspy są spokojne plaże Maladroxia i Coaquaddus.
Na lądzie, mniej więcej pół godziny stąd, koło Villaperuccio leży neolityczna nekropolia Montessu z dziesiątkami grobowców wykutych w skalnym amfiteatrze. Wstęp kosztuje około 5 €.
Co zobaczyć na południu Sardynii: Cagliari, Chia, Villasimius i interior
Południe to najłatwiej dostępna część wyspy, bo do Cagliari lata najwięcej połączeń (z Polski według listy kierunków lotniska m.in. Ryanair z Krakowa i Poznania, dni lotów sprawdźcie w aktualnym rozkładzie), a z miasta na plażę dojedziecie bez samochodu. Na zachód od Cagliari leżą plaże Chia, na wschód Villasimius, a godzinę w głąb lądu stoi najsłynniejszy zabytek Sardynii.
33. Cagliari i dzielnica Castello
Stolica wyspy leży na kilku wzgórzach, a na najwyższym z nich rozciąga się Castello, ufortyfikowane stare miasto z pizańskimi wieżami Torre dell’Elefante i Torre di San Pancrazio z XIV wieku. Na Wieżę Słonia można wejść (3 €). Pod murami jest taras Bastione di Saint Remy z widokiem na port i laguny, najładniejszy o zmierzchu. W Castello znajdziecie też katedrę Santa Maria i Narodowe Muzeum Archeologiczne z brązowymi figurkami nuragijskich wojowników, otwarte codziennie od 8:30 do 19:30. Bilet łączony z pinakoteką kosztuje 10 €, do 18 lat wstęp wolny (museinazionalicagliari.cultura.gov.it).
Wykuty w skale rzymski amfiteatr jest zamknięty od 2011 roku, miasto obiecało częściowe otwarcie pod koniec lata 2026. Na centrum przeznaczcie dzień. Jako baza bez samochodu Cagliari jest najpraktyczniejsze na całej wyspie.
34. Plaża Poetto, Siodło Diabła i flamingi w Molentargius
Poetto to ośmiokilometrowa miejska plaża z barami i promenadą, na którą z centrum dojeżdżają autobusy CTM linii PF i PQ (ctmcagliari.it). Na jej końcu wznosi się skała Sella del Diavolo (Siodło Diabła), na którą od zatoki Calamosca prowadzi pętla krótsza niż cztery kilometry, z widokiem na całą Zatokę Aniołów.
Tuż za plażą zaczynają się laguny i saliny parku Molentargius, w których przez cały rok żyją flamingi. Wejście pieszo albo rowerem jest bezpłatne, a z przewodnikiem jeździ minibus Eco Safari za 25 € (parcomolentargius.it).
Cagliari: rejs pod Siodło Diabła z 4 przystankami i prosecco
35. Nora
Antyczne miasto na cyplu koło Puli, 30 km od Cagliari. Zachował się teatr, w którym scenografią jest morze i gdzie latem odbywają się przedstawienia, a także łaźnie i podłogi z mozaikami. Bilet 10 €, do 18 lat 6 €, zwiedzanie z przewodnikiem jest w cenie, ale trzeba je zarezerwować mailowo. Od czerwca do września otwarte od 9:00 do 20:00 (fondazionepulacultura.it). Na wizytę wystarczy godzina do półtorej, a potem można się wykąpać na plaży Nora tuż obok.
36. Chia i Tuerredda
Godzinę jazdy na południowy zachód od Cagliari leży Chia, gdzie wydmy porośnięte jałowcem przeplatają się z zatokami Su Giudeu i Monte Cogoni, a nad nimi stoi wieża strażnicza Torre di Chia z XVII wieku. Parking przy Baia Chia kosztuje 5 € za dzień, po 16:00 3 €.
Kawałek za przylądkiem Malfatano leży Tuerredda, plaża w głębokiej zatoce z zieloną wysepką około 200 metrów od brzegu, do której można dopłynąć. Od 2 czerwca do 15 października 2026 roku może tu wejść 1 100 osób dziennie, rezerwuje się na spiaggiatuerredda.it zawsze od 8:00 na następny dzień, a wstęp kosztuje 3 € (gmina Teulada). Parking kosztuje według różnych źródeł około 10 € za dzień.
