Tajlandia to dla wielu osób pierwszy kierunek egzotyczny i właśnie dlatego tak łatwo popełnić przy niej błąd. Nie chodzi o bezpieczeństwo ani o jedzenie, tylko o pogodę i odległości. Kraj ma dwa wybrzeża i na każdym pada w innym czasie, a od gór na północy do granicy z Malezją jest ponad tysiąc osiemset kilometrów. Kto w listopadzie kupi tydzień na Koh Samui, a w sierpniu na Phukecie, może oba urlopy spędzić pod chmurami.

Wakacje w Tajlandii planuje się więc w określonej kolejności: najpierw termin, potem dopasowane do niego wybrzeże, następnie długość pobytu, a hotel dopiero na końcu. W tym przewodniku zebraliśmy część decyzyjną i praktyczną: kiedy i dokąd jechać, czego potrzebują Państwo na granicy, jak dolecieć z Polski i jak poruszać się po kraju, ile wszystko kosztuje w batach i złotych, na co uważać oraz dwie gotowe trasy, na dwa i na trzy tygodnie. Konkretne miejsca opisujemy osobno w zestawieniu co zobaczyć w Tajlandii.

Kiedy jechać na wakacje do Tajlandii

W Tajlandii jest ciepło przez cały rok. Na wybrzeżu temperatura w dzień trzyma się w okolicach 29–34 °C niezależnie od miesiąca, więc pytanie „kiedy jechać” to w praktyce pytanie „gdzie akurat nie pada”. Trzeba tu rozróżnić trzy obszary, a każdy z nich ma własny rytm.

Morze Andamańskie (Phuket, Krabi, Phi Phi, Koh Lanta, Khao Lak). Na zachodnim wybrzeżu półwyspu sezon trwa mniej więcej od listopada do kwietnia. Najsuszej bywa od grudnia do marca, a w kwietniu jest najgoręcej. Mniej więcej od maja do października monsun południowo-zachodni przynosi tu ulewy, wyższe fale i silne prądy, część rejsów jest odwoływana, a park narodowy Wysp Similan pozostaje zamknięty (w sezonie 2026/27 otwarto go 15 października).

Zatoka Tajlandzka (Koh Samui, Koh Phangan, Koh Tao). Wyspy po wschodniej stronie półwyspu osłania przed monsunem południowo-zachodnim stały ląd, dlatego w czasie naszego lata bywa tam suszej niż na Phukecie. Za to najwięcej pada tu od października do grudnia, z kulminacją w listopadzie. Na Boże Narodzenie Samui nie jest więc najpewniejszym wyborem, za to na lipiec i sierpień według nas jak najbardziej.

Bangkok, środkowa Tajlandia i północ (Chiang Mai, Chiang Rai, Pai). Tutaj następują po sobie trzy pory: chłodniejsza i sucha od listopada do lutego, gorąca od marca do maja i deszczowa mniej więcej od połowy maja do października. W Bangkoku najprzyjemniej jest od listopada do lutego. Na północy noce w grudniu i styczniu potrafią zaskoczyć chłodem, w Chiang Mai średnia temperatura minimalna spada do około 16 °C, więc na wieczory w górach warto zabrać bluzę.

Tabela pokazuje średnią miesięczną sumę opadów i liczbę deszczowych dni dla czterech stacji meteorologicznych, które reprezentują cztery główne regiony. To normy klimatyczne z lat 1991–2020 tajlandzkiej służby meteorologicznej (TMD), opublikowane przez Światową Organizację Meteorologiczną.

Z liczb wynika prosta zasada. Od grudnia do marca warto jechać nad Morze Andamańskie, do Bangkoku i na północ, bo cały kraj jest wtedy w najlepszej formie (i najdroższy). Od czerwca do września jedynym rozsądnym wyborem na plażę jest Zatoka Tajlandzka. W listopadzie na Phukecie czuć jeszcze koniec monsunu, a na Samui trwa szczyt opadów, dlatego my przeznaczylibyśmy listopad raczej na Bangkok i północ. Kwiecień jest gorący wszędzie, ale nad Morzem Andamańskim jeszcze suchy, a hotele bywają wtedy tańsze.

Kilka terminów, które warto znać: tajski Nowy Rok, Songkran, przypada na 13–15 kwietnia i cały kraj oblewa się wtedy wodą. Święto światła Loi Krathong, a na północy festiwal lampionów Yi Peng, obchodzi się podczas listopadowej pełni księżyca i nocleg w Chiang Mai na te dni trzeba rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem. Full Moon Party na Koh Phangan odbywa się, jak sama nazwa wskazuje, w każdą pełnię.

Dokąd w Tajlandii, w zależności od rodzaju wakacji

Tajlandia to nie jeden kierunek, tylko kilka. Plaże, świątynie, dżungla i wielkie miasto leżą od siebie setki kilometrów, dlatego najpierw warto ustalić, jakich wakacji Państwo szukają, a dopiero potem wybierać miejsca. Pełną listę pięćdziesięciu miejsc według regionów mamy w artykule co zobaczyć w Tajlandii, a tutaj jest skrót, który pomaga podjąć decyzję.

Plaże nad Morzem Andamańskim. To Tajlandia z plakatów: wapienne skały wyrastające z wody, łodzie longtail przy brzegu i rejsy między wyspami. Phuket to największa wyspa, z międzynarodowym lotniskiem, największym wyborem hoteli i najgłośniejszym życiem nocnym (Patong i Bangla Road), ale też ze spokojnymi plażami na południu i na północy. Krabi z kurortem Ao Nang i półwyspem Railay, na który dopływa się wyłącznie łodzią, jest spokojniejsze i bardziej nastawione na przyrodę i wspinaczkę. Koh Phi Phi to mała, ładna i zatłoczona wyspa bez samochodów, a Koh Lanta jest jej przeciwieństwem: długie plaże, wolne tempo i dużo rodzin. Khao Lak na północ od Phuketu ma niską zabudowę i długie plaże, a stąd wyrusza się na Wyspy Similan i do parku narodowego Khao Sok.

Plaże nad Zatoką Tajlandzką. Koh Samui ma własne lotnisko, plaże z palmami i hotele każdej kategorii, od tętniącego życiem Chaweng po spokojniejsze Bophut i Mae Nam. Koh Phangan słynie z imprez przy pełni księżyca, a Koh Tao to wyspa nurków. Wszystkie trzy łączą promy i według nas to jedyne duże tajskie wyspy, na które warto jechać w lipcu i sierpniu.

Wyspy przy granicy z Kambodżą. Koh Chang i Koh Kood we wschodniej części Zatoki Tajlandzkiej są zielone i mniej zabudowane, a z Bangkoku dojeżdża się na nie autobusem i promem. Należą jednak do prowincji Trat, gdzie z powodu napięć na granicy z Kambodżą obowiązują ostrzeżenia przed podróżami do strefy dziesięciu kilometrów od granicy, a w pięciu dystryktach na lądzie od grudnia 2025 roku obowiązuje godzina policyjna. Zanim zarezerwują tu Państwo nocleg, warto sprawdzić aktualne komunikaty MSZ dla podróżujących do Tajlandii.

Pattaya, Hua Hin i Koh Samet. To morze najbliżej Bangkoku. Do Pattayi jedzie się ze stolicy około dwóch godzin, to duży miejski kurort z wyraźnym życiem nocnym i zwykle najtańszy w ofertach biur podróży. Hua Hin jest spokojniejsze, a Koh Samet to mała wyspa leżąca najbliżej Bangkoku. Te miejsca nadają się na przedłużenie podróży o kilka dni, a nie na główny cel, chyba że mają Państwo tylko tydzień.

Północ: góry, świątynie i chłodniejsze noce. Chiang Mai to drugie najważniejsze miasto kraju: stare miasto z dziesiątkami świątyń, kawiarnie, targi i wzgórze Doi Suthep nad nim. W Chiang Rai są Biała i Niebieska Świątynia, a Pai to górskie miasteczko, do którego przyjeżdża się na kilka nocy odpocząć. Na północy można też zobaczyć słonie, ale tylko w rezerwatach, w których nikt na nich nie jeździ.

Kultura: Bangkok, Ayutthaya, Sukhothai. Bangkok z Wielkim Pałacem, Wat Pho i Wat Arun to obowiązkowy przystanek na dwa, trzy dni na początku albo na końcu podróży. Ayutthaya, dawna stolica zniszczona w 1767 roku, leży niedaleko na północ i można ją zobaczyć w jeden dzień, dojeżdżając pociągiem. Sukhothai, najstarsza stolica Tajlandii z parkiem ruin, leży mniej więcej w połowie drogi na północ.

Wakacje w Tajlandii z dziećmi spędzilibyśmy na spokojnych plażach z łagodnym zejściem do wody i krótkim transferem: Kata i Karon albo północ Phuketu, Khao Lak, Koh Lanta, latem Koh Samui. Imprezowe miejsca w rodzaju Patongu czy Haad Rin na Koh Phangan pominęlibyśmy z małymi dziećmi, podobnie jak długie przejazdy samochodem. Trzeba też liczyć się z tym, że długi lot i różnica czasu wybiją maluchy z rytmu na kilka dni, dlatego z dziećmi lepiej jechać na dłużej niż na tydzień.

Wjazd do Tajlandii: ruch bezwizowy, TDAC i paszport

Zasady wjazdu zmieniały się w ostatnich latach tak często, że wiele artykułów w internecie wciąż pisze o sześćdziesięciu dniach bez wizy. To już nieaktualne. Tajski rząd zniósł 60-dniowy ruch bezwizowy, a od 15 września 2026 roku pobyt bez wizy jest krótszy (dla Czechów na przykład wynosi najwyżej 30 dni, co ogłosiła tajlandzka organizacja turystyczna TAT po publikacji rozporządzenia w Royal Gazette 31 sierpnia 2026 roku). Ile dni obowiązuje obywateli Polski, prosimy sprawdzić przed wyjazdem w serwisie Polak za granicą na gov.pl i na oficjalnej stronie tajlandzkich e-wiz thaievisa.go.th. Na typowe wakacje taki okres zwykle w zupełności wystarcza, ale kto planuje przezimować w Tajlandii, musi postarać się o wizę.

Czego potrzebują Państwo na granicy:

• Paszportu ważnego co najmniej sześć miesięcy od dnia wjazdu. Z powodu zbyt krótkiej ważności paszportu turystom zdarza się odmowa wjazdu. Na podstawie paszportu tymczasowego (dokumentu zastępczego) wjazd nie jest możliwy.
• Potwierdzenia rejestracji TDAC. Thailand Digital Arrival Card jest obowiązkowa od 1 maja 2025 roku dla wszystkich cudzoziemców przyjeżdżających samolotem, statkiem i drogą lądową. Wypełnia się ją na oficjalnym portalu tdac.immigration.go.th najwcześniej trzy dni przed przylotem: dane osobowe, numer paszportu, lot, adres noclegu i oświadczenie o stanie zdrowia. Rejestracja jest bezpłatna, a strony, które biorą za nią pieniądze, to tylko pośrednicy.
• Pieniędzy na pobyt. Na żądanie trzeba wykazać 20 000 batów na osobę (ok. 2200 zł) lub 40 000 na rodzinę (ok. 4400 zł) w gotówce, ewentualnie w euro albo dolarach. Kontrole są wyrywkowe, ale jeśli Państwa to spotka, pieniądze na karcie nie pomogą.
• Biletu powrotnego lub na dalszą podróż i rezerwacji noclegu. Urzędnik może chcieć je zobaczyć, zwłaszcza gdy niedawno wjeżdżali Państwo do Tajlandii.

Długość dozwolonego pobytu ustala urzędnik imigracyjny i może być ona krótsza, niż wynika z przepisów, dlatego datę na pieczątce warto sprawdzić od razu po przylocie. W urzędzie imigracyjnym pobyt można przedłużyć najwyżej o kolejne 30 dni. Za każdy dzień przekroczenia płaci się karę 500 batów (ok. 55 zł; minimum 1000, maksimum 20 000 batów), a przy dłuższym przekroczeniu grozi zatrzymanie i deportacja. Łączny pobyt w ciągu sześciu miesięcy nie może przekroczyć 90 dni, a drogą lądową bez wizy można wjechać najwyżej dwa razy w roku kalendarzowym.

Opłata turystyczna w wysokości 300 batów na razie nie jest pobierana. Tajlandia mówi o niej od 2023 roku i ma to być opłata za przylot samolotem, najpewniej doliczana do ceny biletu. Termin wprowadzenia wciąż jednak nie został oficjalnie ustalony. Przed wylotem warto zajrzeć na stronę MSZ, bo przepisy zmieniają się tu szybciej niż gdzie indziej.

Jak dolecieć do Tajlandii z Polski

Z Warszawy do Bangkoku jest w linii prostej ponad 8000 km. Dla podróżnych z Polski najbardziej realne są trzy warianty.

Z jedną przesiadką z Warszawy, Krakowa lub Katowic. To najczęstsze rozwiązanie. Przesiada się zwykle na Bliskim Wschodzie (Dubaj, Doha, Abu Zabi) albo w Stambule, rzadziej w europejskich węzłach, takich jak Frankfurt, Monachium, Zurych czy Helsinki. Cała podróż trwa zazwyczaj około 13–16 godzin, w zależności od przesiadki. Na Phuket, do Krabi i do Chiang Mai da się dolecieć z jedną przesiadką także bez zatrzymywania się w Bangkoku, na przykład przez Dohę. Konkretne połączenia z polskich lotnisk najlepiej sprawdzić w wyszukiwarce lotów, bo rozkłady zmieniają się z sezonu na sezon.

Przez Wiedeń lub Monachium. Z Wiednia do Bangkoku bez międzylądowania latają Austrian Airlines i EVA Air, lot trwa od ok. 9 godz. 15 min do 10 godz. 15 min. Z Monachium bezpośrednio lata Thai Airways, która od grudnia 2026 roku zwiększa liczbę rejsów do dziesięciu tygodniowo. To opcja dla tych, którzy i tak dolatują do jednego z tych miast z Polski albo mają do Wiednia blisko, np. z południa kraju.

Z biurem podróży. W ofertach polskich biur podróży lot jest zwykle częścią pakietu, czasem jako czarter, czasem jako lot rejsowy z przesiadką. Miejsca w samolotach czarterowych sprzedaje się głównie razem z wycieczką, samego biletu zazwyczaj nie da się w nich kupić.

Ile kosztuje bilet? Wszystko zależy od terminu i przewoźnika. Według porównywarek bilet w obie strony z Europy Środkowej do Bangkoku z przesiadką kosztuje średnio około 3000 zł, a w promocjach około 2000 zł. Na szczyt sezonu od listopada do lutego warto kupować z wyprzedzeniem. Różnica czasu wynosi zimą plus sześć godzin, a latem plus pięć, więc po takiej podróży trzeba liczyć się z jet lagiem.

Bangkok ma dwa lotniska. Suvarnabhumi (BKK) obsługuje prawie wszystkie loty dalekodystansowe oraz krajowe rejsy Thai Airways i Bangkok Airways, a Don Mueang (DMK) większość tanich linii krajowych, na przykład AirAsia. Na przejazd między nimi trzeba zarezerwować od jednej do dwóch godzin. Kursuje między nimi autobus wahadłowy, bezpłatny dla pasażerów z biletem na lot przesiadkowy. Kto chce w ogóle uniknąć przesiadki w Bangkoku, kupuje lot z Europy aż do miasta docelowego na jednym bilecie (Thai Airways w sojuszu Star Alliance, Bangkok Airways we współpracy z Emirates). Bagaż leci wtedy prosto do celu, a kontrolę imigracyjną przechodzi się dopiero tam.

Transport po Tajlandii

Tajlandia liczy z północy na południe około 1800 km, mniej więcej tyle, ile z Warszawy do Barcelony. Na dłuższe odcinki według nas warto więc latać, a pociąg czy autobus zostawić na trasy, na których same w sobie są atrakcją albo pozwalają zaoszczędzić na noclegu.

Loty krajowe. Tanie, częste i w dobrej jakości. Między Bangkokiem a Chiang Mai czy Phuketem w niektórych godzinach samoloty startują nawet kilka razy na godzinę, a bilet w jedną stronę można kupić za mniej więcej 770–1080 batów (ok. 85–120 zł), zwykle bez bagażu rejestrowanego. Latają Thai AirAsia, Nok Air, Thai Lion Air, Thai Vietjet, Thai Airways i Bangkok Airways. Na Koh Samui lata wyłącznie Bangkok Airways, do której należy tamtejsze lotnisko, co widać po cenach. Taniej na Samui dostaną się Państwo lotem do Surat Thani, a dalej autobusem i promem. Bilety łączone sprzedaje na przykład Nok Air.

Nocny pociąg. Między Bangkokiem a Chiang Mai kursują nocne pociągi z miejscami sypialnymi, dzięki czemu oszczędza się na hotelu, a śpi lepiej, niż można by się spodziewać. Bilety sprzedają bezpośrednio koleje państwowe SRT na swojej stronie i na dworcach, a w sezonie i w czasie świąt bywają wyprzedane szybciej niż samoloty. Lepiej kupować u przewoźnika niż w agencjach, które doliczają wysokie marże. Warto też zabrać bluzę, bo klimatyzacja w wagonach potrafi mrozić. Na krótsze trasy, na przykład z Bangkoku do Ayutthayi, wystarczy zwykły pociąg trzeciej klasy za kilka batów.

