Es Vedra na Ibizie: skąd ją zobaczyć i dlaczego taras jest zamknięty

Czym jest Es Vedrà na Ibizie

Es Vedrà to wapienna skała wyrastająca z morza na wysokość 413 metrów, czyli niemal dwukrotnie więcej niż warszawski Pałac Kultury i Nauki razem z iglicą. Powstała z mezozoicznych wapieni, które wypiętrzyły się przy formowaniu Kordyliery Betyckiej mniej więcej 155 milionów lat temu, i jest przedłużeniem tego samego systemu górskiego, który tworzy kontynentalną Andaluzję.

Wyspa jest niezamieszkana i razem z sąsiednim Es Vedranell oraz otaczającym morzem tworzy rezerwat przyrody Cala d’Hort, chroniony od 2002 roku. Gniazduje tu sokół Eleonory, a żyje endemiczny podgatunek jaszczurki pitiuzyjskiej. Dzikie kozy, które kiedyś wyjadały tutejszą roślinność, usunięto w 2016 roku właśnie po to, by chronić rodzime gatunki.

Praktyczny skutek ochrony jest prosty: na Es Vedrà nie wolno wchodzić. Skała nie ma zresztą żadnej przystani, a jej ściany opadają prosto do wody. Zobaczyć ją z bliska da się z łodzi, zwiedzić pieszo już nie.

Skąd najlepiej widać Es Vedrà

Kusi was Es Vedra na Ibizie? W takim razie warto wiedzieć, skąd naprawdę da się ją dziś oglądać, a gdzie już nie wolno wchodzić.

1. Torre des Savinar: najsłynniejszy punkt widokowy, na który nie można wejść

Kamienna wieża strażnicza z XVIII wieku, nazywana też Torre del Pirata, stoi na klifie dokładnie naprzeciwko Es Vedrà i widać z niej zarówno skałę, jak i sąsiedni Es Vedranell. Przez lata był to najczęściej fotografowany punkt na całej wyspie i znajdziecie go na większości zdjęć, jakie krążą o Es Vedrà.

Od sezonu 2025 jest jednak zamknięty. Droga do wieży i sam taras leżą na prywatnym gruncie, a właściciele po latach przeciążenia ogrodzili teren: tłumy przed zachodem słońca, śmieci, głośniki i sprzedawcy mojito ostatecznie przeważyli. Prowizoryczny parking zlikwidowano, a policja karze mandatami za postój na poboczu w okolicy. Ogrodzenie i tak regularnie bywa rozcinane, bo ludzie wciąż próbują się tam dostać według poradników z mediów społecznościowych.

Wejście pod wieżę oferuje kilku licencjonowanych przewodników z zezwoleniem, poza tym jest to wejście na cudzy teren na obszarze chronionym. Nie idźcie tam na własną rękę, bo zostaniecie wyproszeni, a zdjęcie nie jest tego warte. Dobra wiadomość jest taka, że Es Vedrà świetnie widać też z miejsc położonych niżej, gdzie nikt wam nic nie powie.

2. Plaża Cala d’Hort

Dziś najlepszy ogólnodostępny punkt widokowy. Kamienista plaża o długości około 150 metrów leży dokładnie naprzeciwko skały, a Es Vedrà widać stąd przez cały dzień. Są leżaki, ratownik i kilka rybnych restauracji, a do tego jest to jedyne miejsce, gdzie można patrzeć na skałę z nogami w wodzie. Dla rodzin z małymi dziećmi to najprostsza opcja, bo dojeżdża się tu samochodem i nigdzie się nie wspina. Parking jest ograniczony i w sezonie bywa pełny już przed południem.

3. Cala Carbó i Cala Molí

Dwie mniejsze zatoki na północ od Cala d’Hort, skąd widok jest nieco z boku i zwykle bywa luźniej. Cala Carbó jest spokojniejsza i ma dobrą restaurację, Cala Molí lubią miejscowi.