37. Wydmy w Porto Pino
Na południowo-zachodnim krańcu wyspy leży zatoka Porto Pino z białymi wydmami, wysokimi według różnych źródeł nawet na około 30 metrów. Wydmy graniczą z poligonem wojskowym Capo Teulada, są dostępne tylko latem, mniej więcej od lipca do września, i wolno po nich chodzić wyłącznie wyznaczonymi ścieżkami. Północna część plaży ma zaplecze i restauracje, a do wydm na południu idzie się od drugiego parkingu drewnianą kładką.
38. Villasimius, Punta Molentis i Costa Rei
Po drugiej stronie Cagliari, godzinę samochodem, leży morski obszar chroniony Capo Carbonara. Plaża Porto Giunco ma z jednej strony morze, z drugiej lagunę Notteri z flamingami, a nad nią stoi hiszpańska wieża. Do Punta Molentis z białym piaskiem i granitowymi głazami od czerwca 2026 roku obowiązuje ograniczony dostęp: wstęp 10 € od osoby, jednocześnie maksymalnie 190 osób, bez rezerwacji, do wyczerpania miejsc (operator). Niektóre media piszą jednak o obowiązkowej rezerwacji, więc przed wyjazdem to sprawdźcie.
Na północ od Villasimius zaczyna się Costa Rei, kurort z jedną długą piaszczystą plażą (sardegnaturismo.it podaje ponad 10 km), na której zawsze znajdzie się miejsce.
39. Su Nuraxi di Barumini
Najsłynniejszy nurag Sardynii i jedyny wpisany na listę UNESCO (od 1997 roku). Centralną wieżę z epoki brązu, pierwotnie wysoką na ponad 18 metrów, otaczają cztery mniejsze wieże połączone murem, a wokół rozciąga się wioska kamiennych okrągłych chat. Korytarze są wąskie i strome, załóżcie solidne buty. Z wózkiem dziecięcym ani inwalidzkim tu nie wjedziecie.
Zwiedzanie odbywa się tylko z przewodnikiem, startuje co 30 minut i trwa godzinę. Bilet 16 €, młodzież od 13 do 17 lat 14 €, dzieci od 7 do 12 lat 12 €, w cenie są też Casa Zapata i Centrum Giovanni Lilliu. Od maja do sierpnia otwarte od 9:00 do 20:00, ostatnie wejście o 19:00 (fondazionebarumini.it). Z Cagliari jedzie się około godziny, parking jest bezpłatny. My pojechalibyśmy na pierwsze poranne wejście, bo latem w południe słońce tu praży.
40. Giara di Gesturi i dzikie koniki
Bazaltowy płaskowyż o powierzchni około 45 km², na wysokości mniej więcej 500 metrów, trzy kilometry od Barumini. Porastają go lasy dębowe i makia, a żyje tu większość populacji dzikich sardyńskich koników. Najlepiej wyposażone wejście jest od wsi Tuili, z bezpłatnym parkingiem. Koniki najpewniej zobaczycie rano albo późnym popołudniem. Połączcie to z Barumini i macie cały dzień w interiorze.
Co zobaczyć na wschodzie Sardynii: Golfo di Orosei, Supramonte i Barbagia
Tutaj wapienne góry opadają prosto do morza, a droga SS125 między Dorgali a Baunei należy do najpiękniejszych we Włoszech. Interior tuż za wybrzeżem to najdzikszy kawałek wyspy. Nam ta część Sardynii odpowiada najbardziej ze wszystkich.
41. Golfo di Orosei: Cala Luna, Cala Mariolu i zatoki dostępne tylko od morza
Ponad trzydzieści kilometrów klifów między Cala Gonone a Santa Maria Navarrese z zatokami Cala Luna, Cala Mariolu, Cala dei Gabbiani, Cala Biriola i Cala Sisine. Droga do nich nie prowadzi, pływa się łodzią z Cala Gonone, Santa Maria Navarrese albo Arbatax. Rejs na Cala Luna kosztuje w sezonie 2026 u Cala Gonone Crociere 35 € (ok. 150 zł). Zatoki, łodzie, jaskinię Bue Marino i szlaki piesze opisujemy w artykule Golfo di Orosei. Zarezerwujcie co najmniej jeden pełny dzień, naszym zdaniem raczej dwa.