Autobusy dalekobieżne i minivany. To najtańsza opcja, a autobusy VIP mają tylko około 32 miejsc i sporo przestrzeni na nogi. Minivany są szybsze, ale kierowcy jeżdżą ostro. Duże miasta mają kilka dworców autobusowych, dlatego zawsze warto sprawdzić, skąd dokładnie odjeżdża dany kurs.

Łodzie i promy. Na wyspy pływa się wolnymi promami albo szybkimi speedboatami. Większość linii obsługują prywatne firmy, ceny są różne, a w hotelach i agencjach często dopłaca się w porównaniu z zakupem w porcie. Nad Morzem Andamańskim w czasie monsunu trzeba liczyć się z tym, że część kursów nie pływa.

Grab, Bolt i taksówki. W miastach i regionach turystycznych działa aplikacja Grab (odpowiednik Ubera, cenę zna się z góry), a także Bolt. Uwaga: Grab oferuje też mototaksówki, więc kto nie chce jechać na motocyklu, wybiera GrabCar. Na Koh Lancie Grab nie działa, dlatego miejscowe taksówki i tuk-tuki są tam drogie. Taksówki w Bangkoku z mocy prawa powinny jeździć na taksometr, a gdy kierowca odmawia jego włączenia, lepiej wysiąść i złapać inną.

Skuter i samochód. W Tajlandii jeździ się lewą stroną. Skuter na wyspach wypożycza prawie każdy, ale tutaj naprawdę trzeba zwolnić. Polskie prawo jazdy kategorii B nie uprawnia w Tajlandii do jazdy skuterem, potrzebne jest międzynarodowe prawo jazdy z uprawnieniami na motocykl. Policja często kontroluje cudzoziemców i bez dokumentów płaci się mandaty, ale gorsze jest to, że po wypadku ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania. Według czeskiego MSZ nawet 70% ofiar wypadków drogowych w Tajlandii to osoby na motocyklach. Nigdy nie należy zostawiać w wypożyczalni paszportu w zastaw, a skuter i skuter wodny warto przy odbiorze nagrać telefonem, razem z osobą, która go wypożycza.

Ile kosztują wakacje w Tajlandii

Najdroższy jest bilet lotniczy. Na miejscu jedzenie, transport i noclegi poza luksusowymi resortami wychodzą taniej niż w Polsce. Wyjątki są dwa: alkohol i importowana żywność są drogie z powodu podatków, a rejsy po wyspach potrafią mocno nadwyrężyć budżet. Ogólnie na północy i poza miejscami turystycznymi wszystko jest tańsze, a na najbardziej znanych plażach i wyspach droższe.

Tabela zbiera typowe ceny, jakie podają podróżnicy, którzy w Tajlandii mieszkali albo zjeździli ją na własną rękę. Są orientacyjne, przeliczenie na złote po kursie 1 THB ≈ 0,11 zł, zaokrąglone.

Ile to wychodzi łącznie. Podróżnicy na własną rękę liczą dwa tygodnie dla jednej osoby od mniej więcej 4200 zł razem z biletem lotniczym (bilet ok. 2500–3000 zł, nocleg ok. 600–1200 batów, czyli 65–135 zł za noc, jedzenie 300–600 batów, czyli 35–65 zł dziennie). Trzy tygodnie na średnim poziomie, czyli prywatne pokoje i połączenie kuchni tajskiej z europejską, wychodzą według innych autorów na 6800–8500 zł od osoby razem z lotem. Kto je głównie po tajsku, wyda na jedzenie około 460 batów (ok. 50 zł) dziennie, a z kuchnią europejską łatwo wychodzi dwa razy tyle.

Wycieczki dla porównania. Polskie biura podróży mają Tajlandię w ofercie zwłaszcza w sezonie zimowym, zarówno pobyty na Phukecie, w Krabi czy Pattayi, jak i wycieczki objazdowe z pilotem. Najtańsza bywa zwykle Pattaya, a w ofertach last minute na przełom listopada i grudnia tydzień ze śniadaniami potrafi kosztować mniej niż samodzielnie złożony wyjazd z drogim lotem. Ceny zmieniają się codziennie, dlatego warto porównać kilka ofert i doliczyć, co jest w cenie (transfery, wyżywienie, ubezpieczenie).

Z biurem podróży czy na własną rękę

Tajlandia to według nas najlepszy kraj w Azji na pierwszą podróż bez biura podróży. Noclegi rezerwuje się online, transport działa, w regionach turystycznych dogadają się Państwo po angielsku, a kiedy coś nie wyjdzie, następny autobus albo samolot jest za godzinę. Kto podróżował już samodzielnie po południowej Europie, poradzi sobie i w Tajlandii.

Wycieczka z biurem ma sens, jeśli chcą Państwo spędzić czas w jednym miejscu nad morzem, lecą na tydzień do dziesięciu dni i nie chcą niczego organizować. Lot, transfer i hotel w jednej cenie to wygoda, która przy krótkim pobycie jest warta tej różnicy, a oferty last minute bywają tańsze, niż gdyby składać to samo samodzielnie. Dochodzi do tego zabezpieczenie na wypadek niewypłacalności biura i rezydent na miejscu.

Wakacje w Tajlandii na własną rękę mają sens, jeśli chcą Państwo zobaczyć kilka regionów, północ, wyjechać na dłużej albo po prostu mieć swobodę. Najwięcej oszczędza się na noclegach i jedzeniu, a hotele wybiera się według lokalizacji, a nie z katalogu. Trzeba tylko pamiętać, że przejazdy między lotniskami, portami i wyspami organizuje się samemu i to kosztuje czas.

Kompromis, z którego korzysta wiele osób: kupić osobno bilet lotniczy, a noclegi i przejazdy krajowe rezerwować online, z wyprzedzeniem tylko na pierwsze dwie noce. Resztę można dopiąć na miejscu, z wyjątkiem świąt Bożego Narodzenia, sylwestra i chińskiego Nowego Roku.

Pieniądze, bankomaty i internet w telefonie

Płaci się tajskimi batami (THB), orientacyjnie 1 bat to 0,11 zł. Kartą zapłacą Państwo w hotelach, większych restauracjach, centrach handlowych i w Bangkoku prawie wszędzie, a gotówka przydaje się na targach, przy straganach, w tuk-tukach i na mniejszych wyspach. Niektóre sklepy doliczają za płatność kartą kilka procent.

Bankomaty są wszędzie, ale zagraniczne karty płacą prowizję, zwykle 220 batów (ok. 24 zł) za wypłatę. Tej opłaty nie zniesie nawet karta bez prowizji za granicą, bo pobiera ją tajski bank, a nie Państwa. Dlatego lepiej wypłacać rzadziej i większe kwoty. Przy płatności kartą i wypłacie zawsze warto odrzucić propozycję przeliczenia na złote (DCC), bo kurs jest wyraźnie gorszy. Baty można kupić także w polskim kantorze, ale większe kwoty trzeba zwykle zamówić z wyprzedzeniem. Na lotnisku lepiej nie wymieniać, a na ulicy u nieznajomych tym bardziej. Przy wywozie nie wolno mieć przy sobie więcej niż 50 000 THB (ok. 5500 zł) na osobę, a obcą walutę od 20 000 USD w górę trzeba zgłosić celnikom.

Internet w telefonie. Najprościej kupić eSIM przed wylotem: telefon wczyta ją bez wymiany karty i są Państwo online zaraz po wylądowaniu. Druga możliwość to tajska karta SIM od operatorów AIS, dtac albo TrueMove, dostępna na lotnisku lub w sklepach 7-Eleven, a pakiety turystyczne kosztują kilkaset batów. Tajski numer przydaje się do Grab i do rezerwacji wycieczek. Roaming u polskiego operatora poza Unią Europejską bywa drogi.

Do gniazdek pasuje także polska dwubolcowa wtyczka, choć często brakuje uziemienia. Woda z kranu nie nadaje się do picia, ale na ulicach stoją automaty z filtrowaną wodą, w których za kilka batów napełnią Państwo własną butelkę.

Zdrowie, szczepienia i ubezpieczenie

Obowiązkowych szczepień do Tajlandii nie ma, o ile nie przylatują Państwo z rejonu występowania żółtej gorączki (Afryka Subsaharyjska i Ameryka Łacińska). Istnieją jednak szczepienia zalecane, a o ich zestawie decyduje lekarz medycyny podróży na podstawie długości i charakteru wyjazdu. Dlatego lepiej umówić się z wyprzedzeniem, bo niektóre szczepionki podaje się w kilku dawkach. Poradnie medycyny podróży jako podstawę dla każdego, kto jedzie do Tajlandii, wymieniają zwykle dur brzuszny oraz wirusowe zapalenie wątroby typu A i B, a do tego sprawdzenie szczepień standardowych (tężec i inne). Przeciwko japońskiemu zapaleniu mózgu szczepi się głównie przy dłuższym pobycie na wsi i w porze deszczowej, a przeciwko dendze jest od niedawna dostępna szczepionka dla osób o podwyższonym ryzyku.

Największym zagrożeniem dla zdrowia są komary. Denga jest w Tajlandii bardzo rozpowszechniona, a szczepionka nie rozwiązuje problemu całkowicie. Repelent można spokojnie kupić na miejscu (miejscowe działają i są tanie), wieczorem warto nosić długie spodnie i rękawy, a spać pod moskitierą albo w klimatyzowanym pokoju. Jeśli w podróży lub po powrocie pojawi się wysoka gorączka, trzeba iść do lekarza i powiedzieć mu, gdzie Państwo byli.

Psy i małpy. Bezpańskie psy, na przykład w Ayutthayi, mogą przenosić wściekliznę. Małp na plażach i przy świątyniach nie należy karmić, a w razie ataku lepiej się wycofać, bo za zranienie lub zabicie zwierzęcia nawet w samoobronie grozi odpowiedzialność karna.

Ubezpieczenie to konieczność, a nie zalecenie. Prywatne szpitale stoją na wysokim poziomie, ale są drogie. Bez zapłaty mogą odmówić pomocy, a wyjazd z kraju bywa zablokowany do czasu uregulowania długu. Karta EKUZ poza Europą nie działa, dlatego warto wybrać polisę z wysoką sumą na koszty leczenia i sprawdzić, czy obejmuje jazdę skuterem (i pod jakimi warunkami co do prawa jazdy), nurkowanie i inne planowane aktywności. Mocne jest też słońce: na rejsach łodzią można się spalić nawet pod chmurami.

Czy Tajlandia jest bezpieczna? Zagrożenia i oszustwa

Jak na Azję Południowo-Wschodnią Tajlandia jest krajem bezpiecznym, a przestępstwa z użyciem przemocy wobec turystów zdarzają się rzadko. Czeskie MSZ, na którego komunikatach opieramy ten fragment, zaleca jednak w całym kraju zwiększoną ostrożność, a dla niektórych regionów wydaje ostrzeżenia (aktualny komunikat dla Polaków jest na gov.pl):

• Granica tajsko-kambodżańska. Odradzane są podróże do strefy 10 km od całej granicy oraz do wybranych dystryktów prowincji Sa Kaeo, Chanthaburi i Trat, gdzie obowiązuje stan wojenny. Od 27 grudnia 2025 roku obowiązuje zawieszenie broni, ale sytuacja jest niestabilna, a lądowe przejścia graniczne do Kambodży są od 24 czerwca 2025 roku zamknięte również dla turystów. Połączenia lotnicze z Kambodżą działają.
• Najdalej na południe wysunięte prowincje Yala, Pattani i Narathiwat przy granicy z Malezją, gdzie dochodzi do ataków separatystów. Turyści i tak prawie tam nie jeżdżą.
• Powodzie. W czasie monsunu od czerwca do października lokalne powodzie są czymś zwyczajnym, a na Koh Samui i w południowo-wschodniej Tajlandii mogą się zdarzyć również między listopadem a marcem, po kilku dniach intensywnych opadów.

Dla turystów ważniejsze są drobne sztuczki i oszustwa:

• Skutery wodne i zwykłe skutery. Wypożyczalnie na Phukecie, w Pattayi i w Krabi przy zwrocie domagają się absurdalnych kwot za rzekome uszkodzenia. Sprzęt warto nagrać przy odbiorze, a paszportu nigdy nie zostawiać w zastaw.
• Tuk-tuk i „pałac jest dziś zamknięty”. Klasyka Bangkoku: uprzejmy nieznajomy mówi przy zabytku, że jest zamknięte, i wysyła Państwa za kilka batów tuk-tukiem na „okazyjne” zwiedzanie, które kończy się w sklepie z biżuterią. Godziny otwarcia lepiej sprawdzić w oficjalnej kasie.
• Kamienie szlachetne, złoto i „rabaty tylko dziś”. Uliczne oferty okazyjnych zakupów to zorganizowane oszustwo, a reklamacji nikt nie przyjmie.
• Napoje. W Pattayi, Krabi, na Koh Samui i Koh Phangan zdarzały się przypadki dosypywania do drinków narkotyków lub środków nasennych. Nie warto zostawiać szklanki bez opieki.
• Kieszonkowcy i złodzieje na motocyklach, którzy wyrywają torby pieszym, a nawet pasażerom tuk-tuków. Karty warto pilnować także w nocnych autobusach.

Przydatne numery: policja turystyczna 1155 (bezpłatnie, po angielsku), policja 191. Kontakt alarmowy do konsula RP znajdą Państwo na stronie Ambasady RP w Bangkoku. Przed wyjazdem warto zarejestrować podróż w systemie Odyseusz, dzięki czemu MSZ może się z Państwem skontaktować w razie kryzysu. Paszport warto zeskanować do telefonu albo do chmury, a w razie zgubienia dokument tymczasowy wydaje ambasada w Bangkoku.

Savoir-vivre i prawo: król, świątynie, ubiór

Tajowie są tolerancyjni i wiele wybaczają, ale kilku zasad się nie łamie. Część z nich to kwestia dobrych manier, inne są prawem, za którego złamanie grożą kary, jakich Europejczyk się nie spodziewa.

• Król i rodzina królewska. Obraza majestatu to przestępstwo zagrożone bezwzględnym więzieniem. Nie należy żartować z monarchii ani robić zabawnych zdjęć z portretami króla. Kiedy o 8.00 i 18.00 w miejscach publicznych rozbrzmiewa hymn, Tajowie zatrzymują się i wstają, i warto zrobić to samo.
• Świątynie. Zakryte ramiona i kolana, żadnych minispódniczek ani szortów, a przed wejściem do budynków zdejmuje się buty. Nie należy kierować stóp w stronę posągów Buddy, a kobiety nie powinny dotykać mnichów. Chusta na ramiona w plecaku przydaje się każdego dnia.
• Budda to nie pamiątka. Wizerunki Buddy są święte. Na wywóz posągów Buddy i antyków potrzebne jest pozwolenie Departamentu Sztuk Pięknych (Fine Arts Department), bez którego zostaną skonfiskowane na lotnisku.
• Głowa i stopy. Głowa jest święta, nikogo nie należy po niej głaskać, nawet dzieci. Stopy są nieczyste, nie kładzie się ich na stole i nie kieruje w stronę ludzi.
• Ubiór poza plażą. Bez koszulki chodzi się tylko na plaży. W mieście czy w sklepie to nieprzyzwoite, także u mężczyzn.
• Alkohol. Można go pić od 20. roku życia. W świątyniach, parkach, urzędach, na stacjach benzynowych i w komunikacji publicznej pić nie wolno, sklepy i restauracje mogą sprzedawać alkohol tylko w określonych godzinach, a między północą a 11.00 nie wolno go pić w miejscach sprzedaży. Kara wynosi do 10 000 THB (ok. 1100 zł).
• Palenie i śmiecenie na plażach. Na plażach w regionach turystycznych (Phuket, Krabi, Koh Samui) obowiązuje zakaz palenia i wyrzucania śmieci, zagrożony karą do 100 000 THB (ok. 11 000 zł) albo rokiem więzienia. Sprawa trafia przy tym do sądu i do jej zakończenia nie można opuścić kraju.
• Marihuana. Po krótkim okresie od 2022 roku, kiedy konopie sprzedawano w Tajlandii niemal swobodnie, od 23 czerwca 2025 roku susz konopi jest znów regulowany. Zgodnie z oficjalnym komunikatem tajskiego rządu turyści nie mogą go kupować, posiadać ani używać bez recepty od lekarza z tajską licencją, a i wtedy tylko w ilości na 30 dni. Sklepom z witrynami pełnymi marihuany nie warto ufać, wiele z nich działa poza prawem. Za inne narkotyki grożą kary aż do dożywocia i kary śmierci.
• Muszle i korale. Bez zezwolenia nie wolno wywozić żadnych zwierząt ani ich szczątków, w tym muszli i korali z plaży.

Kilka słów po tajsku zdziała więcej niż jakikolwiek dress code. „Sawasdee” (powitanie, mężczyźni dodają „khrap”, kobiety „kha”), „khop khun” (dziękuję) i „mai phet” (nieostre, to się Państwu przyda). A przede wszystkim: problemy w Tajlandii rozwiązuje się uśmiechem i cierpliwością. Kto podnosi głos, przegrywa.