4. Droga nad Cala d’Hort

Na drodze między Sant Josep a Cala d’Hort jest kilka miejsc do zatrzymania się, skąd Es Vedrà widać z góry, razem z całym wybrzeżem. Nie są w żaden sposób oznaczone i poznacie je po samochodach stojących na poboczu. Na krótki postój w drodze to wystarczy, ale stawajcie tylko tam, gdzie jest utwardzony plac poza jezdnią. Na ostatnim odcinku w stronę zamkniętego tarasu postój na poboczu kończy się mandatem.

5. Z morza

Najmocniejsze wrażenie. Dopiero gdy łódź zatrzyma się wprost pod ścianą, człowiek rozumie, jak wielka jest ta skała. Rejsy organizuje się z Ibiza Town i z Sant Antoni, zwykle półdniowe z postojem na kąpiel, a dopływa się tu również na skuterach wodnych z przewodnikiem.

Legendy o Es Vedrà i co się z nich broni

Wokół tej skały narosło więcej opowieści niż wokół całej reszty Balearów razem wziętej. Warto je znać, bo usłyszycie je od każdego przewodnika, ale równie warto wiedzieć, gdzie kończy się historia, a zaczyna pomiar.

Anomalia magnetyczna i „trzecie najbardziej magnetyczne miejsce świata”

Najpopularniejsze twierdzenie głosi, że Es Vedrà jest po Trójkącie Bermudzkim i biegunie północnym trzecim najbardziej magnetycznym punktem planety, który myli kompasy i urządzenia. Brzmi dobrze i powtarza się wszędzie.

Geologicznie to się nie broni. Skała jest z wapienia, czyli skały bez nagromadzenia metali magnetycznych, i żaden pomiar anomalii nie potwierdził. Sam rzekomy ranking najbardziej magnetycznych miejsc świata nie istnieje, to legenda z internetu. Kompas na Es Vedrà pokazuje północ tak samo jak wszędzie indziej.

Syreny z Odysei

Według jednej z miejscowych tradycji Es Vedrà to wyspa syren, które miały kusić Odyseusza. Homer nie podaje żadnego konkretnego miejsca, a do tej samej legendy pretenduje jeszcze kilka innych punktów na Morzu Śródziemnym, głównie przy wybrzeżu Włoch. Ładna historia bez pokrycia.

Resztka Atlantydy

Kolejna ulubiona wersja mówi, że Es Vedrà to szczyt zatopionej Atlantydy. Wiąże się to z tym, że pobliski kamieniołom na wybrzeżu nazywa się Atlantis, właściwie Sa Pedrera. W starożytności wydobywano stąd kamień na mury miasta Ibiza, a dziś jest to schodkowa formacja porosła rzeźbami i napisami, które wykuwali tu kolejni odwiedzający. Droga do niej nie jest oficjalnie oznakowana ani naniesiona na mapy, prowadzi stromą ścieżką w dół zbocza, a zejście i powrót zajmują razem mniej więcej godzinę. W upale jest to nieprzyjemne, nie chodzi się tam w klapkach ani z małymi dziećmi i trzeba mieć ze sobą wodę.

Pustelnik, który naprawdę tu był

Jedyna udokumentowana część tej opowieści. W 1855 roku na Ibizę trafił karmelitański zakonnik Francisco Palau, wygnany z Barcelony, i zaczął pływać na Es Vedrà, gdzie w jaskini modlił się i rozmyślał, czasem całymi tygodniami. Pił wodę deszczową spływającą po skale. Opisał przy tym wizje i zjawiska świetlne, które potem zaczęły żyć własnym życiem i z czasem złożyły się na całą mistyczną tradycję wyspy, łącznie z historiami o UFO. Kościół beatyfikował go w 1988 roku.

Rejsy i skutery wodne

Najczęstszy sposób, żeby zbliżyć się do skały, wypływa z Sant Antoni na zachodnim wybrzeżu:

• Półdniowy rejs do Es Vedrà i do Atlantydy trwa mniej więcej trzy godziny i zwykle obejmuje jeden lub dwa postoje na kąpiel i snorkeling oraz napoje na pokładzie.
• Warianty według pory dnia. Rejsy przedpołudniowe mają spokojniejsze morze i lepsze światło na skałę, wieczorne są droższe i pływa się na nie dla zachodu słońca.
• Skutery wodne z przewodnikiem wyruszają również z Sant Antoni. Do skały się zbliżają, ale w strefę chronioną wpływać nie wolno, więc liczcie się z tym, że ostatni odcinek obejrzycie z dystansu.
• Prywatny czarter łodzi ma sens dla grupy, bo można zaplanować własną trasę i ominąć godziny, w których pod skałą jest najwięcej jednostek.