Cala Gonone: rejs łodzią do Cala Mariolu i Cala Goloritzè
Cala Gonone: rejs po Zatoce Orosei z przystankami na kąpiel
Cala Gonone: rejs do jaskini Bue Marino i na plażę Cala Luna
42. Cala Goloritzé
Mała zatoka z białymi otoczakami, naturalnym skalnym łukiem i wapienną iglicą Punta Caroddi. Łodzie nie mogą tu przybijać, więc jedyna legalna droga prowadzi pieszo z płaskowyżu Golgo nad Baunei, od parkingu Su Porteddu. Szlak ma około 3,6 km i 500 metrów przewyższenia, w dół schodzi się mniej więcej półtorej godziny, pod górę dwie.
Wstęp kosztuje 7 € (ok. 30 zł), dzieci do 5 lat za darmo, a rezerwuje się na heartofsardinia.com albo w aplikacji Heart of Sardinia. Terminy otwierają się o północy na trzy dni przed wejściem, na plaży może przebywać jednocześnie 250 osób, a wchodzi się między 7:30 a 17:00. Obowiązkowe są solidne pełne buty, bilet nie podlega zwrotowi. Na plaży nie ma cienia, wody ani baru, więc weźcie co najmniej dwa litry na osobę. My wybralibyśmy pierwsze poranne okno, póki szlak jest w cieniu.
43. Cala Gonone
Dawna wioska rybacka, do której zjeżdża się tunelem z Dorgali. To główny port dla łodzi płynących do zatok, ma też kilka własnych plaż (Cala Fuili, Palmasera, a w okolicy Cartoe i Osalla). Z Cala Fuili dojdziecie pieszo na Cala Luna, w półtorej do dwóch i pół godziny w jedną stronę. Jako baza na wschód jest naszym zdaniem najwygodniejsza, szczegóły znajdziecie w artykule Cala Gonone.
44. Grotta di Ispinigoli
Jaskinia na wzgórzach nad Dorgali, w której stoi wapienna kolumna wysoka na 38 metrów, według operatora najwyższa w Europie. W dół prowadzi około 280 schodów, w środku jest mniej więcej 16 °C. Zwiedzanie zaczyna się o każdej pełnej godzinie (w lipcu i sierpniu od 10:00 do 18:00) i trwa około 45 minut.
Strona muzeum w Dorgali podaje cenę biletu 10 € (ok. 43 zł), ulgowego 5 €, inne źródła piszą o 8 € poza głównym sezonem (informacje operatora). Jest też bilet łączony z Bue Marino i muzeum archeologicznym w Dorgali za 18 €.
45. Gola su Gorropu
Kanion w masywie Supramonte o ścianach wysokich do 500 metrów, w środku wspina się po olbrzymich głazach. Idzie się z przełęczy Genna Silana przy SS125 albo dłuższą, ale łagodniejszą drogą od mostu Sa Barva koło Dorgali. Wstęp kosztuje 6 € (ok. 26 zł), dzieci od 6 do 17 lat 4 €, płaci się wyłącznie gotówką przy wejściu, a wpuszczają od 10:00 do 16:30 (gorropu.info). Liczcie się z całym dniem. Trasy, czasy przejścia i dowóz jeepem opisujemy w artykule Gola su Gorropu.
46. Tiscali i dolina Lanaittu
Nuragijska wioska ukryta we wnętrzu olbrzymiego zapadliska na szczycie góry. Z zewnątrz nie widać niczego, dopóki nie przeciśniecie się przez wąski otwór w skale. Wtedy stajecie wśród resztek kamiennych chat, na które z góry pada światło.
Na górę wchodzi się z doliny Valle di Lanaittu między Oliena a Dorgali, około półtorej do dwóch godzin w jedną stronę stromą, kamienistą ścieżką. Wstęp 6 €, ulgowy 3 €, płatność tylko gotówką, od maja do września otwarte od 9:00 do 19:00, w pozostałe miesiące do 17:00. Na całą wycieczkę zarezerwujcie pół dnia. Po drodze leży źródło Su Gologone, gdzie za wejście do parku płaci się 2 € (sorgentisugologone.it).