Gdzie spać w Tajlandii

Noclegi to jedna z niewielu rzeczy w Tajlandii, przy których naprawdę jest w czym wybierać: od bambusowego bungalowu na plaży, przez guesthouse z właścicielką, która podpowie najlepszą zupę w okolicy, po resorty z własną willą i basenem. Poza najbardziej znanymi plażami ceny są dla Polaka przyjemne, ale nad morzem w szczycie sezonu trzeba liczyć się ze znacznie wyższymi. Na Boże Narodzenie i sylwestra warto rezerwować z wielomiesięcznym wyprzedzeniem. Szczegółowo o hotelach i dzielnicach piszemy w artykułach o poszczególnych miejscach, a tutaj są sprawdzone bazy wypadowe.

Bangkok. Na pierwszy pobyt polecamy nocleg w pobliżu rzeki albo kolejki nadziemnej BTS i metra MRT, a nie na obrzeżach, skąd do centrum jedzie się w korkach nawet godzinę. Więcej o dzielnicach w przewodniku co zobaczyć w Bangkoku.

• Riva Surya Bangkok: butikowy hotel nad rzeką przy ulicy Phra Athit w Banglamphu, z dwoma basenami. Pieszo dojdą stąd Państwo nad rzekę i na Khao San Road, a łodzią dopłyną do Wielkiego Pałacu.
• Shanghai Mansion Bangkok: hotel w budynku z ponadstuletnią historią w chińskiej dzielnicy Yaowarat, urządzony w stylu Szanghaju lat 30. Wieczorem wystarczy wyjść za drzwi, żeby zjeść na ulicy.

Więcej możliwości: noclegi w Bangkoku.

Chiang Mai. Najlepiej zamieszkać na starym mieście w obrębie murów albo przy bramie Tha Phae, skąd pieszo dojdą Państwo do świątyń i na nocne targi.

• Tamarind Village: hotel z basenem i spa wśród drzew tamaryndowca na starym mieście, pieszo do Wat Chedi Luang i bramy Tha Phae. Przed hotelem w każdą niedzielę odbywa się targ Sunday Walking Street.
• Raming Lodge Hotel: tańszy hotel z basenem odkrytym, pięć minut pieszo od nocnego bazaru i bramy Tha Phae.

Więcej możliwości: noclegi w Chiang Mai.

Phuket. Hotel warto wybierać według plaży, a nie ceny, bo każda jest inna. Patong na życie nocne, Kata i Karon dla rodzin, Bang Tao i północ dla spokoju. Omówienie plaż znajdą Państwo w przewodniku Phuket atrakcje.

• Katathani Phuket Beach Resort: duży resort na plaży Kata Noi na południowym zachodzie wyspy, z parkiem wodnym i pokojami rodzinnymi. Z lotniska jedzie się tu około godziny.
• Novotel Phuket Kata Avista Resort and Spa: pięć minut pieszo od plaży Kata i niedaleko Karon, pokoje z widokiem na morze, basen albo ogród.
• The Slate, Phuket: designerski resort przy plaży Nai Yang na północy wyspy, pięć minut jazdy od lotniska. Dobry wybór na pierwszą albo ostatnią noc.

Więcej możliwości: noclegi na Phukecie.

Krabi. Ao Nang to praktyczna baza z restauracjami i łodziami na wyspy, a Railay jest ładniejsze i spokojniejsze, ale nie prowadzi tam żadna droga. Więcej w przewodniku Krabi atrakcje, a o Phi Phi w artykule Koh Phi Phi.

• Avani Ao Nang Cliff Krabi Resort: resort w samym Ao Nang, skąd odpływają łodzie na wyspy i na Railay.
• Railay Bay Resort & Spa: resort na półwyspie Railay, na który dopływa się tylko łodzią longtail. Wieczorem, gdy odpłyną łodzie z wycieczkami, robi się tam cicho.

Więcej możliwości: noclegi w Ao Nang.

Koh Lanta. Długie plaże na zachodnim wybrzeżu, spokój i dużo rodzin.

• Pimalai Resort & Spa: luksusowy resort w zatoce Kantiang na południu wyspy.
• Layana Resort & Spa: resort tylko dla dorosłych, dla par, które szukają prawdziwego spokoju.

Więcej możliwości: noclegi na Koh Lancie.

Koh Samui. Chaweng jest gwarny i ma najdłuższą plażę, a Bophut z dawną wioską rybacką jest spokojniejszy.

• Chaweng Regent Beach Resort: resort bezpośrednio na plaży Chaweng, pieszo do centrum wydarzeń.
• Bandara Spa Resort & Pool Villas, Samui: resort z trzema basenami i willami kilka kroków od plaży w Bophut, pięć minut pieszo od Fisherman’s Village.

Więcej możliwości: noclegi na Koh Samui.

Trasy: Tajlandia na 2 tygodnie i na 3 tygodnie

Tajlandia jest duża i kto w jeden wyjazd wciśnie północ, Bangkok, Morze Andamańskie i Zatokę, spędzi urlop na lotniskach. Na dwa tygodnie wybralibyśmy więc dwa regiony, a na trzy tygodnie trzy. Obie trasy są pomyślane na okres od grudnia do marca, kiedy cały kraj jest w dobrej formie.

2 tygodnie: Bangkok, północ i Morze Andamańskie

• Dni 1–3, Bangkok. Przylot, Wielki Pałac, Wat Pho i Wat Arun, wieczorem Chinatown albo bar na dachu. Jeden dzień warto zostawić na Ayutthayę, do której jedzie się pociągiem.
• Dni 4–7, Chiang Mai. Samolot albo nocny pociąg. Stare miasto i jego świątynie, Doi Suthep, nocne targi, jeden dzień w etycznym rezerwacie słoni albo przy wodospadach. Chętni mogą dodać jednodniową wycieczkę do Chiang Rai, do Białej Świątyni.
• Dni 8–13, Krabi. Lot z Chiang Mai do Krabi albo na Phuket. Baza w Ao Nang albo na Railay, rejs po wyspach i dwa dni na Koh Phi Phi lub Koh Lancie.
• Dzień 14, powrót. Lot do Bangkoku i dalej do domu. Wylot warto zaplanować z zapasem, bo choć między Krabi a Bangkokiem w sezonie lata się często, nikt nie chce łapać lotu do Europy w ostatniej chwili.

Letni wariant na 2 tygodnie: trzy dni w Bangkoku, potem lot na Koh Samui albo do Surat Thani i dziesięć dni na wyspach w Zatoce (Samui, Koh Phangan, Koh Tao), a ostatnia noc znów w Bangkoku.

3 tygodnie: północ, Bangkok i wyspy na południu

• Dni 1–3, Bangkok i wycieczka do Ayutthayi.
• Dni 4–5, Sukhothai. Park ruin najstarszej stolicy Tajlandii, najlepiej na rowerze.
• Dni 6–9, Chiang Mai.
• Dni 10–11, Pai albo Chiang Rai. Pai na odpoczynek w górach, Chiang Rai dla świątyń. Na przejazdy po północy podróżnicy z doświadczeniem polecają raczej minibus niż skuter, bo droga do Pai jest długa i kręta.
• Dni 12–20, Morze Andamańskie. Lot do Krabi. Railay albo Ao Nang, Koh Phi Phi i na koniec Koh Lanta, między nimi pływa się łodzią. Na Phuket wystarczy przenieść się na ostatnią noc.
• Dzień 21, powrót przez Bangkok.

Gdzie dokładnie spać i co zobaczyć na poszczególnych przystankach, opisujemy w artykułach o Bangkoku, Krabi, Phukecie i Koh Phi Phi. Kto planuje dalszą podróż po Azji Południowo-Wschodniej, może przedłużyć trasę do sąsiedniej Malezji, na przykład na wyspę Langkawi, zob. nasz przewodnik wakacje w Malezji.

Trochę historii

Tajlandia to jedyny kraj Azji Południowo-Wschodniej, którego nigdy nie podporządkowało sobie żadne europejskie mocarstwo kolonialne. Tajowie są z tego dumni, a słowo „thai” tłumaczy się jako „wolny”. Do 1939 roku kraj nazywał się jednak Syjam i pod tą nazwą znała go także Europa.

Pierwszym wielkim tajskim królestwem było w XIII wieku Sukhothai, którego ruiny należą dziś do najpiękniejszych miejsc w kraju. Po nim władzę przejęła Ayutthaya, która przez ponad czterysta lat była jednym z najbogatszych miast Azji i handlowała z Portugalczykami, Holendrami i Japończykami. W 1767 roku spaliła ją armia birmańska. Generał Taksin założył wtedy nową stolicę w Thonburi nad rzeką Menam, a w 1782 roku jego następca Rama I przeniósł ją na przeciwległy brzeg, do dzisiejszego Bangkoku. Tak zaczęła się dynastia Chakri, która panuje do dziś.

Niepodległość Syjam obronił w XIX wieku głównie dzięki dyplomacji. Leżał między brytyjską Birmą i Malajami a francuskimi Indochinami i obu mocarstwom odpowiadał jako bufor. Król Mongkut i jego syn Chulalongkorn zmodernizowali kraj, zbudowali koleje, znieśli niewolnictwo i wysłali książąt na studia do Europy, ale jednocześnie musieli oddać część terytorium Brytyjczykom i Francuzom. W 1932 roku skończyła się monarchia absolutna i od tego czasu Tajlandia jest monarchią konstytucyjną, choć rządy często się zmieniały, a wojsko kilkakrotnie przejmowało władzę. Obecny król Maha Vajiralongkorn (Rama X) wstąpił na tron w 2016 roku po swoim ojcu Bhumibolu Adulyadeju, który panował siedemdziesiąt lat.

Kto to wie, łatwiej zrozumie, dlaczego w każdym sklepie wisi portret króla i dlaczego obraza monarchii jest tak surowo karana. Dla Tajów król to nie tylko głowa państwa, ale symbol tej nieprzerwanej niepodległości.

Co zrobilibyśmy inaczej

Tajlandia kusi, żeby zobaczyć „wszystko”. Jest tania, dobrze skomunikowana, a każda wyspa wygląda na zdjęciach lepiej od poprzedniej. My jednak następnym razem zwolnilibyśmy. Trzy miejsca w dwa tygodnie, a nie sześć. Każdy przejazd z wyspy na wyspę zabiera prawie cały dzień: transfer do portu, czekanie na łódź, rejs, kolejny transfer. Odpoczynku z tego nie będzie.

Najlepsze jedzenie w Tajlandii jest naszym zdaniem tam, gdzie nie ma menu po angielsku. Plastikowe stołeczki, zupa, której nazwy nie potrafimy wymówić, i na stole cztery miseczki z przyprawami, którymi każdy doprawia danie sam. Warto próbować potraw, których się nie zna, pokazywać palcem na to, co je stolik obok, i nie bać się straganów, przy których siedzą miejscowi. Pad thai zjedzą Państwo w domu.

I nie trzeba zobaczyć wszystkiego. Nie trzeba opłynąć pięciu wysp podczas jednego rejsu ani zdążyć na wschód słońca na Doi Suthep, ani zaliczyć każdej świątyni w Chiang Mai. Czasem najlepszy dzień w Tajlandii to ten, kiedy rano odkłada się telefon, siada z kawą przy plaży albo na ganku guesthouse’u i po prostu patrzy, jak przepływają łodzie longtail. Dla takich chwil też leci się przez pół świata.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Co zobaczyć w Tajlandii: pięćdziesiąt miejsc według regionów, od świątyń Bangkoku po wyspy. Plan już Państwo mają, a tu są cele.
• Co zobaczyć w Bangkoku: co zwiedzić w stolicy, gdzie spać, jak dojechać z lotniska do centrum i jak nie dać się naciągnąć kierowcom tuk-tuków.
• Phuket atrakcje: plaże od Patongu po Mai Khao, rejsy łodzią i na co uważać.
• Krabi atrakcje: Ao Nang, Railay, rejsy po wyspach i gdzie spać w Krabi.
• Koh Phi Phi: Maya Bay, promy, wycieczka jednodniowa czy nocleg na wyspie.
• Wakacje w Malezji: jeśli z Tajlandii chcą Państwo ruszyć dalej na południe.

Z północy na południe Tajlandia ciągnie się przez ponad 1600 kilometrów. Na tym odcinku mieszczą się górskie wioski, w których w styczniu rano pali się w piecach, ruiny dwóch dawnych stolic, khmerskie świątynie na wygasłym wulkanie, las deszczowy starszy od większości europejskich puszcz i wyspy na dwóch morzach, z których każde ma porę deszczową w innym miesiącu. Dlatego na pytanie, co zobaczyć w Tajlandii, najpierw trzeba odpowiedzieć sobie na inne: gdzie i kiedy. Zebraliśmy pięćdziesiąt miejsc, podzielonych na regiony. Przy każdym piszemy, po co tam jechać, ile czasu zarezerwować, jak dojechać i ile kosztuje wstęp, jeśli cenę podaje oficjalne źródło. Miejsc jest celowo więcej, niż da się zobaczyć podczas jednej podróży. W dwa tygodnie spokojnie zwiedzą Państwo trzy regiony, a nie pięć.

Gdzie spać w Tajlandii

Noclegi omawiamy szczegółowo przy poszczególnych regionach: Bangkok według dzielnic w przewodniku po Bangkoku, plaże Phuketu w artykule o Phukecie, Ao Nang i Railay w przewodniku po Krabi, a Phi Phi w tekście o Ko Phi Phi. Dla miejsc z tego zestawienia, które nie mają osobnego artykułu, mamy trzy hotele, w których sami chętnie byśmy spali:

• Sala Ayutthaya stoi nad samą rzeką, dokładnie naprzeciwko świątyni Wat Phutthaisawan, więc wieczorem patrzy się z tarasu na podświetlone ruiny. To dobry powód, żeby w Ayutthayi przenocować, zamiast wpaść tylko na jeden dzień.
• The Float House River Kwai to pływające wille na rzece Kwai, w dżungli za Kanchanaburi. Dobra baza na wypady do Hellfire Pass i parku Erawan.
• Rachamankha Hotel to butikowy hotel w stylu Lanna na starym mieście w Chiang Mai, kilka kroków od świątyni Wat Phra Singh.

W pozostałych miejscach najlepiej szukać według bazy wypadowej: noclegi w Chiang Mai, noclegi w Chiang Rai, noclegi przy parku historycznym Sukhothai, noclegi na Ko Lanta i noclegi na Ko Samui.

50 miejsc: co zobaczyć w Tajlandii

Miejsca ułożyliśmy według regionów, żeby można było od razu składać z nich trasę. Bangkok, Phuket, Krabi i Phi Phi mają tu tylko po jednym punkcie, bo każdemu z nich poświęciliśmy osobny przewodnik i do niego odsyłamy. Więcej miejsca dostały atrakcje Tajlandii, o których w polskich zestawieniach pisze się niewiele.

Bangkok i wycieczki z Bangkoku

Przez Bangkok przewija się niemal każdy, kto leci do Tajlandii. Z Polski leci się tu zwykle z jedną przesiadką, najczęściej na Bliskim Wschodzie albo w Stambule, cała podróż trwa mniej więcej 13–16 godzin. Większość osób traktuje stolicę jak przystanek w drodze dalej i szkoda, bo w jeden dzień można z niej dojechać do dwóch obiektów UNESCO, mostu na rzece Kwai, pływających targów, a nawet na wyspę z białym piaskiem.

1. Bangkok: Wielki Pałac, Wat Pho i Wat Arun

Trzy najważniejsze zabytki stolicy leżą przy rzece i spokojnie mieszczą się w jednym przedpołudniu. Wielki Pałac ze Świątynią Szmaragdowego Buddy (Wat Phra Kaew) kosztuje cudzoziemców 500 THB, czyli ok. 55 zł, a bilet obejmuje też muzeum tkanin królowej Sirikit na terenie kompleksu (royalgrandpalace.th). Strój jest sprawdzany: nie przejdą koszulki na ramiączkach, szorty, minispódniczki ani podarte czy obcisłe spodnie. Niedaleko stoi Wat Pho z pozłacanym leżącym Buddą o długości 46 metrów, a po drugiej stronie rzeki Wat Arun, do którego dopływa prom z przystani Tha Tien.

Do pałacu najwygodniej dostać się wodą: ze stacji BTS Saphan Taksin na przystań Sathorn, a stamtąd pomarańczową łodzią Chao Phraya Express do przystani Tha Chang. Ile dni zaplanować na Bangkok, gdzie spać i co jeszcze zobaczyć w mieście, od Chinatown po weekendowy targ Chatuchak, opisujemy w przewodniku po Bangkoku. My dalibyśmy mu co najmniej trzy dni. Najbardziej lubimy go wieczorem z pokładu łodzi, kiedy na obu brzegach zapalają się świątynie.

2. Ayutthaya, dawna stolica Syjamu

Około 80 kilometrów na północ od Bangkoku leżą ruiny miasta, które przez ponad czterysta lat było sercem królestwa Syjamu, dopóki w 1767 roku nie spaliła go armia birmańska. Park historyczny jest na liście UNESCO od 1991 roku. Najczęściej fotografowana jest głowa Buddy wrośnięta w korzenie drzewa w Wat Mahathat, ale nam najbardziej podoba się Wat Chaiwatthanaram nad rzeką. Przypomina khmerski Angkor i najładniej wygląda pod wieczór.

