Droga Transfogarska: kiedy otwarta i co warto zobaczyć

Dlaczego droga Transfogarska w ogóle powstała

Transfogarska nie jest projektem turystycznym, tylko budowlą wojskową. Powstała w latach 1970–1974 na rozkaz Nicolae Ceaușescu, a powodem była radziecka inwazja na Czechosłowację w 1968 roku. Ceaușescu bał się, że Rumunię czeka to samo, i chciał mieć trasę, którą wojsko szybko przerzuci się przez góry z jednej części kraju do drugiej, nawet gdyby główne szlaki komunikacyjne przestały działać.

Cena była wysoka. Przy budowie zużyto około sześciu milionów kilogramów dynamitu, a według oficjalnych zapisów zginęło 40 żołnierzy. Nieoficjalne szacunki samych robotników mówią jednak o setkach ofiar. Dlatego drogę nazywa się szaleństwem Ceaușescu.

Światową sławę przyniósł jej dopiero Jeremy Clarkson, który w listopadzie 2009 roku w Top Gear nazwał ją najlepszą drogą świata. Od tamtej pory Transfogarska stała się celem samym w sobie, a latem ruch bywa na niej gęsty.

Kiedy droga Transfogarska jest otwarta

To najważniejszy akapit całego tekstu, bo właśnie przez niego mnóstwo osób przyjeżdża i nigdzie nie dojeżdża.

Trasa bywa zamknięta z powodu śniegu od końca października do końca czerwca. Otwarta jest więc mniej więcej przez cztery miesiące w roku, a dokładna data zmienia się co sezon, zależnie od tego, kiedy stopnieje śnieg w najwyższych partiach. Ogłasza ją zarządca dróg. Zamknięcie może przyjść także w środku lata, jeśli nadciągnie burza, mgła albo zejdzie osuwisko.

Zamyka się zawsze najwyższy odcinek przez przełęcz. Niższe partie z obu stron zostają przejezdne, więc do jeziora Bâlea da się dostać od dołu kolejką linową także poza sezonem, ale przejechać grzbiet samochodem już nie.

Trasa Transfogarska z przystankami

Jedzie się albo od południa, z Curtea de Argeș, albo od północy, z Sibiu. Obie wersje są ładne, ale od południa widzicie serpentyny przed sobą, co robi zdecydowanie większe wrażenie.

1. Zapora i jezioro Vidraru

Południowa część trasy prowadzi wzdłuż dużego zbiornika zaporowego ściśniętego między górami. Przez koronę zapory da się przejechać, a widok obejmuje całą dolinę. Nad zaporą stoi figura Prometeusza.

2. Zamek Poenari

Ruina na skalnym cyplu nad drogą, która była prawdziwą siedzibą Włada Palownika, w odróżnieniu od słynniejszego Branu. Na górę prowadzą schody z ponad 1400 stopniami, a wejście zajmuje jakieś pół godziny. Sprawdźcie wcześniej, czy zamek jest otwarty, bo bywa zamykany z powodu niedźwiedzi.

3. Serpentyny po południowej stronie

Najczęściej fotografowany fragment całej drogi. Zatoczki widokowe są tuż przy serpentynach i widać z nich, jak wstęga asfaltu wije się po zboczu pod wami. W sezonie jest tu tłoczno, a miejsce parkingowe znajduje się trudniej, niż można by przypuszczać.

4. Jezioro Bâlea (Bâlea Lac)

Jezioro polodowcowe tuż pod przełęczą, w najwyższej części trasy. Stoi tu schronisko, są budki z jedzeniem, a zimą lodowy hotel. To właśnie tutaj dojedziecie kolejką linową także wtedy, gdy droga jest zamknięta.

5. Tunel Bâlea

Najwyższy punkt przejazdu i przy długości 884 metrów najdłuższy tunel drogowy w Rumunii. Nie ma wentylacji ani oświetlenia na całej długości, jest wąski, więc jedzie się przez niego wolno i z włączonymi światłami.

6. Wodospad Bâlea

Po północnej stronie pod przełęczą, dostępny z parkingu po krótkim spacerze. Obok wodospadu kursuje kolejka linowa w górę, do jeziora.

7. Zjazd do Sibiu

Północna strona jest łagodniejsza i prowadzi przez lasy oraz wsie aż na pogórze. Po drodze warto zatrzymać się przy klasztorze w Cârțișoarze i przy obronnych kościołach saskich w okolicy.

Ile czasu zarezerwować na drogę Transfogarską

Najczęstszy błąd to zaplanowanie przejazdu jak zwykłego przerzutu między dwoma miastami. Średnia prędkość na trasie to około 40 km/h, a do tego dochodzą przystanki, zdjęcia i sezonowe korki.

• Sam przejazd głównej części górskiej zajmuje około trzech godzin bez postojów.
• Ze zwykłymi przystankami liczcie się z całym dniem.
• Z Poenari i spacerem nad jeziorem robi się z tego długi dzień, na który lepiej mieć nocleg po obu stronach gór.