47. Orgosolo, Mamoiada i Nuoro
Orgosolo słynie z murali, malowideł na fasadach domów, które powstają tu od 1969 roku i komentują politykę, wojny i życie pasterzy. Na spacer uliczkami zarezerwujcie godzinę lub dwie. Samochodem parkuje się na obrzeżach, centrum jest zamknięte dla ruchu.
Niedaleko leży Mamoiada, wieś karnawałowych masek mamuthones. Museo delle Maschere Mediterranee kosztuje 9 €, jest otwarte od 10:00 do 18:00 i zamknięte we wtorki. W Nuoro jest Museo del Costume ze strojami ludowymi z całej wyspy (5 €), a nad miastem góra Monte Ortobene z brązowym posągiem Odkupiciela z 1901 roku na wysokości 925 metrów, na którą prowadzi droga około siedmiu kilometrów od centrum.
48. Pedra Longa, Santa Maria Navarrese i Rocce Rosse
Pedra Longa to 128-metrowa wapienna iglica, która wyrasta prosto z morza pod Baunei, i ostatnie miejsce na tym wybrzeżu, do którego dojedziecie samochodem. Zaczyna się tu szlak Selvaggio Blu, około 40 kilometrów aż do Cala Luna, który zwykle pokonuje się w pięć dni z przewodnikiem i linami. Z kurortu Santa Maria Navarrese idzie się do Pedra Longa pieszo około dwóch godzin.
Nieco dalej na południe, w Arbatax, tuż przy porcie stoją Rocce Rosse, czerwone skały porfirowe, przy których nic się nie płaci. Arbatax to też stacja początkowa zabytkowej kolejki Trenino Verde do Lanusei (w jedną stronę 12 €, w obie 16 €, treninoverde.com).
49. Ulassai, jaskinia Su Marmuri i opuszczone Gairo Vecchio
Górskie miasteczko pod wapiennymi ścianami, miejsce urodzenia artystki Marii Lai. Jej prace można oglądać w Stazione dell’Arte (12 €, w poniedziałki zamknięte). Kawałek nad miastem jest jaskinia Su Marmuri z salami pełnymi nacieków, wysokimi do 70 metrów. Zwiedza się ją tylko z przewodnikiem od wiosny do października, w środku jest około 10 °C, więc weźcie bluzę nawet w sierpniu. Ceny gmina nie publikuje, rezerwacja pod numerem +39 0782 79859.
Po drodze leży Gairo Vecchio, wieś opuszczona po powodziach i osuwiskach w 1951 roku. Wstęp jest wolny, tylko nie wchodźcie do domów, bo grożą zawaleniem. To naszym zdaniem jedno z najmocniejszych miejsc w interiorze.
50. Gennargentu i Punta La Marmora
Najwyższe pasmo górskie wyspy, z długimi, łysymi grzbietami i pastwiskami. Na najwyższy szczyt Punta La Marmora (1 834 m) najłatwiej wejść szlakiem 702 od stacji Bruncu Spina koło Fonni: 4,9 km, mniej więcej dwie godziny w jedną stronę i nieco ponad 400 metrów przewyższenia (sardegnasentieri.it). W pogodny dzień widać stąd morze po obu stronach wyspy. Zimą na Bruncu Spina działa też wyciąg narciarski.
Rezerwacje i bilety w jednym miejscu
Miejsca z tej listy, za które w sezonie 2026 płaci się wstęp albo trzeba je wcześniej zarezerwować. Ceny dotyczą osoby dorosłej.