Za wstęp płaci się osobno przy każdej świątyni albo kupuje się bilet łączony. Zabytki dzielą kilometry, więc przy dworcu najlepiej wypożyczyć rower albo wynająć tuk-tuka na objazd. Pociągi z Bangkoku kursują kilka razy dziennie. Na jednodniową wycieczkę to wystarczy, ale kto chce zobaczyć ruiny bez tłumów, niech zostanie na noc i wyjdzie wcześnie rano.

3. Pływające targi: Damnoen Saduak czy Amphawa

Łódki wyładowane owocami zna z obrazków każdy, tylko że targi są dwa i sporo się różnią. Damnoen Saduak, jakieś sto kilometrów na południowy zachód od Bangkoku, jest największy, najbardziej znany i zarazem najbardziej turystyczny. Przyjeżdża się tu rano, handel jest nastawiony głównie na turystów i wiele osób wyjeżdża z wrażeniem, że oglądało dekorację. Amphawa jest mniejsza i ożywa przede wszystkim w weekendowe popołudnia i wieczory. Kupują tu Tajowie, a do jedzenia siada się na schodkach nad kanałem, gdzie grillowane owoce morza podają prosto z łódki.

My pojechalibyśmy do Amphawy. Kto zostanie do zmroku, może popłynąć łodzią na oglądanie świetlików, które po zmierzchu świecą w koronach drzew nad wodą.

4. Targ na torach Maeklong

Niedaleko Amphawy, w miasteczku Samut Songkhram, handluje się bezpośrednio na torach kolejowych. Kilka razy dziennie przyjeżdża pociąg, sprzedawcy w ostatniej chwili składają markizy i odsuwają kosze z warzywami o parę centymetrów, skład przejeżdża, a minutę później targ wraca na swoje miejsce. Brzmi jak atrakcja dla turystów i trochę nią jest, ale wciąż to zwykły targ, na którym miejscowi kupują ryby i warzywa. Przed wyjazdem trzeba sprawdzić godziny przejazdu pociągu, inaczej zobaczą Państwo sam targ. Maeklong i Amphawę łatwo połączyć w jedną wycieczkę.

5. Most na rzece Kwai i Kolej Śmierci

Kanchanaburi leży mniej więcej 130 kilometrów na zachód od Bangkoku, a przyjeżdża się tu dla mostu, który stał się symbolem budowy kolei tajsko-birmańskiej w czasie II wojny światowej. Linię budowali jeńcy wojenni i przymusowo wcieleni robotnicy z Azji. Zginęły przy tym dziesiątki tysięcy ludzi, stąd nazwa Kolej Śmierci. Sam most to niepozorna stalowa konstrukcja, którą można przejść pieszo. Większe wrażenie robi cmentarz wojenny w mieście i przejazd pociągiem po oryginalnej trasie wzdłuż skalnej ściany przy Tham Krasae, gdzie drewniany wiadukt wisi nad rzeką.

Na Kanchanaburi warto zostawić sobie co najmniej dwa dni, żeby zdążyć też do miejsc nr 6 i 7. Najbardziej lubimy tu nocować w pływającym hotelu na samej rzece.

6. Hellfire Pass

Odcinek kolei, na którym jeńcy ręcznie wykuli przekop w skale, w takim tempie i w takich warunkach, że nazwano go Piekielną Przełęczą. Jest tu muzeum i ścieżka pamięci poprowadzona dawnym nasypem kolejowym, przez przekop i dalej w las. To miejsce, w którym nikt nie mówi głośno, i naszym zdaniem najmocniejszy punkt całego regionu. Leży daleko za miastem Kanchanaburi, przy drodze do granicy z Birmą, więc dojeżdża się samochodem, skuterem albo z wycieczką.

7. Park Narodowy Erawan

Siedmiostopniowy wodospad z turkusowymi oczkami wodnymi, w których można się kąpać. Do niższych kaskad prowadzi zwykły spacer, do wyższych już porządne podejście po korzeniach i kamieniach, więc lepiej buty niż japonki. Wstęp do parku kosztuje 300 THB dla dorosłego cudzoziemca (ok. 33 zł) i 200 THB dla dziecka (tourismthailand.org). Warto być na miejscu zaraz po otwarciu: koło południa przyjeżdżają autokary z Bangkoku i w basenach robi się jak na kąpielisku miejskim. I proszę nie zostawiać jedzenia bez opieki, małpy kradną tu z dużą wprawą.

8. Park Narodowy Khao Yai

Najstarszy park narodowy w kraju, od 2005 roku część przyrodniczego obiektu UNESCO Dong Phayayen–Khao Yai. Leży około trzech godzin jazdy na północny wschód od Bangkoku i jest jednym z niewielu miejsc w Tajlandii, gdzie ma się realną szansę spotkać dzikie słonie, na przykład na drodze przecinającej park. Do tego gibony, dzioborożce i jelenie. Wodospad Haew Suwat być może znają Państwo z filmu „Niebiańska plaża”. Wstęp dla dorosłego cudzoziemca kosztuje 400 THB (ok. 44 zł), dla dziecka 200 THB (tourismthailand.org).

Bez samochodu albo przewodnika trudno się tu poruszać, bo odległości w parku są duże. Naszym zdaniem najlepsza pora na wypatrywanie zwierząt to wczesny ranek i późne popołudnie.

9. Ko Samet

Najbliższa Bangkoku porządna wyspa, mniej więcej trzy i pół godziny drogi razem z promem z portu Ban Phe. Cała wyspa należy do parku narodowego, więc przy przyjeździe płaci się opłatę parkową. Piasek jest drobny i biały, samochodów prawie nie ma, a w porównaniu z południem pada tu mniej. W weekendy i tajskie święta przenosi się tu jednak pół Bangkoku. My pojechalibyśmy w tygodniu na dwie, trzy noce, jako odpoczynek między miastem a dalszą drogą.

10. Sanktuarium Prawdy w Pattayi

Pattaya kojarzy się większości ludzi wyłącznie z życiem nocnym i nikt nie szuka w niej niczego innego. Na jej obrzeżach stoi jednak jedna z najdziwniejszych budowli w Tajlandii: ogromna świątynia w całości z drewna, pokryta rzeźbieniami od fundamentów po szczyty wież. Budowa trwa od 1981 roku i wciąż nie jest skończona, więc obok gotowych części zobaczą Państwo rzeźbiarzy przy pracy. Na samą Pattayę szkoda nam czasu, ale dla Sanktuarium Prawdy warto się zatrzymać w drodze na wschód, na przykład na Ko Samet albo Ko Chang.

11. Hua Hin

Najstarszy kurort nadmorski w kraju, około 200 kilometrów na południe od Bangkoku. Od lat 20. ubiegłego wieku spędza tu lato rodzina królewska. Morze nie jest tak turkusowe jak na południu, a plaża ma raczej miejski charakter, za to jest spokojnie, na nocnych targach dobrze się je, a dworzec należy do najładniejszych w kraju: drewniany, ze starą królewską poczekalnią w osobnym pawilonie. Hua Hin pasuje rodzinom i wszystkim, którzy chcą spędzić kilka dni nad morzem bez kolejnego lotu. Stąd jest też blisko do punktu nr 12.

12. Jaskinia Phraya Nakhon w Khao Sam Roi Yot

W parku narodowym na południe od Hua Hin jest jaskinia z zawalonym sklepieniem, przez które przed południem wpada promień słońca i pada prosto na mały pawilon zbudowany dla króla Chulalongkorna. To jedno z najczęściej fotografowanych ujęć w Tajlandii i, w przeciwieństwie do wielu innych, nie jest złudzeniem aparatu. Do jaskini idzie się z plaży Laem Sala stromą ścieżką pod górę, a na samą plażę dostaną się Państwo pieszo przez skalny cypel albo łodzią. Proszę liczyć się z podejściem w upale i zabrać wodę. Promień wygląda najpiękniej późnym przedpołudniem.

Środek i północny wschód: khmerskie świątynie i pierwsze królestwo

Między Bangkokiem a Chiang Mai leży region, nad którym większość turystów po prostu przelatuje. A to tu jest kolebka państwa tajskiego, a na północnym wschodzie, w krainie Isan, stoją świątynie wznoszone przez tych samych Khmerów, którzy zbudowali Angkor.

13. Sukhothai

Pierwsze tajskie królestwo powstało tu w XIII wieku, a jego stolica jest dziś parkiem historycznym wpisanym na listę UNESCO (1991). W porównaniu z Ayutthayą jest tu więcej zieleni, stawów z lotosami i spokoju, a posągi Buddy mają charakterystyczne smukłe, eleganckie kształty. Strefę centralną ze świątynią Wat Mahathat objedzie się rowerem w jedno przedpołudnie, a za nią stoi Wat Si Chum z ogromnym siedzącym Buddą, który patrzy przez wąską szczelinę w murze.

Park leży mniej więcej w połowie drogi między Bangkokiem a Chiang Mai, autobusem z Bangkoku to około sześciu, siedmiu godzin. Idealny przystanek w drodze na północ, wystarczą jedna albo dwie noce. W listopadzie obchodzi się tu Loi Krathong ze światełkami na wodzie i naszym zdaniem to jedno z najpiękniejszych miejsc, żeby to święto przeżyć.

14. Si Satchanalai i Kamphaeng Phet

Do tego samego wpisu UNESCO co Sukhothai należą jeszcze dwa stowarzyszone miasta historyczne. Si Satchanalai leży około godziny drogi na północ i to Sukhothai bez ludzi: ruiny w lesie, świątynia z rzędem kamiennych słoni wokół podstawy i prawie nikogo dookoła. Kamphaeng Phet jest na południe, przy trasie z Bangkoku, ze świątyniami z laterytu ukrytymi między drzewami. Kto ma czas na północy, niech doda do Sukhothai przynajmniej Si Satchanalai. Nam podobało się tam bardziej niż w głównym parku.

15. Phanom Rung

Khmerska świątynia z piaskowca i laterytu, zbudowana na krawędzi wygasłego wulkanu w prowincji Buri Ram. Do głównego sanktuarium prowadzi długa droga procesyjna obstawiona kamiennymi słupkami i schody ozdobione nagami. Kilka razy w roku słońce wschodzi albo zachodzi dokładnie przez piętnaście drzwi na głównej osi i na tę chwilę zjeżdżają się tysiące ludzi. Kawałek niżej, pod wzgórzem, stoi mniejsza świątynia Muang Tam ze stawami. Dla miłośników historii, którzy widzieli już Ayutthayę i Sukhothai, to naszym zdaniem naturalny kolejny krok.

16. Phimai

Kolejna khmerska świątynia, tym razem w samym środku miasteczka w prowincji Nakhon Ratchasima, około czterech godzin od Bangkoku. Jest starsza od kambodżańskiego Angkor Wat i pod wieloma względami do niego podobna, a ponieważ nie przyjeżdżają tu zorganizowane wycieczki, zobaczą ją Państwo prawie w samotności. Phimai i Phanom Rung da się połączyć w jedną dwu- lub trzydniową wyprawę, z Khao Yai w drodze powrotnej.

17. Chiang Khan i prowincja Loei

Loei na północnym wschodzie, przy granicy z Laosem, to jedno z niewielu miejsc w Tajlandii, gdzie zimą przydaje się kurtka. Miasteczko Chiang Khan ma ulicę drewnianych domów wzdłuż Mekongu. Wcześnie rano daje się tam jałmużnę mnichom, a wieczorem spaceruje nad rzeką z widokiem na Laos. Tajowie przyjeżdżają tu głównie zimą, cudzoziemców spotyka się niewielu. Niedaleko leży płaskowyż Phu Kradueng, na który wchodzi się pieszo kilka godzin. W porze deszczowej bywa zamknięty dla odwiedzających.

Północ: Chiang Mai, Chiang Rai i góry

Północna Tajlandia to zupełnie inny kraj: chłodniejsze noce, góry, kultura dawnego królestwa Lanna, kawiarnie i targi. Najlepiej przyjechać od listopada do stycznia. Mniej więcej od lutego do kwietnia wypala się tu pola, a w dolinach zalega smog, przez który Chiang Mai czasem trafia do grona miast z najgorszym powietrzem na świecie.

18. Stare miasto w Chiang Mai

Chiang Mai założył król Mangrai w 1296 roku jako stolicę królestwa Lanna. Stare miasto tworzy niemal regularny kwadrat o boku około 1,6 kilometra, otoczony fosą i resztkami ceglanych murów. W środku stoją dziesiątki świątyń, z których najważniejsze to Wat Chedi Luang z potężnym, częściowo zawalonym czedi i Wat Phra Singh. W niedzielę wieczorem główna ulica zamienia się w Sunday Walking Street, ogromny targ z jedzeniem i rękodziełem, a w sobotę podobny targ działa w Wualai.

Chiang Mai to najlepsza baza na całą północ. Kurs tajskiej kuchni, masaże, kawiarnie, targi, wypady w góry. Na samo miasto warto zarezerwować co najmniej trzy dni. Z Bangkoku leci się tu około godziny albo jedzie nocnym pociągiem, który sam w sobie jest przeżyciem.

19. Wat Phra That Doi Suthep

Najświętsza świątynia północy stoi na górze nad miastem, a z jej tarasu przy dobrej widoczności widać całą dolinę. Do złotego czedi prowadzą schody liczące ponad trzysta stopni, obramowane dwoma długimi nagami. Na górę można też wjechać kolejką. Z miasta prowadzi tam kręta droga o długości około piętnastu kilometrów, kursują nią czerwone songthaewy, czyli wspólne pickupy. Najlepiej przyjść wcześnie rano, zanim przyjadą wycieczki, albo pod wieczór. Ramiona i kolana zakryte, buty zdjęte.

20. Etyczny rezerwat słoni

Wokół Chiang Mai działają dziesiątki „parków słoni”, ale tylko część z nich zasługuje na tę nazwę. Przejażdżki, malowanie, sztuczki i kąpiele na komendę oznaczają, że zwierzę musiało przejść brutalną tresurę. Dobry rezerwat oferuje wyłącznie obserwowanie słoni z dystansu, małe grupy i słonie, które poruszają się swobodnie. Najbardziej znany jest Elephant Nature Park, gdzie żyją słonie uratowane z cyrków i z wyrębu lasów. Trzeba rezerwować z wyprzedzeniem, bo miejsca szybko się kończą. My wybieralibyśmy według tego, czy w programie pojawia się słowo „ride” albo „bathing”. Jeśli tak, to gdzie indziej.

21. Doi Inthanon

Najwyższy szczyt Tajlandii (2565 m) i park narodowy około dwóch godzin jazdy od Chiang Mai. Na wierzchołku jest o dziesięć i więcej stopni chłodniej niż w mieście, rośnie las porośnięty mchem, a krótka ścieżka edukacyjna Ang Ka biegnie po drewnianych kładkach. Pod szczytem stoją dwa królewskie czedi otoczone ogrodami, a po drodze na górę są wodospady Wachirathan i Mae Ya oraz wioski plemion górskich z tarasami ryżowymi. Proszę zabrać bluzę, a kto chce zobaczyć wschód słońca nad chmurami, musi wyjechać jeszcze po ciemku.

22. Chiang Dao

Półtorej godziny na północ od Chiang Mai nad równiną wznosi się wapienny masyw Doi Chiang Dao, jedna z najwyższych gór kraju. U jego stóp jest jaskinia ze świątynią i kilometrowymi korytarzami, do których wchodzi się z miejscowym przewodnikiem i lampą naftową, a wokół stoją małe ekolodże i kawiarnie z widokiem na górę. Chiang Dao to dla nas najpiękniejsze miejsce na północy, żeby zwolnić. Nic tu nie trzeba i to jest główny punkt programu.

23. Pai

Miasteczko w górskiej dolinie, do którego z Chiang Mai prowadzi droga nr 1095 z 762 zakrętami. Minibus jedzie około trzech godzin, więc kto ma chorobę lokomocyjną, niech weźmie tabletkę. Pai słynie z luźnej atmosfery, jogi i wieczornego targu na Walking Street. W okolicy są punkty widokowe Pai Canyon (najlepszy o zachodzie słońca), gorące źródła, wodospad Pam Bok, bambusowy most Boon Ko Ku So nad polami ryżowymi i chińska wioska Santichon.

Pai jest dziś mocno turystyczne, ale rano, kiedy z doliny unosi się mgła, wciąż warto tu być. Wystarczą dwa, trzy dni. Skuter warto wypożyczać tylko wtedy, gdy umie się nim jeździć. Bandaże na kolanach to tutaj najpopularniejsza pamiątka.

24. Mae Hong Son i jaskinia Nam Lod

Za Pai droga prowadzi dalej w góry do Mae Hong Son, górskiego miasteczka przy granicy z Birmą, ze świątyniami w stylu birmańskim nad jeziorkiem. Cała pętla z Chiang Mai przez Pai, Mae Hong Son i Mae Sariang z powrotem liczy około 600 kilometrów i jest najsłynniejszą trasą motocyklową Azji Południowo-Wschodniej. Po drodze warto zatrzymać się przy jaskini Nam Lod (Tham Lod) koło Pang Mapha. Przepływa przez nią rzeka, zwiedza się ją na bambusowej tratwie, a wieczorem wylatują z niej tysiące jerzyków. Na pętlę proszę zarezerwować od czterech do siedmiu dni, a jeśli nigdy nie jeździli Państwo motocyklem w górach, to nie jest dobre miejsce na początek.