Jak się po niej jedzie

• Droga jest wąska i pełna zakrętów bez widoczności. Nie wyprzedzajcie tam, gdzie nie widzicie.
• Motocyklistów jest tu mnóstwo i jeżdżą szybko. Pamiętajcie o tym, wyjeżdżając z zatoczek.
• Pogoda zmienia się w ciągu minut. Na dole świeci słońce, na przełęczy jest mgła i osiem stopni.
• Tankujcie na pogórzu. Na odcinku górskim nie ma stacji paliw.
• Zasięg na części trasy nie działa. Pobierzcie mapy offline.
• Nie zabierajcie tu przyczep kempingowych ani dużych kamperów. Serpentyny są dla nich na granicy możliwości, a w niektórych miejscach nie ma jak zawrócić.

Co przygotować przed wjazdem na Transfogarską

Droga Transfogarska nie jest zwykłą szosą, a sporą część kłopotów, jakie mają tu kierowcy, da się załatwić na pół godziny przed wyjazdem:

• Pełny bak. Na odcinku górskim nie ma stacji paliw, najbliższe stoją dopiero na pogórzu po obu stronach. Tankujcie przed wjazdem, a nie wtedy, gdy zapali się kontrolka.
• Sprawne auto. Sprawdźcie przede wszystkim hamulce. Silnik przegrzewa się na podjazdach, a hamulce cierpią na długim, stromym zjeździe.
• Jedzenie i woda na cały dzień. Budki są przy jeziorze Bâlea i na kilku punktach widokowych, ale w szczycie sezonu stoi się tam w kolejce, a poza sezonem mogą być w ogóle zamknięte.
• Naładowany telefon i powerbank. Zasięg na części trasy nie działa, więc pobierzcie mapy offline.
• Ciepłe ubranie. Na dole może być trzydzieści stopni, a na przełęczy dziesięć i wiatr.
• Gotówka w lejach (RON) na budki z jedzeniem i parkingi. Złotówek tu nie wydacie, walutę wymieńcie albo wypłaćcie jeszcze na pogórzu.

Gdzie zjeść i co robić poza siedzeniem za kierownicą

Restauracji jest na trasie mało i skupiają się w dwóch miejscach: przy jeziorze Bâlea Lac, gdzie stoi schronisko z jadalnią i budki, oraz na pogórzu po obu stronach, gdzie działają zwykłe gospody z kuchnią rumuńską w normalnych cenach. Pomiędzy nimi praktycznie nic nie ma, więc obiad zaplanujcie z góry.

Kto nie chce tylko przejechać i porobić zdjęć, ma do wyboru:

• Wędrówki znad Bâlea Lac. Od jeziora odchodzą znakowane szlaki na grzbiet Gór Fogaraskich i to najprostszy sposób, żeby z auta trafić w prawdziwe góry. Potrzebne są porządne buty i świadomość, że pogoda na górze zmienia się w ciągu godziny.
• Wejście na Moldoveanu, najwyższy szczyt Rumunii, dla tych, którzy mają więcej dni i doświadczenie w kilkudniowej turystyce górskiej.
• Kolejka linowa nad jezioro od północnej strony, czynna także poza sezonem drogi.
• Kąpiele i rafting na jeziorze Vidraru i w dolinie Argeșu po południowej stronie.
• Wejście na Poenari jako przeciwwaga dla całodziennego siedzenia w samochodzie.

Transfogarska czy Transalpina?

Rumunia ma dwie słynne drogi górskie i pytanie, którą wybrać, wraca w kółko:

• Transfogarska jest bardziej znana, bardziej dramatyczna i ma więcej przystanków: jezioro, tunel, zamek, wodospad. Jednocześnie jest na niej zdecydowanie więcej ludzi.
• Transalpina to najwyżej położona utwardzona droga w Rumunii, prowadzi więc jeszcze wyżej, ale jest bardziej otwarta i mniej widowiskowa. Za to panuje na niej spokój.

Kto ma czas tylko na jedną, niech jedzie Transfogarską. Kto ma dwa dni, niech spróbuje obu, bo ze sobą nie konkurują i leżą niedaleko siebie.

Gdzie przenocować

• Sibiu po stronie północnej, najlepsza baza z pięknym historycznym centrum.
• Curtea de Argeș po stronie południowej, blisko do Poenari.
• Schronisko nad jeziorem Bâlea na samej górze, jeśli chcecie rano zobaczyć jezioro bez tłumów. Rezerwujcie mocno z wyprzedzeniem.
• Pensjonaty na pogórzu Gór Fogaraskich, skąd można od razu ruszyć na szlaki.

Noclegi w okolicy drogi Transfogarskiej porównacie na jednej mapie przez Stay22.

Co dołożyć do trasy

• Góry Fogaraskie z najwyższym szczytem Rumunii, Moldoveanu (2544 m). Więcej pasm znajdziecie w przewodniku po górach w Rumunii.
• Sibiu i obronne kościoły saskie w okolicy.
• Braszów, Bran i Rasnov na wschodzie.
• Transalpina jako druga droga górska.
• Sighișoara, ufortyfikowane miasto z listy UNESCO.