| Miejsce | Wstęp 2026 | Rezerwacja |
|---|---|---|
| La Pelosa (Stintino) | 3,50 € (ok. 15 zł) | obowiązkowa 15.05–15.10, 1 500 osób dziennie |
| Cala Brandinchi (San Teodoro) | 2 € (ok. 9 zł) | obowiązkowa 1.06–30.09, od 18:00 na dwa dni przed terminem |
| Tuerredda (Teulada) | 3 € (ok. 13 zł) | obowiązkowa 2.06–15.10, od 8:00 na następny dzień |
| Cala Goloritzé (Baunei) | 7 € (ok. 30 zł) | obowiązkowa, trzy dni wcześniej, 250 osób jednocześnie |
| Cala Mariolu (od strony morza) | 2–3 € (ok. 9–13 zł) | kod QR w aplikacji Heart of Sardinia, 1.05–20.10, przy rejsach często w cenie |
| Punta Molentis (Villasimius) | 10 € (ok. 43 zł) | nie, do wyczerpania 190 miejsc |
| Cala Coticcio (Caprera) | 3 € + przewodnik | tylko z przewodnikiem, grupa do 15 osób |
| Grotta di Nettuno (Alghero) | 18 € (ok. 77 zł) | tak, przedział czasowy przy dojściu lądem |
| Porto Flavia (Masua) | 13 € (ok. 56 zł) | zalecana, zwiedzanie o wyznaczonych godzinach |
| Nora (Pula) | 10 € (ok. 43 zł) | przewodnik po rezerwacji mailowej |
💡 Gotówkę i rezerwacje załatwcie wieczorem dzień wcześniej. Na Gorropu i Tiscali kartą nie zapłacicie, a zasięgu może tam nie być. Okna rezerwacyjne otwierają się o konkretnej godzinie (La Pelosa na dwa dni wcześniej, Tuerredda o 8:00 na następny dzień, Goloritzé o północy na trzy dni wcześniej), a sierpniowe terminy szybko się wyprzedają.
Sardynia: gdzie nocować, żeby to wszystko zobaczyć
Regiony wyspy, rodzaje noclegów i ceny w zależności od sezonu opisujemy w artykule o noclegach na Sardynii. Do tej listy wystarczy jedna zasada: wybierzcie dwie bazy i przenoście się między nimi, a nie codziennie. Sześćdziesiąt kilometrów w górach spokojnie zajmie półtorej godziny.
Na północny zachód (miejsca 14–24) najlepiej sprawdzą się noclegi w Alghero, a kto szuka spokoju i wieczornej atmosfery, niech spróbuje noclegów w Bosie. Na północ i La Maddalenę praktyczne są noclegi w Palau albo w Santa Teresa Gallura.
Na zachód i Sinis pasują noclegi w Cabras, na południe i Barumini noclegi w Cagliari. A na cały wschód, czyli Zatokę Orosei, Gorropu i Tiscali, zamieszkalibyśmy w Cala Gonone albo nieco taniej w Dorgali.
Konkretne noclegi według regionów
Wszystkie poniższe obiekty sprawdziliśmy na Bookingu we wrześniu 2026 roku, oceny pochodzą z Bookingu. Więcej propozycji i porównanie regionów znajdziecie w artykule o noclegach na Sardynii.
Północ i La Maddalena (miejsca 1–13)
Palau
- Palau City Hotel (Palau): 700 metrów od portu, z którego odpływają promy na La Maddalenę, i siedem minut pieszo od plaży Porto Faro. Prywatny parking przy hotelu przydaje się w sierpniu, ocena 7,7 to raczej średnia.
- La Fonda (Palau): nocleg ze śniadaniem 600 metrów od plaży Palau Vecchio, z oceną 9,6. Dobry wybór dla pary, która chce rano złapać pierwszą łódź na wyspy.
Santa Teresa Gallura
- Rosa dei Venti Affittacamere (Santa Teresa Gallura): pokoje z klimatyzacją 300 metrów od plaży Rena Bianca, ocena 9,0. Tańsza opcja, jeśli wybieracie się na Capo Testa i Korsykę.
- Gallura Hotel (Santa Teresa Gallura): trzygwiazdkowy hotel z włoskim śniadaniem 600 metrów od Rena Bianca, ocena 8,6. Do centrum i do portu, z którego płynie się na Korsykę, dojdziecie pieszo.
Północny zachód (miejsca 14–24)
Alghero
- Hotel Oasis (Alghero): kilka kroków od plaży, z basenem, placem zabaw i bezpłatnym parkingiem. Autobus spod hotelu dowozi do centrum w około dziesięć minut, na lotnisko jest 7 km.
- Agriturismo Porticciolo (Porto Conte koło Alghero): osobne domki z werandą w parku Porto Conte, 400 metrów od plaży Porticciolo. Na Capo Caccia i do Groty Neptuna jest stąd bliżej niż z miasta, tylko bez samochodu się nie obejdzie.