25. Biała Świątynia (Wat Rong Khun)

Około 13 kilometrów na południe od Chiang Rai stoi świątynia, która bardziej niż świątynię przypomina rzeźbiarski sen. Cała biała, wysadzana lusterkami, z mostem nad „piekłem”, z którego wyciągają się setki rąk. Od 1997 roku buduje ją za własne pieniądze artysta Chalermchai Kositpipat i jeszcze długo nie będzie gotowa. W środku są malowidła ścienne, na których znajdą Państwo nawet postacie z filmów i komiksów. Wstęp dla cudzoziemców kosztuje 100 THB (ok. 11 zł, tourismthailand.org). Najlepiej przyjechać z samego rana, później robi się tłoczno.

26. Niebieska Świątynia (Wat Rong Suea Ten)

Stoi w samym Chiang Rai, intensywnie niebieska ze złotymi detalami i dużym białym Buddą w środku. Jest nowsza i mniejsza od Białej Świątyni, a zbudował ją uczeń Chalermchaia Kositpipata. Ludzi jest mniej, spokoju więcej, a od kolorów w środku trochę kręci się w głowie. Nam podobała się chyba bardziej niż jej słynniejsza biała sąsiadka.

27. Czarny Dom (Baan Dam)

Przeciwieństwo Białej Świątyni. Kompleks około czterdziestu ciemnych budynków na północnym skraju Chiang Rai, stworzony przez malarza Thawana Duchanee. W środku są skóry, rogi, kości i czaszki krokodyli na stołach. Całość robi mroczne, niepokojące wrażenie i części osób się nie spodoba. To raczej muzeum i projekt artystyczny niż świątynia. Białą Świątynię, Niebieską Świątynię i Czarny Dom można połączyć w jeden dzień.

28. Złoty Trójkąt

Miejsce, gdzie u zbiegu Mekongu i rzeki Ruak spotykają się granice Tajlandii, Laosu i Mjanmy. Kiedyś centrum upraw opium, dziś punkt widokowy, wielki złoty Budda, stragany z pamiątkami i Hall of Opium, muzeum historii handlu narkotykami. Sam trójkąt jest raczej symboliczny i zobaczą Państwo głównie dwie rzeki. Muzeum jest jednak dobre, podobnie jak rejs łodzią po Mekongu. W połączeniu z miasteczkiem Chiang Saen i jego ruinami to przyjemny dzień z Chiang Rai.

29. Nan

Prowincja przy granicy z Laosem, do której dociera niewielu cudzoziemców. Głównym powodem przyjazdu jest świątynia Wat Phumin z XIX-wiecznymi malowidłami ściennymi. Jest wśród nich słynna scena szepczącej sobie do ucha pary, którą w Tajlandii widuje się na plakatach i pocztówkach. Wokół miasta rozciągają się pola ryżowe i góry parku narodowego Doi Phu Kha. Nan to cel na drugą albo trzecią podróż do Tajlandii, kiedy człowiek wie już, czego spodziewać się po północy, i chce ją zobaczyć bez tłumów.

Morze Andamańskie: wapienne skały i wyspy na zachodzie

Zachodnie wybrzeże to Tajlandia z plakatów: wapienne wieże sterczące z morza, łodzie long-tail z kolorowymi wstążkami na dziobie i wyspy, na które nie prowadzi żadna droga. Sezon trwa tu mniej więcej od listopada do kwietnia. W czasie monsunu południowo-zachodniego (mniej więcej od maja do października) morze bywa wzburzone, a część linii promowych i parków narodowych nie działa.

30. Phuket

Największa tajska wyspa i najłatwiej dostępne miejsce nad morzem, z międzynarodowym lotniskiem i setkami hoteli. Jest gwarno, a na głównych plażach, takich jak Patong, bywa tłoczno, ale są też spokojniejsze zatoki na południu i północy, kolorowe stare miasto Phuket Town z kamienicami w stylu chińsko-portugalskim, posąg Wielkiego Buddy na wzgórzu i punkt widokowy Promthep na południowym cyplu. Dla nas Phuket to przede wszystkim dobra baza na wycieczki łodzią. Które plaże wybrać i gdzie mieszkać, opisujemy w przewodniku po Phukecie.

31. Krabi i półwysep Railay

Prowincja Krabi ma bardziej dramatyczny krajobraz niż Phuket i trochę więcej spokoju. Główną bazą jest Ao Nang, skąd wypływają łodzie na wyspy, ale najpiękniejszy jest półwysep Railay, odcięty od lądu wapiennymi ścianami, więc dostać się tam można tylko łodzią. Plaża Phra Nang pod skałami, drogi wspinaczkowe światowej klasy, punkt widokowy i laguna, do której wspina się po linach. Do tego Tiger Cave Temple z ponad tysiącem schodów i wycieczki na Four Islands albo Hong Islands. Wszystko to opisujemy dokładnie w przewodniku po Krabi.

32. Ko Phi Phi

Archipelag, na którym kręcono „Niebiańską plażę”. Zamieszkana jest tylko Phi Phi Don z wioską Tonsai, punktem widokowym i plażami. Sąsiednia Phi Phi Leh z zatoką Maya Bay to niezamieszkany park narodowy, z zakazem kąpieli w zatoce i regularnym sezonowym zamknięciem. Większość ludzi przypływa tu na jednodniową wycieczkę z Phuketu albo Krabi i wieczorem wraca. My zostalibyśmy przynajmniej na jedną noc, bo rano, zanim przypłyną pierwsze łodzie, Phi Phi jest zupełnie innym miejscem. Promy, opłaty i noclegi opisujemy w przewodniku po Ko Phi Phi.

33. Zatoka Phang Nga i Wyspa Jamesa Bonda

Między Phuketem a Krabi leży płytka zatoka z setkami wapiennych skał i wysepek. Najsłynniejsza jest Ko Tapu, smukła skalna iglica, i sąsiednia Khao Phing Kan, gdzie w 1974 roku kręcono bondowski film „Człowiek ze złotym pistoletem”. Łodzie nie mogą podpływać do Ko Tapu, zdjęcia robi się z plaży na Khao Phing Kan. W sezonie jest tam tłok, dlatego sama „Wyspa Bonda” to naszym zdaniem najsłabszy punkt całej wycieczki.

Lepsza jest reszta zatoki: muzułmańska wioska Ko Panyee, zbudowana w całości na palach nad wodą, z boiskiem do piłki na pływającej platformie, a przede wszystkim kajaki. W wapiennych wyspach kryją się laguny (hongi), do których wpływa się w czasie odpływu przez jaskinie i do których duża łódź się nie zmieści. Kto może, niech wybierze wycieczkę z kajakami.

34. Ko Yao Noi i Ko Yao Yai

Dwie wyspy w środku zatoki Phang Nga, dokładnie między Phuketem a Krabi, na które pływa się łodzią z obu stron. Mieszkają tu głównie muzułmańskie społeczności rybackie, plantacje kauczuku i palm kokosowych przeplatają się z polami ryżowymi, a wieczorem nie ma co liczyć na bary ani głośną muzykę. Z plaż widać wapienne wieże w zatoce, które z Phuketu ogląda się za pieniądze z pokładu łodzi, a tu za darmo z hamaka. Kto chce Andamanu bez kurortów, ma tu naszym zdaniem najprostszy wybór.

35. Khao Lak

Pas długich plaż na lądzie na północ od Phuketu, spokojniejszy i bardziej rodzinny niż Phuket, a do tego najlepsza baza na wycieczki na wyspy Similan i Surin. Tsunami z 2004 roku uderzyło tu najmocniej w całej Tajlandii. Przypomina o tym m.in. łódź policyjna, którą fala zaniosła daleko w głąb lądu i która dziś stoi jako pomnik pośród pól. Khao Lak sprawdzi się u tych, którzy nad morzem szukają przede wszystkim spokoju, nurkowania i krótkich przejazdów.

36. Wyspy Similan

Park narodowy na otwartym morzu, mniej więcej półtorej godziny szybką łodzią z przystani Thap Lamu koło Khao Lak. Granitowe głazy, biały piasek i woda, o której mówi się, że jest najczystsza w Tajlandii, a według tajlandzkiej organizacji turystycznej to jedno z najlepszych miejsc do nurkowania na świecie. Park jest otwarty tylko przez część roku: w sezonie 2026/2027 od 15 października 2026 do 15 maja 2027 (komunikat parku, Bangkok Post), potem zamyka się, żeby przyroda mogła się odrodzić. Opłata dla dorosłego cudzoziemca to 500 THB (ok. 55 zł), dla dziecka 250 THB. Dzienna liczba odwiedzających jest ograniczona, więc w szczycie sezonu wycieczkę trzeba zarezerwować z wyprzedzeniem.

Jednodniowa wycieczka to głównie długi rejs i tłum na jedynej plaży, na której się wysiada. Nurkowie powinni wybrać kilkudniowy rejs z noclegiem na łodzi, wtedy zobaczą park w spokoju.

37. Wyspy Surin

Dalej na północ niż Similany, bliżej granicy z Birmą, i jeszcze mniej ludzi. Lepszy snorkeling prosto z plaży i wioska morskich nomadów Moken, którzy mieszkają na lądzie tylko przez część roku. Opłata jest taka sama jak na Similanach, 500 THB dla dorosłego cudzoziemca (tourismthailand.org), a łodzie wypływają z Khura Buri. Dla miłośników snorkelingu to naszym zdaniem lepszy wybór niż Similany.

38. Ko Lanta

Długa wyspa na południe od Krabi, spokojniejsza alternatywa dla Phuketu i Phi Phi. Plaże ciągną się jedna za drugą wzdłuż zachodniego wybrzeża, a im dalej na południe, tym mniej na nich ludzi. Na wschodzie leży Lanta Old Town, dawna wioska rybacka z drewnianymi domami na palach nad wodą, a na południowym cyplu park narodowy Mu Ko Lanta z latarnią morską. Z Lanty pływa się na snorkeling i nurkowanie przy wyspach Ko Rok i Ko Ha. Wyspa pasuje rodzinom i parom, które chcą spędzić tydzień w jednym miejscu. Nie warto przyjeżdżać na jedną noc, bo droga z Krabi z dwoma promami zajmuje kilka godzin.

39. Ko Muk i Ko Kradan

Wyspy prowincji Trang na południe od Lanty, o których w Polsce mało się mówi. Na Ko Muk jest Szmaragdowa Jaskinia (Tham Morakot): w czasie odpływu wpływa się do ciemnego tunelu w skale i po mniej więcej osiemdziesięciu metrach w ciemności wynurza się w małej lagunie z plażą, zamkniętej ze wszystkich stron skalnymi ścianami. Na sąsiedniej Ko Kradan nie ma dróg, a rafa koralowa zaczyna się kilka metrów od brzegu. Poza sezonem duża część hoteli i restauracji jest zamknięta, więc to typowy cel na okres od grudnia do marca. Dla nas jedno z najpiękniejszych miejsc całego Andamanu.

40. Ko Lipe

Mała wyspa na samym południu, tuż przy granicy z Malezją, w sąsiedztwie parku narodowego Tarutao. Woda jest krystalicznie czysta, plaże Sunset i Pattaya mają najpiękniejsze zachody słońca, jakie znamy w Tajlandii, a po wyspie chodzi się pieszo. Droga jest długa: z Bangkoku zajmuje prawie cały dzień, szybka łódź pływa z portu Pak Bara. W sezonie kursują też łodzie z malezyjskiej wyspy Langkawi, więc Lipe można połączyć z podróżą do Malezji, o której piszemy w przewodniku wakacje w Malezji. Na tydzień w Tajlandii Lipe się nie opłaca, na trzy tygodnie jak najbardziej.

41. Ranong i Ko Phayam

Na samej północy wybrzeża andamańskiego, przy granicy z Mjanmą, leży prowincja Ranong i jej wyspy Ko Phayam oraz Ko Chang (nie mylić z dużą Ko Chang na wschodzie). Prąd z generatorów, ścieżki dla skuterów, bungalowy na plaży i atmosfera, którą gdzie indziej w Tajlandii pamiętają już tylko starsi podróżnicy. Kto lubi się odciąć, niech jedzie tutaj. W samym mieście Ranong są do tego gorące źródła, w których kąpią się miejscowi.

42. Khao Sok i jezioro Cheow Lan

Las deszczowy w głębi lądu, między Morzem Andamańskim a zatoką, jeden z najstarszych na świecie. Parkiem narodowym jest od 1980 roku. Jego sercem jest zaporowe jezioro Cheow Lan z wapiennymi wieżami wyrastającymi z wody. Śpi się tu w pływających bungalowach, rano pływa kajakiem, a wieczorem słychać gibony. Przy odrobinie szczęścia zobaczą Państwo bukietnicę (raflezję), największy kwiat świata. Wstęp do parku kosztuje 300 THB dla dorosłego cudzoziemca (ok. 33 zł) i 150 THB dla dziecka (tourismthailand.org).

Na Khao Sok warto zarezerwować dwa, trzy dni, w tym jedną noc na jeziorze. To naszym zdaniem najlepsza przerwa między plażami, a przy okazji wygodny etap przejazdu znad Andamanu nad zatokę. Na niektórych listach figuruje wśród zabytków UNESCO, ale na Liście światowego dziedzictwa go nie ma.

Zatoka Tajlandzka i południe

Po wschodniej stronie półwyspu pogoda ma inny rytm: najwięcej pada mniej więcej od października do grudnia, za to latem, kiedy na Phukecie wieje monsun, na Samui i okolicznych wyspach bywa ładnie. Kto jedzie do Tajlandii w lipcu albo sierpniu, niech kieruje się właśnie tutaj.

43. Ko Samui

Druga co do wielkości wyspa Tajlandii i najwygodniejsza w zatoce, z własnym lotniskiem, na które latają linie Bangkok Airways. Plaże Chaweng i Lamai są gwarne, Maenam i Bophut na północy spokojniejsze. Warto zobaczyć świątynię Wielkiego Buddy na wysepce połączonej groblą, kolorową Wat Plai Laem, wodospady Na Muang i formacje skalne Hin Ta i Hin Yai, które miejscowi z uśmiechem nazywają Dziadkiem i Babcią. Samui należy do droższych miejsc w Tajlandii, zarówno jeśli chodzi o bilety lotnicze, jak i hotele. Dla rodzin z dziećmi to jednak, dzięki drodze dookoła wyspy i krótkim przejazdom, naszym zdaniem jeden z najlepszych wyborów.

44. Morski Park Narodowy Ang Thong

Archipelag czterdziestu dwóch wysp na zachód od Samui, z wapiennymi klifami, lagunami i plażą, przy której można zakotwiczyć. Najbardziej znany jest punkt widokowy na wyspie Wua Talap, z którego widać cały archipelag, oraz słone jezioro Thale Nai na Ko Mae Ko, zamknięte w skale. Przypływa się tu na całodniową wycieczkę z Samui albo Pha Ngan, często z kajakami. W okresie najsilniejszych deszczów pod koniec roku łodzie mogą nie wypłynąć z powodu stanu morza.

45. Ko Pha Ngan

Świat zna ją z Full Moon Party, nocnej imprezy podczas pełni księżyca na plaży Haad Rin, na którą zjeżdżają tysiące ludzi. Odbywa się ona jednak na jednym cyplu wyspy i z resztą Pha Ngan nie ma prawie nic wspólnego. Górzyste wnętrze jest spokojne, pełne ośrodków jogi i medytacji, a najpiękniejsze plaże leżą na północy i wschodzie, na przykład Bottle Beach albo Haad Salad. Do niektórych pływa się łodzią. Kto nie jedzie na imprezę, niech omija Haad Rin. I proszę nie zostawiać szklanki z napojem bez opieki, bo zdarzają się tu przypadki dosypywania narkotyków do drinków.

46. Ko Tao i Ko Nang Yuan

Mała wyspa w zatoce, jedno z najtańszych miejsc na świecie, żeby zrobić kurs nurkowania. Szkół nurkowych są tu dziesiątki, a do najbardziej znanych miejsc należą Chumphon Pinnacle i Japanese Gardens. Niedaleko brzegu leży Ko Nang Yuan, trzy wysepki połączone piaszczystymi mierzejami, z punktem widokowym, z którego pochodzi słynne zdjęcie Ko Tao. Na snorkeling i odpoczynek wystarczą trzy, cztery dni, na podstawowy kurs nurkowania proszę liczyć mniej więcej tydzień.

47. Nakhon Si Thammarat

Najnowszy tajski obiekt UNESCO: świątynia Wat Phra Mahathat Woramahawihan w Nakhon Si Thammarat została wpisana na Listę światowego dziedzictwa w 2026 roku. Białe czedi w stylu cejlońskiej stupy to jedno z najświętszych miejsc na południu i przyjeżdżają tu pielgrzymi z całego kraju. Samo miasto jest żywe, nieprzygotowane na turystów i świetne do jedzenia, ma południową kuchnię, która należy do najostrzejszych w kraju. Leży na lądzie na południe od Samui i dobrze sprawdza się jako przystanek w drodze znad zatoki dalej na południe.