Jak dotrzeć do Es Vedrà

• Samochodem. Najprostsza opcja. Z Ibiza Town do Cala d’Hort jedzie się 30 do 40 minut, z Sant Antoni podobnie. Ostatnie kilometry prowadzą wąskim serpentynowym zjazdem do plaży, a parking w sezonie bywa pełny już przed południem. Zjazd w stronę zamkniętego tarasu przy Torre des Savinar sobie odpuśćcie, postój na poboczu kończy się tam mandatem.
• Skuterem. Popularne i praktyczne, bo parking przy Cala d’Hort jest w sezonie problemem. Drogi są wąskie i kręte.
• Autobusem. W sezonie do Cala d’Hort kursuje linia z Ibiza Town i z Sant Antoni, ale rzadko, a ostatni kurs odjeżdża przed zachodem słońca. Na główną atrakcję więc się nie nadaje.
• Łodzią. Rejsy wypływają z Ibiza Town, z Sant Antoni i wprost z Cala d’Hort. Półdniowa pętla wokół Es Vedrà z postojem na kąpiel to najlepszy sposób, żeby zobaczyć skałę z bliska.
• Pieszo. Nadmorską ścieżką z Cala d’Hort do Cala Carbó i dalej nad zatoki. To godzina do dwóch zależnie od wariantu, bez cienia i z przewyższeniem. Ścieżka do Torre des Savinar jest zamknięta.

Z Polski na Ibizę lata się sezonowo z Warszawy, Katowic i Krakowa, a poza sezonem najwygodniejsza jest przesiadka w Barcelonie albo Palma de Mallorca. Z lotniska na Ibizie do Cala d’Hort jedzie się samochodem około pół godziny.

Kiedy jechać nad Es Vedrà

• Maj, czerwiec i wrzesień: najlepsze połączenie pogody i spokoju. Punkty widokowe nie są zatłoczone, a morze nadaje się do pływania.
• Lipiec i sierpień: Ibiza w pełnym sezonie. Pod Cala d’Hort przed zachodem słońca zbierają się setki ludzi, parking jest pełny kilka godzin wcześniej, a w południe panuje upał bez cienia.
• Październik i kwiecień: przyjemnie na chodzenie i pusto, ale część restauracji przy plażach jeszcze albo już nie działa.
• Zima: Ibiza poza sezonem to inna wyspa, cicha i tania. Es Vedrà widać tak samo dobrze i macie ją tylko dla siebie. Rejsy jednak nie pływają.

Gdzie się zatrzymać w okolicy

Najbardziej logiczną bazą jest Sant Josep de sa Talaia, miasteczko w głębi wyspy, jakieś dwadzieścia minut od nadmorskich zatok. Blisko stąd do Es Vedrà, do plaż Cala Vadella i Cala Tarida, a przy tym jest to z dala od hałasu głównych kurortów. Kto chce być prosto nad morzem, szuka w Cala Vadella albo Cala Carbó.

• Backpackerzy: łóżko w hostelu w Sant Antoni albo w Ibiza Town od mniej więcej 35 do 60 euro za noc w sezonie. Tanich noclegów wprost przy południowo-zachodnich zatokach praktycznie nie ma.
• Klasa średnia: apartament albo trzygwiazdkowy hotel w Sant Josep czy Cala Vadella od mniej więcej 110 do 180 euro za pokój dwuosobowy.
• Wyższy standard: hotel albo willa z widokiem na Es Vedrà od mniej więcej 250 do 450 euro za noc. Widok na tę skałę jest na Ibizie osobną pozycją w cenniku.

Ceny dotyczą pełnego sezonu, w maju i w październiku spadają mniej więcej o połowę. Aktualne ceny i dostępność porównacie przez ofertę noclegów na Ibizie.