- Villa Las Tronas Hotel & SPA (Alghero): dawna rezydencja królewska na skalnym cyplu, dziesięć minut spacerem od centrum, z basenem nad zatoką i spa. Na wyjątkową okazję.
Bosa
- Palazzo Pischedda (Bosa): butikowy hotel 50 metrów od mostu Ponte Vecchio, z pokojami z widokiem na rzekę Temo albo na zamek Malaspina, restauracją i bezpłatnym parkingiem. Ocena 8,9.
- Bosa Queen House (Bosa): mniejszy pensjonat z klimatyzowanymi pokojami i oceną 9,4, do plaży Bosa Marina jest 2,6 km. Dobry wybór, gdy chcecie przenocować w Bosie, a nie płacić za hotel.
Zachód i Sinis (miejsca 25–32)
Cabras
- Hotel Villa Canu (Cabras): zabytkowy wiejski dom na skraju laguny, większość pokoi ma wyjście do ogrodu. Na Sinis, do Tharros i do muzeum Mont’e Prama w samym Cabras macie blisko.
- Torremana (Cabras): pokoje z klimatyzacją i ekspresem do kawy, ogród i ocena 9,9, do Tharros jest 13 km. Na Costa Verde i Piscinas czeka was z Cabras dłuższy przejazd, więc tego dnia wstańcie wcześniej.
Południe i Barumini (miejsca 33–40)
Cagliari
- Hotel Aristeo (Cagliari): prosty trzygwiazdkowy hotel z klimatyzacją i śniadaniem, praktyczny na nocleg bez wielkich wymagań. Do Nory i do Barumini wyrusza się stąd samochodem.
- Bianca Dimora (Cagliari): apartamenty ze śniadaniem i tarasem 700 metrów od Narodowego Muzeum Archeologicznego, Torre dell’Elefante i Bastione di Saint Remy są niedaleko. Dla tych, którzy chcą przejść Castello pieszo.
- Hotel Nautilus (Cagliari, Poetto): hotel z widokiem na plażę Poetto i ogrodem, do centrum około 15 minut samochodem. Gdy rano chcecie nad morze, a wieczorem do miasta.
Wschód: Orosei, Supramonte i Barbagia (miejsca 41–50)
Cala Gonone
- Hotel Caramare (Cala Gonone): trzygwiazdkowy hotel 200 metrów od głównej plaży, wszystkie pokoje mają balkon. Do portu, z którego wypływają łodzie na Cala Luna i Cala Mariolu, dojdziecie pieszo.
- Hotel Resort Nuraghe Arvu (Cala Gonone): resort w prywatnym parku 500 metrów od plaży, z basenem, placem zabaw i bezpłatnym parkingiem. Do Tiscali jest według Bookingu 45 minut samochodem.
Dorgali i okolice
- Ghivine Albergo Diffuso (Dorgali): albergo diffuso, czyli hotel z pokojami rozproszonymi po wiejskich domach, z ogrodem, tarasem i oceną 9,1. Do Cala Gonone jest 7 km, a na Gorropu i do doliny Lanaittu bliżej niż znad morza.
- Hotel Villa Cedrino (Dorgali): trzygwiazdkowy hotel z basenem odkrytym, restauracją i bezpłatnym parkingiem, ocena 9,4. Tiscali jest według Bookingu 18 km stąd.
- Agriturismo Canales (Dorgali): gospodarstwo z restauracją, placem zabaw i oceną 9,3, 16 km od Nuoro. Dobra baza na wioski Barbagii, Orgosolo i Mamoiadę.
Co zrobilibyśmy inaczej
Pięćdziesiąt miejsc na jedną podróż to absurd. Ta lista to menu, a nie program.
- Nie gonilibyśmy za słynnymi plażami. La Pelosa, Brandinchi i Goloritzé są piękne, ale z rezerwacją, matą pod ręcznikiem i półtora tysiącem ludzi dookoła. Na Porto Ferro, w Cala Domestica czy pod Costa Paradiso nikt niczego nie kontroluje, a morze jest równie przejrzyste.
- Więcej czasu dalibyśmy interiorowi. Gairo Vecchio, murale w Orgosolo, obiad w agroturystyce w Barbagii i cisza na Giarze to zupełnie inna wyspa. Gdybyśmy mieli coś skreślić, skreślilibyśmy drugi dzień na Costa Smeralda, a nie wypad w góry.