48. Jezioro Thale Noi w Phatthalung

Mokradła na południu, które w porze kwitnienia zmieniają się w jezioro pełne różowych lilii wodnych i lotosów. Pływa się tu łódką o świcie. Kwitną mniej więcej na przełomie zimy i wiosny, a najpiękniej jest rano, kiedy kwiaty się otwierają, a nad wodą wisi jeszcze mgła. To także rezerwat ptaków z dziesiątkami gatunków ptactwa wodnego. Miejsce, do którego jedzie się dla jednego poranka i które pamięta się latami.

Wschód: wyspy przy granicy z Kambodżą

Wschodnie wybrzeże ma podobny sezon jak Andaman (najlepiej od grudnia do marca), ale mniej ludzi i krótszą drogę lądem z Bangkoku.

49. Ko Chang

Trzecia co do wielkości wyspa Tajlandii, w dużej części porośnięta dżunglą i chroniona jako park narodowy. Na zachodnim wybrzeżu są piaszczyste plaże, w głębi wyspy wodospady, na przykład Khlong Plu, a na południu wioska rybacka Bang Bao z domami na palach i pomostem pełnym restauracji. Promy pływają z lądu koło Trat, z Bangkoku razem z promem to około pięciu, sześciu godzin. We wrześniu i październiku pada tu najwięcej, a sporo lokali jest zamkniętych. Małpy przy drodze zabierają przekąski, więc lepiej nie trzymać ich w ręce.

50. Ko Kut i Ko Mak

Kto na Ko Chang zatęskni za jeszcze większym spokojem, płynie dalej na południe. Ko Kut ma czystsze morze niż reszta wschodu, wodospad Khlong Chao, do którego dochodzi się pieszo, i wioskę rybacką Ao Salad na palach nad wodą. Ko Mak jest mniejsza i płaska, porośnięta plantacjami palm kokosowych i kauczukowców, idealna na rower. Nie ma tu dużych kurortów ani życia nocnego i właśnie w tym tkwi ich urok. Poza sezonem pływa mniej łodzi, a część noclegów jest zamknięta.

Jak połączyć te miejsca w trasę

Tajlandia jest duża, a przejazdy między regionami zajmują czas. Najczęstszy błąd, jaki widzimy, to próba zobaczenia w dwa tygodnie Bangkoku, północy, Phuketu i Samui naraz. Poniżej sześć połączeń, które naszym zdaniem się sprawdzają, także przy zwiedzaniu Tajlandii na własną rękę.

Co zrobilibyśmy inaczej

Gdybyśmy planowali Tajlandię jeszcze raz od zera, skreślilibyśmy połowę tej listy. Nie dlatego, że te miejsca nie są warte zachodu, ale dlatego, że najlepszych rzeczy w Tajlandii nie ma na żadnej liście. Miska khao soi, północnej zupy curry z makaronem, przy plastikowym stoliku na rogu ulicy w Chiang Mai. Poranny targ w miasteczku, w którym autobus zatrzymuje się tylko na chwilę. Plaża na Lancie, do której prowadzi gliniana droga między drzewami kauczukowymi i której nikt nie opisał. Takich rzeczy nie da się zaplanować, można im tylko zostawić miejsce.

Nie trzeba zobaczyć wszystkich świątyń. Po trzecim dniu w Ayutthayi i Sukhothai zaczynają się zlewać w jedno i to jest moment, kiedy lepiej usiąść w cieniu z mrożoną kawą i patrzeć, jak mnisi zamiatają dziedziniec. Warto próbować tego, czego Państwo nie znają, nawet jeśli w menu nie ma zdjęcia. I pytać, co je kucharz. A na wyspach proszę zostawić sobie przynajmniej jeden dzień bez rejsu, bez snorkelingu i bez telefonu. Tajlandia potrafi być cudownie powolna, jeśli się jej na to pozwoli.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Bangkok: pałac, świątynie, Chinatown, targi, dzielnice na nocleg i plan na 1 do 3 dni.
• Phuket: plaże wzdłuż wybrzeża, Old Phuket Town, wycieczki i gdzie mieszkać.
• Krabi: Ao Nang, Railay, Tiger Cave Temple i wycieczki na wyspy.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, promy, opłaty i czy warto tam nocować.
• Wakacje w Malezji: jeśli z południowej Tajlandii chcą Państwo pojechać dalej przez granicę.

Wapienne iglice porośnięte dżunglą, które wyrastają prosto z morza i z pól ryżowych, plaże dostępne wyłącznie łodzią, szmaragdowe jeziorka w lesie deszczowym, gorące źródła i świątynia, do której prowadzi ponad tysiąc dwieście schodów. Tak wyglądają Krabi atrakcje w prowincji na południu Tajlandii. Większość osób kojarzy Krabi z kurortem Ao Nang i wycieczką na Railay i to rzeczywiście dobry początek. Prowincja jest jednak znacznie większa: należy do niej ponad sto wysp, w tym Phi Phi i Ko Lanta, a jej powierzchnia przekracza 4700 km², czyli mniej więcej połowę województwa opolskiego.

Wybraliśmy 21 miejsc, które naszym zdaniem warto zobaczyć, i dołożyliśmy do nich wszystko, co praktyczne: jak dojechać z lotniska i z Phuketu, ile kosztują łodzie i wstęp do parków narodowych, kiedy jechać i gdzie spać. Na niektóre miejsca trzeba dwóch dni, na inne wystarczy popołudnie. Celowo jest ich więcej, niż da się zobaczyć w tydzień, żeby mogli Państwo wybrać to, co najbardziej Państwa ciekawi.

Krabi Tajlandia: jak się zorientować w prowincji

Prowincja Krabi leży na wybrzeżu Morza Andamańskiego, po drugiej stronie zatoki Phang Nga niż Phuket. Z perspektywy podróżnika dzieli się na pięć części i właśnie od nich zależy, gdzie warto szukać noclegu.

Ao Nang to największy kurort, ok. 20 km na zachód od Krabi Town. Jest tu najwięcej hoteli, restauracji, barów i biur podróży, a przede wszystkim łodzi, które odpływają na Railay i na wyspy. Sama plaża przypomina raczej parking dla long-tailów niż miejsce do kąpieli, ale jako baza wypadowa Ao Nang jest najwygodniejszy.

Railay to półwysep na południe od Ao Nang, który wapienne klify odcięły od lądu. Nie prowadzi tu żadna droga, więc nie ma samochodów, a jedynym transportem są łodzie. Należą do niego cztery plaże: Railay West, Railay East, Phra Nang i Tonsai.

Krabi Town to stolica prowincji u ujścia rzeki Krabi. Plaży nie ma, za to jest tu weekendowy nocny targ, przystań Chao Fah i najtańsze noclegi. Stąd najbliżej do Tiger Cave Temple, a z pobliskiego portu Klong Jilad odpływają promy na Phi Phi i Ko Lantę.

Klong Muang i Tubkaek to dwie długie plaże na północ od Ao Nang z dużymi resortami. Jest cicho, widać wyspy i poza tym niewiele więcej.

Wyspy: Phi Phi, Ko Lanta, Ko Jum, Hong i dziesiątki mniejszych. Większość odwiedza się w ramach jednodniowej wycieczki, na Phi Phi i Ko Lancie można też zamieszkać.

Jeśli wyobrażają sobie Państwo urlop z barem i wieczornym spacerem po promenadzie, najlepiej sprawdzi się Ao Nang. Kto chce rano wyjść z bungalowu prosto pod klify, powinien jechać na Railay. Nam najbardziej odpowiada połączenie obu: kilka nocy na Railay dla poranków i wieczorów bez jednodniowych wycieczkowiczów, a resztę pobytu w Ao Nang, bo stamtąd jest najbliżej do łodzi i jedzenia.

Jak dojechać do Krabi z Polski

Formalności. Zasady wjazdu do Tajlandii zależą od obywatelstwa i w ostatnich latach kilka razy się zmieniały, także jeśli chodzi o liczbę dni pobytu bez wizy. Aktualne warunki dla obywateli Polski warto sprawdzić przed wyjazdem w informacjach dla podróżujących na gov.pl oraz na tajskiej stronie Thai e-Visa. Niezależnie od tego najwcześniej trzy dni przed przylotem trzeba wypełnić elektroniczną kartę przyjazdu TDAC.

Samolotem. Z Polski do Krabi nie ma bezpośrednich lotów. Najczęściej leci się z Warszawy, Krakowa lub Katowic do Bangkoku, zwykle z przesiadką na Bliskim Wschodzie lub w Stambule, a stamtąd lotem krajowym na lotnisko Krabi (kod KBV), co zajmuje około półtorej godziny. Loty do Krabi startują z obu bangkockich lotnisk, Suvarnabhumi (BKK) i Don Mueang (DMK). Cała podróż z Polski trwa zwykle 13–16 godzin lub dłużej, zależnie od przesiadek. Inna opcja to przesiadka na Bliskim Wschodzie lub w Azji Południowo-Wschodniej i stamtąd lot prosto do Krabi, z pominięciem Bangkoku.

Z lotniska. Lotnisko leży ok. 9 km od Krabi Town i mniej więcej 30 km od Ao Nang. Z hali przylotów odjeżdża wspólny shuttle bus, który rozwozi pasażerów po hotelach w Ao Nang. Przewoźnicy podają cenę 150 THB za osobę (ok. 17 zł), a bus rusza, kiedy się zapełni, więc całość zajmuje mniej więcej godzinę. Taksówka z okienka na lotnisku kosztuje według przewodników ok. 600 THB (ok. 65 zł) za samochód do Ao Nang. Działa też Grab. Na Railay jedzie się z lotniska samochodem do Ao Nang albo na molo Ao Nam Mao i dalej łodzią.

Z Phuketu. Drogą przez prowincję Phang Nga to mniej więcej trzy godziny, a bilet na minibus kupią Państwo w każdym biurze podróży. W sezonie pływają też łodzie z Phuketu do Ao Nang i na Railay przez wyspy Ko Yao, ale rozkłady i ceny zmieniają się w zależności od sezonu, więc trzeba je sprawdzić u przewoźnika. Na Phuket jest więcej lotów i ofert, dlatego wiele osób przylatuje właśnie tam i dopiero potem jedzie do Krabi. O samej wyspie piszemy w artykule Phuket atrakcje.

Z Phi Phi i Ko Lanty. Promy i szybkie łodzie przybijają do portu Klong Jilad przy Krabi Town, niektóre także do Ao Nang lub w pobliże Railay. Z Phi Phi płynie się promem mniej więcej półtorej do dwóch godzin. Na Ko Lantę kursują z Krabi przez cały rok minibusy z dwiema krótkimi przeprawami promowymi, podróż trwa około dwóch i pół godziny. Więcej o wyspach Phi Phi piszemy w artykule Ko Phi Phi.

Jak poruszać się po Krabi

Łodzie long-tail to tutejsza komunikacja miejska. Drewniane łodzie z silnikiem na długim wale pływają z plaży Ao Nang na Railay i Tonsai, na Four Islands i na Hong. Bilety sprzedają budki spółdzielni przewoźników na południowym końcu plaży Ao Nang, gdzie wisi cennik. Miejsce we wspólnej łodzi na Railay West kosztuje 100 THB w jedną stronę (ok. 11 zł), rejs trwa około 15 minut, a łódź odpływa, kiedy zbierze się mniej więcej osiem osób. Kursy odbywają się mniej więcej od rana do 18:00, potem pływają już tylko droższe łodzie prywatne. Na Railay East płynie się z przystani Chao Fah w Krabi Town albo z mola Ao Nam Mao. Long-tail przybija prosto do plaży, więc do łodzi i z łodzi trzeba brodzić. Plecak nad głowę, buty do ręki.

Songthaew to pikapy z ławkami na pace. Kursują między Krabi Town, Ao Nang i Nopparat Thara, a zatrzymuje się je machnięciem ręki. Cenę lepiej potwierdzić przed wejściem.

Grab i Bolt działają w Ao Nang i w Krabi Town i to najprostszy sposób, żeby dostać się do Tiger Cave Temple albo na lotnisko. Do Emerald Pool i gorących źródeł jedzie się jednak ponad godzinę, a z powrotem trudno tam złapać samochód, więc bardziej opłaca się wycieczka z transportem albo kierowca na cały dzień.

Skuter wynajmuje w Krabi prawie każdy, a drogi poza Ao Nang są stosunkowo spokojne. Trzeba jednak pamiętać, że ubezpieczyciele po wypadku na motocyklu często nie wypłacają odszkodowania, jeśli kierowca nie ma międzynarodowego prawa jazdy z odpowiednią kategorią. Wypożyczalnie w Krabi mają też opinię miejsc, gdzie przy zwrocie żąda się wysokich odszkodowań za szkody, których klient nie spowodował. Przy odbiorze warto skuter sfotografować lub nagrać, nigdy nie zostawiać paszportu w zastaw i zawsze jeździć w kasku.

Krabi: kiedy najlepiej jechać

Krabi leży po andamańskiej stronie Tajlandii, gdzie pogodą rządzi monsun południowo-zachodni. Do planowania wystarczą dwa okresy:

Od listopada do kwietnia trwa pora sucha i główny sezon. Morze jest spokojne, woda bardziej przejrzysta, a łodzie pływają na wszystkie wyspy. Najwięcej ludzi i najwyższe ceny noclegów są od grudnia do lutego. W okolicach Bożego Narodzenia i chińskiego Nowego Roku Ao Nang jest pełny, a tanie pokoje znikają z wielotygodniowym wyprzedzeniem. Marzec i kwiecień są najgorętsze, w dzień ok. 33 °C.

Od maja do października trwa pora deszczowa. Nie pada przez cały dzień, raczej w postaci silnych ulew, ale morze bywa wzburzone, na plażach wiszą czerwone flagi, a część wycieczek łodziami i połączeń z mniejszymi wyspami jest odwoływana. Noclegi są za to wyraźnie tańsze. W czasie monsunu zdarzają się też lokalne powodzie, które utrudniają transport.

Temperatura przez cały rok zmienia się niewiele: w dzień od 29 do 33 °C, w nocy od 23 do 26 °C. Decydują więc głównie deszcz i stan morza. My pojechalibyśmy w listopadzie albo na początku grudnia, gdy deszcze już się skończyły, a największy tłok jeszcze nie zaczął, albo w marcu. Z Polski to zresztą wygodny termin: listopadowa szarówka w zamian za 30 stopni w cieniu.

Krabi: gdzie spać

Nocleg najlepiej wybierać według tego, jak chcą Państwo spędzać wieczory. W Krabi można spać za kilkadziesiąt złotych w hostelu albo za kilka tysięcy za noc w jednym z najdroższych resortów w Azji.

Ao Nang to najwygodniejsza baza: łodzie na Railay i na wyspy, dziesiątki restauracji, biura podróży i transport na wycieczki w głąb lądu. Hotele tuż przy plaży są droższe, dwie, trzy ulice dalej można sporo zaoszczędzić. Wieczorem jest tu gwarno.

Railay to najładniejsze miejsce na nocleg, ale też najdroższe i bez samochodów. Z walizkami pomogą Państwu przy łodzi, tylko trzeba liczyć się z brodzeniem. Railay West jest droższe, Railay East i Tonsai tańsze. Po szóstej wieczorem jednodniowi goście odpływają i półwysep zostaje dla tych, którzy tu nocują.

Krabi Town jest najtańsze i leży najbliżej lotniska, Tiger Cave Temple i portu Klong Jilad. Do morza jest stąd jednak pół godziny, więc miasto sprawdzi się na pierwszą lub ostatnią noc albo dla tych, którzy wolą więcej Tajlandii i mniej turystów.

Klong Muang i Tubkaek to wybór na spokojny urlop w resorcie, gdzie większość czasu spędza się przy basenie i na plaży.

• Rayavadee to luksusowy resort z pawilonami w ogrodzie na samym końcu półwyspu Railay, między plażą Phra Nang a Railay East. Jeden z najdroższych noclegów w Krabi i miejsce, z którego rano mają Państwo Phra Nang prawie tylko dla siebie.
• Sand Sea Resort Railay Beach stoi bezpośrednio na plaży Railay West. Wysiadają Państwo z łodzi i są już przy recepcji.
• Railay Bay Resort & Spa ciągnie się przez ogród od Railay West aż do Railay East, więc blisko stąd zarówno na plażę, jak i do łodzi z Krabi Town.
• Centara Ao Nang Beach Resort & Spa to duży resort z basenami na zboczu nad Ao Nang. Dobry wybór dla rodzin, które chcą mieszkać w resorcie, ale nie chcą być odcięte od miasta.
• Aonang Villa Resort stoi tuż przy plaży w Ao Nang, kilka kroków od łodzi na Railay i od restauracji.
• Holiday Inn Express Krabi Ao Nang to nowoczesny hotel średniej klasy w Ao Nang z przewidywalnym standardem za rozsądne pieniądze.
• Dusit Thani Krabi Beach Resort to resort na plaży Klong Muang dla tych, którzy szukają ciszy i długiej plaży.
• The Tubkaak Krabi Boutique Resort to mniejszy resort na plaży Tubkaek z widokiem na wyspy, lubiany przez pary.
• Pak-Up Hostel to hostel w centrum Krabi Town z barem i ofertą wycieczek. Najtańszy nocleg z tej listy, kilka minut pieszo od nocnego targu.