- I częściej byśmy się zatrzymywali. Najwięcej przeżyć czeka na Sardynii w drodze między punktami z listy: zjazd do nuragu, który nie ma nawet tablicy, owce na drodze, bar we wsi. Zostawcie w planie luki.
Sardynia co zobaczyć: najczęstsze pytania
Co trzeba zobaczyć na Sardynii przy pierwszym wyjeździe?
Jeśli macie tydzień, wybierzcie jedną połowę wyspy. Na północy to archipelag La Maddalena, Capo Testa, Castelsardo i Alghero z Grotą Neptuna, na południu Cagliari, Nora, plaże Chia i Villasimius oraz nuraghe Su Nuraxi w Barumini. Kto chce najbardziej dramatycznych krajobrazów, niech dołoży dwa dni na wschodzie przy Zatoce Orosei i kanionie Gorropu.
Które plaże na Sardynii wymagają rezerwacji?
W sezonie 2026 La Pelosa, Cala Brandinchi i Lu Impostu, Tuerredda, Rena Bianca w Santa Teresie i Cala Goloritzé. Na Cala Mariolu za zejście na ląd płaci się przez kod QR, na Punta Molentis płaci się do wyczerpania miejsc, a na Cala Coticcio wolno wejść tylko z przewodnikiem.
Co zobaczyć na Sardynii za darmo?
Historyczne centra Cagliari, Alghero, Bosy i Castelsardo, Bastione di Saint Remy, półwysep Capo Testa (płaci się tylko za parking), Roccia dell’Elefante, Gairo Vecchio, murale w Orgosolo, park Molentargius z flamingami i większość plaż, na przykład Porto Ferro, La Cinta czy Is Arutas.
Sardynia z dziećmi: co warto zobaczyć?
Dobrze sprawdzają się plaże z płytką wodą, jak La Cinta, Poetto czy Porto Pino, Grota Neptuna z dopłynięciem łodzią z Alghero, jaskinia Ispinigoli, białe osły na Asinarze, przejażdżka kolejką Trenino Verde albo flamingi w Molentargius. Su Nuraxi zaciekawi też dzieci, ale z wózkiem się do środka nie dostaniecie.
Czy na Sardynii potrzebny jest samochód?
Do większości miejsc z tej listy tak. Autobusy ARST i pociągi łączą głównie większe miasta. Bez auta da się zostać w Cagliari, skąd autobusy miejskie jeżdżą na Poetto, albo w Alghero, skąd do Groty Neptuna kursuje autobus i pływają łodzie.
Ile dni potrzeba na zwiedzanie całej Sardynii?
Na objazd całej wyspy liczcie co najmniej dwa tygodnie. W tydzień rozsądnie zobaczycie jedną połowę wyspy, a w dziesięć dni połowę plus wschodnie wybrzeże.
Czytaj dalej
- Wakacje na Sardynii: planer całej podróży, loty, promy, samochód, budżet i plany na 7, 10 i 14 dni.
- Golfo di Orosei: wszystkie zatoki, rejsy, wynajem łodzi i szlaki piesze.
- Alghero: katalońskie miasto, mury obronne, plaże i wycieczki po okolicy.
- Sardynia: na co uważać: kary za piasek, strefy ZTL, rezerwacje plaż i inne pułapki.
- Pogoda na Sardynii: temperatury powietrza i wody w poszczególnych miesiącach i kiedy jechać po co.
- Najlepsze kempingi we Włoszech nad morzem: 13 kempingów nad włoskim morzem, gdy wolicie nocować na kempingu.
Potřebujete pomoct s cestováním?
-
Ubytování 🏨
Vyberte si to nejlepší ubytování, ať už jste kdekoliv, přes Booking.com. -
Půjčení auta 🚗
Auto si snadno najdete přes Booking.com, kde máte často slevu díky ubytování, nebo Rentalcars.com, kde porovnáte nabídky většiny půjčoven. -
Zážitky 🎟️
Přes GetYourGuide.com si vyberete z nejrůznějších výletů i zážitků po celém světě, navíc se zrušením zdarma do 24 h předem.