Wszystkie hotele sprawdziliśmy w ofercie Booking.com, ale ceny mocno zależą od sezonu i od grudnia do lutego są najwyższe. Więcej opcji znajdą Państwo w ofercie noclegów w Ao Nang, na Railay i w Krabi Town.

Krabi atrakcje: 21 miejsc, które warto zobaczyć

Ułożyliśmy je według okolic: najpierw Ao Nang i wybrzeże, potem Railay, wyspy, Krabi Town, a na końcu wnętrze lądu. Ceny biletów pochodzą z oficjalnych stron tajskiej organizacji turystycznej (TAT) i dotyczą obcokrajowców, Tajowie płacą mniej.

1. Plaża i promenada Ao Nang

Ao Nang to centrum turystycznego Krabi i dokładnie tak wygląda: główna ulica wzdłuż morza jest pełna restauracji, barów, salonów masażu, aptek i biur podróży, które sprzedają wycieczki we wszystkich kierunkach. Plaża ma mniej więcej kilometr długości, ale jej środkowa część służy jako przystań dla long-tailów i woda bywa tu mętna. Lepszy jest południowy koniec, bliżej skały, gdzie można spokojnie popływać.

Naszym zdaniem Ao Nang najładniej wygląda wieczorem. Słońce zachodzi za wyspami dokładnie naprzeciw plaży, a łodzie wracają z wycieczek. Na kąpiel pojechalibyśmy jednak gdzie indziej: na Railay, Phra Nang albo na wyspy.

2. Małpi szlak i plaża Pai Plong

Z południowego końca plaży Ao Nang prowadzi przez skały krótki Małpi szlak (Monkey Trail) z widokami na morze. Na jego końcu leży zatoka Pai Plong, do której inaczej dostać się można tylko łodzią. Jest mniejsza i spokojniejsza niż Ao Nang, a nad nią stoi jeden duży resort. Małpy na szlaku nie są tylko dekoracją: zabierają butelki, torby i jedzenie, więc lepiej nie nieść niczego luzem w ręce i ich nie karmić.

3. Plaża Nopparat Thara

Kilkukilometrowa plaża tuż na północ od Ao Nang, oddzielona od niego tylko drogą. Należy do parku narodowego Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi, dlatego bezpośrednio przy niej nie stoją duże hotele. To najlepsze miejsce na spacer o zmierzchu, a miejscowi przychodzą tu na pikniki. Na jej końcu jest przystań, z której odpływają łodzie na Phi Phi i na okoliczne wyspy.

4. Klong Muang i Tubkaek

Dwie długie piaszczyste plaże dalej na północ, mniej więcej pół godziny samochodem od Ao Nang. Są tu duże resorty, widok na wyspy w zatoce Phang Nga i cisza, jakiej w Ao Nang Państwo nie znajdą. Bez skutera albo taksówki są tu Państwo jednak zdani na hotel. Dla rodzin z dziećmi i na miesiąc miodowy to naszym zdaniem najlepsza plaża na lądzie w Krabi, dla tych, którzy chcą codziennie gdzieś jeździć, raczej nie.

5. Railay West

Główna plaża półwyspu Railay, na której wysadzi Państwa łódź z Ao Nang. Drobny piasek, płytka woda, po obu stronach wapienne ściany, a za plecami resorty w ogrodach. Część plaży zajmują zakotwiczone łodzie, ale miejsca do kąpieli nie brakuje. Wieczorem, kiedy odpłyną ostatni wycieczkowicze, to jedno z najpiękniejszych miejsc na zachód słońca w całej Tajlandii.

Railay East po drugiej stronie półwyspu leży pięć minut pieszo. Plażą trudno to nazwać, brzeg porastają namorzyny, a podczas odpływu odsłania się muł. Są tu za to tańsze noclegi, bary i pływające molo dla łodzi z Krabi Town.

6. Plaża Phra Nang i jaskinia księżniczki

Gdybyśmy w Krabi mogli zobaczyć tylko jedną plażę, byłaby to właśnie ta. Z Railay East dochodzi się do niej w dziesięć minut ścieżką pod nawisem skalnym. Plażę otaczają klify, z których zwisają stalaktyty i wspinacze, a przed nią z wody wystaje skalna wysepka Happy Island. Woda jest tu bardziej przejrzysta niż na Railay West, a na dalszym końcu plaży nawet w sezonie jest więcej miejsca.

Na początku plaży znajduje się jaskinia Phra Nang poświęcona morskiej księżniczce, która według legendy opiekuje się rybakami. Rybacy przynoszą jej dary, a jaskinia jest pełna drewnianych fallicznych symboli płodności. Wygląda to dziwacznie, ale to wciąż żywe miejsce kultu, więc warto zachowywać się tam z szacunkiem.

7. Punkt widokowy i laguna Railay

Od ścieżki na Phra Nang odbija stroma droga na punkt widokowy nad Railay i dalej do laguny ukrytej między skałami. Słowo „droga” to spore nadużycie: idzie się po czerwonej glinie, korzeniach i skalnych stopniach z linami, a zejście do laguny to niemal wspinaczka. Punkt widokowy jest łatwiej dostępny i widać z niego jednocześnie Railay West i East. Do laguny warto schodzić tylko przy suchej pogodzie, w solidnych butach i jeśli czują się Państwo pewnie. Kto idzie w klapkach i po deszczu, zwykle kończy w połowie.

8. Tonsai i wspinaczka na Railay

Tonsai to plaża tuż za skalnym cyplem na północ od Railay West. Podczas odpływu można na nią przejść po kamieniach, w przeciwnym razie trzeba płynąć łodzią. Jest surowsza i tańsza, z bungalowami w dżungli i barami dla wspinaczy, bo Railay i Tonsai należą do najbardziej znanych rejonów wspinaczkowych w Azji. Obitych dróg wspinaczkowych są tu setki, od łatwych dla początkujących po przewieszenia nad morzem. Szkoły wspinaczkowe na Railay i Tonsai organizują kursy półdniowe i całodniowe z wypożyczeniem sprzętu, więc niczego własnego nie trzeba zabierać.

Kusi też wspinaczka bez liny nad wodą (deep water solo), na którą płynie się łodzią. To wielkie przeżycie, ale wyłącznie z miejscowym przewodnikiem i przy spokojnym morzu.

9. Four Islands: Ko Poda, Chicken Island, Ko Tup i Phra Nang

Najczęściej sprzedawana wycieczka z Ao Nang. Long-tail albo szybka łódź w pół dnia zalicza cztery przystanki: wyspę Ko Poda z plażą i widokiem na skalną iglicę w wodzie, Chicken Island (Ko Kai) ze skałą w kształcie kurzej głowy, Ko Tup, skąd podczas odpływu przechodzi się po piaszczystej łasze na sąsiednią wysepkę, i na koniec plażę Phra Nang. Między przystankami jest czas na snorkeling.

Wyspy należą do parku narodowego Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi, a wstęp kosztuje 400 THB za osobę dorosłą i 200 THB za dziecko (ok. 44 i 22 zł, TAT). Płaci się gotówką i przy tańszych wycieczkach opłata zwykle nie jest wliczona w cenę, więc przed zakupem warto zapytać. Wycieczkę można kupić w biurze podróży albo wynająć w budce spółdzielni na plaży Ao Nang całą łódź long-tail ze sternikiem i płynąć we własnym tempie. Dla grupy czterech i więcej osób ma to naszym zdaniem więcej sensu niż duża łódź z pięćdziesięcioma innymi pasażerami.

10. Hong Islands

Archipelag Hong leży w zatoce Phang Nga na północ od Ao Nang, mniej więcej godzinę łodzią. Główna wyspa Ko Hong kryje w środku lagunę otoczoną skalnymi ścianami, do której wpływa się wąską cieśniną i którą najlepiej zwiedzić kajakiem. Dookoła są plaże z białym piaskiem i płytką wodą oraz rafy koralowe do snorkelingu. Hong jest naszym zdaniem ładniejszy i spokojniejszy niż Four Islands i warto poświęcić mu cały dzień.

Wyspy należą do parku narodowego Than Bok Khorani, wstęp kosztuje 300 THB za osobę dorosłą i 100 THB za dziecko (ok. 33 i 11 zł, TAT). Płaci się gotówką po przybiciu do brzegu.

11. Ko Phi Phi na jeden dzień albo na kilka nocy

Najsłynniejsze wyspy Tajlandii administracyjnie należą do Krabi, a pływa się na nie z Ao Nang, z portu Klong Jilad i z Railay. W ramach jednodniowej wycieczki szybką łodzią zobaczą Państwo Maya Bay, lagunę Pileh, Bamboo Island i ponurkują z maską, ale większość dnia spędzą w łodzi i w tłumie innych wycieczkowiczów. Na Phi Phi Don można też przenocować i wtedy wyspa ma zupełnie inną atmosferę. Zasady obowiązujące w Maya Bay, opłaty, promy i noclegi opisujemy w osobnym artykule Ko Phi Phi.

12. Ko Lanta

Ko Lanta to druga duża wyspa prowincji i zupełnie inny świat niż Phi Phi: długie plaże na zachodnim wybrzeżu, spokojne resorty, stare miasteczko Lanta Old Town z drewnianymi domami na palach i południe wyspy chronione jako park narodowy Mu Ko Lanta. Mieszkają tu też Urak Lawoi, jedna z grup „morskich nomadów”. Ko Lanta nadaje się raczej na kilkudniowy pobyt niż na wycieczkę, a pływa się stąd także na snorkeling do koralowych wysp Ko Rok i Ko Ha.

13. Ko Jum

Mała wyspa między Krabi a Ko Lantą, na którą nie przyjeżdżają turyści z wielkimi walizkami. Ma długie, szerokie plaże, kilkadziesiąt bungalowów, wioski rybackie i prawie żadnego nocnego życia. W sezonie zatrzymują się przy niej łodzie kursujące między Krabi a Ko Lantą. Dla nas to propozycja na trzy dni, kiedy nie chce się robić nic poza czytaniem, pływaniem i jedzeniem.

14. Krabi Town i weekendowy nocny targ

Stolica prowincji zasługuje na jeden wieczór nawet wtedy, gdy mieszkają Państwo w Ao Nang. Turystycznie tu prawie nie jest, na ulicach stoją rzeźby czarnych krabów (przez nie wiele osób myli pochodzenie nazwy miasta, o czym niżej w części o historii), a wzdłuż nabrzeża są przystanki łodzi płynących do namorzynów. Głównym powodem przyjazdu jest weekendowy nocny targ (Walking Street), który odbywa się w piątek, sobotę i niedzielę od wczesnego wieczoru. Są tam stragany z jedzeniem, ubraniami i pamiątkami, a wieczorem zwykle jakiś program na scenie. Drugi wieczorny targ z jedzeniem działa przy przystani Chao Fah.

Nam w Krabi Town podoba się właśnie to, że turyści nie są tu głównymi klientami. Jedzenie na targu kosztuje ułamek cen z Ao Nang.

15. Khao Khanap Nam

Dwa wapienne wzgórza wysokie na mniej więcej sto metrów, które stoją po obu stronach rzeki Krabi i są symbolem miasta. Long-tailem płynie się do nich od przystani Chao Fah około kwadransa. W środku są jaskinie ze stalaktytami, w których według legendy znaleziono szkielety ofiar dawnej powodzi. Wycieczkę można połączyć z rejsem po namorzynach.

16. Tiger Cave Temple (Wat Tham Suea)

Kompleks świątynny ok. dziesięciu kilometrów na północny wschód od Krabi Town. Nazwę zawdzięcza tygrysom, które podobno mieszkały w tutejszej jaskini, i kamieniowi w kształcie tygrysiej łapy. Większość odwiedzających idzie prosto do schodów na szczyt wzgórza Khao Kaeo, gdzie siedzi wielki złoty Budda i stoi czedi z repliką odcisku stopy Buddy. Schodów jest według TAT 1237, niektórzy odwiedzający naliczają ich więcej, a są wysokie i nierówne. W upale wejście zajmuje mniej więcej godzinę.

Nagrodą jest widok na wszystkie strony: plantacje palm, wapienne wieże, Krabi Town, a przy dobrej widoczności morze. Według TAT od września do stycznia jest tu szansa, by rano zobaczyć dolinę we mgle. Na górze jest kran z wodą. Po drodze spotkają Państwo makaki, które zabierają butelki i torby.

To działający klasztor. Ramiona i kolana muszą być zakryte (chusta przyda się w plecaku), a w pomieszczeniach świątynnych zdejmuje się buty.

17. Dragon’s Crest (Khao Ngon Nak)

Trekking na widokowy skalny grzbiet nad wybrzeżem, niedaleko plaży Klong Muang. Szlak prowadzi przez las deszczowy parku narodowego, a na końcu czeka skalny występ, z którego widać Ao Nang, Railay i wyspy w zatoce. To prawdziwe podejście, a nie spacer, i w upale oraz wilgoci daje w kość. Trzeba liczyć pół dnia, wyjść wcześnie rano i zabrać dużo wody. Z tego punktu jest naszym zdaniem najpiękniejszy widok na całe wybrzeże Krabi, a ludzi spotyka się tu ułamek tego, co na Tiger Cave Temple.

18. Su San Hoi, plaża skamieniałych muszli

Na wybrzeżu między Ao Nang a Krabi Town leży warstwa skamieniałych muszli, która wystaje z morza jak betonowe płyty. Źródła różnią się co do jej wieku, podaje się od 40 do 75 milionów lat. Na pierwszy rzut oka nie jest to nic spektakularnego, ale miłośnicy geologii docenią, że takich miejsc jest na świecie tylko kilka. To krótki przystanek po drodze, a nie cel na cały dzień.

19. Emerald Pool i Blue Pool

Szmaragdowe jeziorko Sa Morakot leży w rezerwacie przyrody Khao Phra-Bang Khram w dystrykcie Khlong Thom, mniej więcej godzinę i kwadrans samochodem od Ao Nang. Od wejścia prowadzi do niego ścieżka edukacyjna o długości 1,4 km przez nizinny las deszczowy, miejscami po drewnianych kładkach nad przejrzystymi oczkami wodnymi. Jeziorko zasilają ciepłe źródła, a jego woda w zależności od światła ma kolor od turkusowego po szmaragdowy. Można się w nim kąpać.

600 metrów dalej jest Blue Pool (Sa Nam Phut), źródło, z którego powstaje całe jeziorko. Jest intensywnie niebieskie, ale kąpać się w nim nie wolno. Według TAT okolica jest domem rzadkiego i zagrożonego gatunku, dlatego cały teren jest chroniony jako rezerwat.

Otwarte codziennie od 8:30 do 17:00, wstęp kosztuje 400 THB za osobę dorosłą i 200 THB za dziecko (ok. 44 i 22 zł, TAT). Około południa przyjeżdżają autokary z wycieczkami, więc kto chce się kąpać bez tłumu, powinien być przy bramie zaraz po otwarciu.

20. Gorące źródła Khlong Thom

Leżą kilka kilometrów od Emerald Pool, więc obie wycieczki prawie zawsze się łączy. Ciepła woda spływa tu w lesie po wapiennych tarasach i tworzy naturalne wanny o głębokości od metra do półtora. Wodospad ma zaledwie ok. pięciu metrów wysokości i trzy stopnie, a na każdym jest kilka niecek. Według tajskiego rejestru turystycznego woda przy źródle ma od 40 do 50 °C, w nieckach jest przyjemnie ciepła i lekko siarkowa. Wstęp kosztuje 100 THB (ok. 11 zł, TAT). Najlepiej przyjechać rano, około wpół do dziewiątej, albo po czwartej po południu, kiedy jest mniej ludzi.

Całodniową wycieczkę „Emerald Pool, Hot Springs i Tiger Cave” sprzedaje każde biuro podróży w Ao Nang. Opłaty za wstęp do parków często nie są w niej wliczone, warto to sprawdzić wcześniej.

21. Than Bok Khorani, namorzyny i Ao Thalane w kajaku

Na północy prowincji, w okolicach miasteczka Ao Luk, rozciąga się kraina namorzynów, kanałów i wapiennych skał, którą najlepiej przepłynąć kajakiem. Park narodowy Than Bok Khorani ma przy wejściu park z przejrzystymi jeziorkami pod skałą, a w okolicy są jaskinie dostępne od strony wody. W jaskini Tham Phi Hua To zachowało się około siedemdziesięciu prehistorycznych malowideł ludzi i zwierząt w kolorze czerwonym i czarnym. Wycieczki kajakowe organizują tu biura podróży z Ao Nang.

Bliżej Ao Nang leży zatoka Ao Thalane, gdzie wiosłuje się namorzynowym kanałem między skalnymi ścianami. Podczas odpływu na mule widać poskoczki mułowe i małe kraby, a w gałęziach czasem małpy. Dla nas to najlepszy program na dzień, kiedy morze jest zbyt wzburzone na wycieczkę łodzią.

Ceny wstępu do parków pochodzą ze stron TAT, cena łodzi z cennika spółdzielni przewoźników w Ao Nang. Przeliczenie jest orientacyjne, przy kursie 1 THB ≈ 0,11 zł, a za wstęp do parków narodowych płaci się gotówką.

Jedzenie i wieczory w Krabi

Południe Tajlandii gotuje inaczej niż Bangkok. W Krabi mieszka duża mniejszość muzułmańska, więc oprócz pad thaia i zielonego curry trafią Państwo na ryż z kurczakiem po muzułmańsku, roti z patelni, a w muzułmańskich lokalach na kuchnię bez wieprzowiny i bez alkoholu. Dania są tu ostrzejsze i częściej używa się kurkumy. A ponieważ to wybrzeże, owoce morza są wszędzie: grillowane ryby, krewetki, ośmiornice, kraby.

W Ao Nang je się drożej i wiele lokali gotuje „pod turystów”, czyli łagodniej i z zachodnim menu. Najlepsze jedzenie za najmniejsze pieniądze jest na targach: na weekendowym nocnym targu w Krabi Town, na targowisku przy przystani Chao Fah i na mniejszych wieczornych targach w Ao Nang. Nam najbardziej smakuje przy straganach, gdzie jedzą miejscowi i gdzie menu nie jest przetłumaczone na pięć języków.

Życie nocne w Krabi jest skromniejsze niż na Phukecie. W Ao Nang działają bary z muzyką do późna, na Railay i Tonsai jest kilka barów na plaży z pokazami ognia. Alkohol w sklepach i restauracjach wolno sprzedawać tylko między 11:00 a 24:00, wyjątki mają licencjonowane lokale i hotele, a legalny wiek picia alkoholu w Tajlandii to 20 lat.

Bezpieczeństwo i zasady, które warto znać

Krabi to spokojna prowincja, ale kilka rzeczy zasługuje na uwagę. Aktualne ostrzeżenia i zalecenia dla podróżnych publikuje polskie MSZ w informacjach dla podróżujących na gov.pl:

• Zakaz palenia na plażach. Na plażach turystycznych, w tym wprost w Krabi, nie wolno palić ani wyrzucać śmieci. Grzywna może sięgnąć 100 000 THB (ok. 11 000 zł), a sprawa trafia do sądu, więc przez kilka miesięcy można mieć zakaz opuszczania kraju.
• E-papierosy są nielegalne. Przywóz, posiadanie i używanie e-papierosów i fajek wodnych jest w Tajlandii zakazane, a policja sprawdza to także u turystów.
• Wypożyczalnie skuterów i skuterów wodnych. Krabi i okoliczne wyspy wymienia się w ostrzeżeniach dla podróżnych jako miejsce, gdzie przy zwrocie wymusza się odszkodowania za szkody. Sprzęt warto sfotografować przy odbiorze i nie zostawiać paszportu w zastaw.
• Napoje. Krabi jest wśród miejsc, gdzie zgłaszano przypadki dosypywania narkotyków do napojów. Nie warto zostawiać drinka bez opieki. Z narkotykami w Tajlandii nie ma żartów, kary są bardzo surowe.
• Morze w czasie monsunu. Od maja do października na zachodnich plażach bywają silne prądy. Czerwona flaga oznacza zakaz kąpieli.
• Małpy. Na Tiger Cave Temple, na Małpim szlaku i na Railay. Nie należy ich karmić ani patrzeć im w oczy, a jedzenie lepiej trzymać w plecaku. Po ugryzieniu trzeba iść do lekarza ze względu na wściekliznę.
• Koralowce i muszle. Wywożenie z Tajlandii muszli i koralowców bez zezwolenia jest zakazane. Podczas snorkelingu nie należy stawać na koralowcach.

Bez ubezpieczenia podróżnego do Tajlandii lepiej nie jechać. Leczenie w prywatnym szpitalu, transport z wyspy albo powrót do Polski kosztują dziesiątki tysięcy złotych.

Krabi: ile dni i jak to zaplanować

Na pobyt w Krabi przeznaczylibyśmy co najmniej pięć dni, najlepiej tydzień. Krótszy pobyt jest możliwy, ale połowa czasu zejdzie na przejazdy i zostanie tylko Railay i jedna wycieczka łodzią.

Dzień 1: Przylot, Ao Nang, wieczorem zachód słońca na plaży.
Dzień 2: Rano łodzią na Railay: Railay West, Phra Nang, punkt widokowy, po południu kąpiel. Kto chce, nocuje na Railay i zostaje tam dwa dni.
Dzień 3: Hong Islands na cały dzień albo Four Islands na pół dnia.
Dzień 4: Wcześnie rano Tiger Cave Temple, potem Emerald Pool i gorące źródła Khlong Thom. Wieczorem weekendowy nocny targ w Krabi Town, jeśli wypada od piątku do niedzieli.
Dzień 5: Dragon’s Crest albo kajak w namorzynach Ao Thalane, po południu wolne.
Dzień 6 i 7: Przejazd na Phi Phi albo Ko Lantę, ewentualnie kurs wspinaczki na Railay.

Krabi dobrze łączy się z Phuketem, Phi Phi i Ko Lantą w jedną podróż wzdłuż wybrzeża andamańskiego. Przegląd miejsc w całym kraju znajdą Państwo w artykule co zobaczyć w Tajlandii, a jeśli trasa obejmuje też stolicę, przyda się przewodnik co zobaczyć w Bangkoku.

Trochę historii

Krabi należy do najdłużej zamieszkanych miejsc w Tajlandii. W schronisku skalnym Lang Rongrien archeolodzy znaleźli ślady ludzi sprzed 37 000–27 000 lat, a na skałach i w jaskiniach Krabi i sąsiedniej Phang Nga udokumentowano ponad dwadzieścia stanowisk sztuki naskalnej. Malowidła w zatoce Phang Nga mają według datowania muszli mniej więcej od trzech do pięciu tysięcy lat. Na wybrzeżu znaleziono też brązową pieczęć z wyrytym dwumasztowym statkiem z II wieku naszej ery.

Przez stulecia region podlegał miastu Nakhon Si Thammarat po drugiej stronie półwyspu. Król Chulalongkorn nadał Krabi w 1872 roku status miasta, a w 1875 roku zaczęło ono podlegać bezpośrednio Bangkokowi, co oznaczało powstanie osobnej prowincji. Siedziba gubernatora mieściła się najpierw w osadzie Ban Talad Kao, a nad ujście rzeki Krabi, gdzie leży dzisiejsze miasto, przeniesiono ją w 1900 roku.

A nazwa? Nie ma nic wspólnego z krabami, choć rzeźby krabów na ulicach sugerują coś innego. Słowo krabi oznacza po tajsku starodawny miecz, a herb prowincji przedstawia dwa skrzyżowane miecze na tle góry Khao Phanom Bencha (1397 m), najwyższego szczytu prowincji.

Dziś w prowincji mieszają się buddyści (ok. 65%), muzułmanie (ok. 34%), tajscy Chińczycy i ludy morskie, z których największą grupą są Urak Lawoi na Ko Lancie. Dawniej utrzymywano się tu głównie z kauczuku, oleju palmowego i rybołówstwa. Turystyka przyszła dopiero w ostatnich dekadach, a mocno odbiło się na niej tsunami z grudnia 2004 roku, które uderzyło w Phi Phi i w wybrzeże Ao Nang.

Co zrobilibyśmy inaczej

Krabi kusi, żeby codziennie wsiadać do łodzi i odhaczać kolejną wyspę. Po trzecim dniu wycieczki na wyspy zaczynają jednak wyglądać tak samo: rano minibus, potem łódź, snorkeling, lunch w pudełku, zdjęcie przy skale, powrót. Zrobilibyśmy ich mniej, a zamiast kolejnej wyspy zostalibyśmy na całe popołudnie na Phra Nang, aż odpłynie ostatnia łódź z wycieczkowiczami i plaża ucichnie.

Najlepszych chwil w Krabi nie ma w żadnym planie zwiedzania. To poranna kawa na Railay East, kiedy odpływ odsłania namorzyny, albo zupa przy straganie w Krabi Town, o którym nic nie wiadomo poza tym, że ustawia się przy nim kolejka miejscowych. Warto próbować dań, których się nie rozumie, i pytać, co to jest. Zwykle można się w ten sposób dowiedzieć więcej niż z przewodnika.

Nie trzeba zobaczyć wszystkich 21 miejsc. Kto przyjedzie na tydzień, zobaczy Railay, spędzi jeden dzień na wyspach i wejdzie na Tiger Cave, pozna Krabi lepiej niż ktoś, kto w tym samym czasie przebiegł przez wszystko. A kiedy staną Państwo na punkcie widokowym nad Railay albo na szczycie przy Buddzie, warto na chwilę zostawić telefon w kieszeni. Zdjęcie klifów zawsze się uda, a to uczucie z wysokości zapamiętuje się tylko bez ekranu przed oczami.

Najczęściej zadawane pytania

Co dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Co zobaczyć w Tajlandii: przegląd miejsc w całym kraju, od Bangkoku po wyspy w Zatoce Tajlandzkiej.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, punkt widokowy, promy z Krabi i gdzie spać na wyspie.
• Phuket atrakcje: plaże na całym wybrzeżu, Old Phuket Town i wycieczki do zatoki Phang Nga.
• Co zobaczyć w Bangkoku: świątynie, targi, dojazd z lotnisk i gdzie nocować w stolicy.
• Wakacje w Malezji: kraj tuż za tajską granicą, gdzie można kontynuować podróż wzdłuż wybrzeża andamańskiego na południe, na przykład na wyspę Langkawi.

Patong, neony Bangla Road i tłum na plaży: tak wiele osób wyobraża sobie Phuket, zanim tu przyleci. Ten obraz jest prawdziwy, ale to tylko jeden kawałek wyspy. Kilka kilometrów dalej są zatoki, w których wieczorem słychać głównie fale, a w starym mieście Phuket Town można spędzić cały dzień i ani razu nie położyć się na leżaku. Phuket to największa wyspa Tajlandii i dla wielu Polaków pierwsze spotkanie z Morzem Andamańskim: lotnisko z połączeniami z pół świata, kilkanaście dużych plaż na zachodnim wybrzeżu, kamienice zbudowane za pieniądze z cyny i porty, z których płynie się do zatoki Phang Nga, na Phi Phi i na wyspy Similan. Jeśli szukają Państwo informacji, jakie Phuket atrakcje naprawdę są warte czasu, a które można sobie odpuścić, ten przewodnik jest właśnie o tym.

Wybraliśmy 25 miejsc, które naszym zdaniem warto zobaczyć na Phukecie: plaże, punkty widokowe, świątynie, targi i wycieczki łodzią. Do tego wszystko, co praktyczne: jak dojechać z lotniska, czy wypożyczać skuter, kiedy morze jest spokojne, a kiedy na plażach wiszą czerwone flagi, na co uważać i gdzie spać. Na niektóre miejsca trzeba zarezerwować cały dzień, inne zajmą godzinę po drodze na kolację.

Phuket na mapie: która część wyspy dla kogo

Na mapie Phuket wygląda niewinnie. Ma ponad pięćset kilometrów kwadratowych, czyli mniej więcej tyle co Warszawa, ale drogi między plażami wiją się przez wzgórza, w sezonie stoi się na nich w korkach, a z lotniska na południowy cypel jedzie się godzinę i dłużej. Dlatego bazę warto wybrać pod to, co chcą Państwo robić, a nie pod to, gdzie akurat trafił się tani hotel.

Zachodnie wybrzeże to plaża za plażą, a oddzielają je skaliste cyple. Od północy: Mai Khao i Nai Yang przy lotnisku, Bang Tao z resortami Laguna, Surin, Kamala, Patong, Karon, Kata, Kata Noi i na południu Nai Harn. To tu nocuje prawie każdy, kto przyjeżdża nad morze.

Phuket Town leży po wschodniej stronie wyspy i morza tu raczej nie ma. Jest za to stare miasto z kamienicami w stylu chińsko-portugalskim, targi, kawiarnie i najtańsze noclegi. Kto chce codziennie jeździć na wycieczki, będzie tu mieszkał wygodnie.

Południe, okolice Rawai i Chalong, ma portowy charakter. Z mola Chalong odpływają łodzie na południowe wyspy, w Rawai jest targ rybny i sporo cudzoziemców, którzy mieszkają tu na stałe.

Północ i wnętrze wyspy są najbardziej zielone. Jest tu park narodowy Sirinat z plażami koło lotniska, obszar chroniony Khao Phra Thaeo z lasem deszczowym i wodospadami oraz plantacje kauczuku, na których Phuket kiedyś się bogacił, tak samo jak na cynie.

Gdybyśmy jechali pierwszy raz, połączylibyśmy dwie bazy: kilka nocy w Old Town ze względu na jedzenie i atmosferę, a resztę nad morzem na południu, w Kacie albo przy Nai Harn. Do Patongu pojechalibyśmy na jeden wieczór, nie na tydzień.

Jak dolecieć na Phuket z Polski

Samolotem. Międzynarodowe lotnisko Phuket (kod HKT) leży na północy wyspy, tuż za plażą Mai Khao. Z Polski leci się zwykle z jedną przesiadką, najczęściej w Zatoce Perskiej, w Stambule albo w Bangkoku. Cała podróż z Warszawy, Krakowa czy Katowic trwa mniej więcej 13–16 godzin, a sam odcinek z Bangkoku na Phuket około godziny i dwudziestu minut. Ceny lotów z tych trzech lotnisk warto porównać, różnice bywają duże.

Wjazd do Tajlandii. Zasady w ostatnich latach kilka razy się zmieniały, a długość pobytu bez wizy zależy od obywatelstwa, dlatego aktualne warunki dla obywateli Polski proszę sprawdzić przed wyjazdem w informacjach dla podróżujących na gov.pl i na oficjalnej stronie tajlandzkich e-wiz thaievisa.go.th. Kilka rzeczy obowiązuje niezależnie od tego: najwcześniej trzy dni przed przylotem wypełnia się bezpłatną elektroniczną kartę przyjazdu TDAC, paszport musi być ważny dłużej niż sześć miesięcy, a na żądanie trzeba pokazać 20 000 THB na osobę w gotówce lub w innej walucie. O opłacie wjazdowej dla turystów mówi się w Tajlandii od kilku lat, ale na razie nie ma jej wśród warunków wjazdu.

Drogą lądową i morską. Wyspę łączą z lądem mosty Sarasin i Thao Thep Krasattri. Z Bangkoku jest to ponad 860 km drogą, autobusy dalekobieżne jadą około dwunastu godzin. Z Krabi i z Phi Phi kursują na Phuket promy i szybkie łodzie, przeważnie do portu Rassada na wschodnim wybrzeżu. Połączenia z Krabi opisujemy w przewodniku po Krabi, z Phi Phi w tekście o Ko Phi Phi.

Jak dojechać z lotniska Phuket do hotelu

Smart Bus nie jeździ całą noc, więc kto ląduje późnym wieczorem, skończy w taksówce albo w Grabie. Ceny taksówek z lotniska są jak na Tajlandię wysokie, a w internecie krążą bardzo różne kwoty, dlatego ich tu nie podajemy. Najprościej otworzyć Graba jeszcze w hali przylotów i porównać.

Jak się poruszać po Phukecie

Komunikacja publiczna na Phukecie istnieje, tylko jest ułożona głównie pod trasę z Phuket Town do kurortów, a nie między plażami. Z Patongu do Katy autobusem się dojedzie, z Katy na Kamalę już trudniej.

Phuket Smart Bus to najwygodniejsza komunikacja publiczna na wyspie. Oprócz linii z lotniska do Rawai kursuje też linia z dworca autobusowego w Phuket Town do Patongu za 50 THB (ok. 5,5 zł) i bezpłatna linia Dragon Line po starym mieście. Dzieci do szóstego roku życia jeżdżą za darmo, płacić można kartą zbliżeniową, Apple Pay, Google Pay, tajskim kodem QR i gotówką (phuketsmartbus.com).

Songthaew to niebieskie otwarte autobusy z ławkami wzdłuż boków. Kursują z targu w Phuket Town do poszczególnych kurortów, są tanie i powolne, a wieczorem wcześnie przestają jeździć.

Grab i Bolt to najprostszy sposób, żeby dostać się skądkolwiek dokądkolwiek bez targowania. Uwaga, Grab ma w ofercie także mototaksówki. Kto nie chce jechać na tylnym siodełku motocykla, wybiera GrabCar. Lokalne taksówki i tuk-tuki w kurortach mają opinię najdroższych w Tajlandii, a cenę trzeba ustalić przed wejściem.

Skuter wypożycza tu prawie każdy i to zarazem najczęstszy powód, dla którego ludzie wracają z urlopu w bandażach. W Tajlandii jeździ się lewą stroną, drogi przez wzgórza między plażami są strome, a w deszczu śliskie. Ubezpieczyciele często nie pokrywają kosztów leczenia ani transportu do kraju, jeśli ktoś jechał bez kasku, po alkoholu albo bez międzynarodowego prawa jazdy z uprawnieniami na motocykl. Polskiej kategorii B tajscy ubezpieczyciele nie muszą uznać za uprawnienie na motocykl. Przy wypadku grożą wysokie kary, a nawet więzienie. Paszportu nigdy nie zostawia się w zastaw, a skuter przy odbiorze najlepiej nagrać telefonem ze wszystkich stron.

Samochód ma sens dla rodzin i dla tych, którzy chcą objechać wyspę w jeden dzień. Także tu potrzebne jest międzynarodowe prawo jazdy, a w kurortach trzeba liczyć się z trudnym parkowaniem.

Kiedy najlepiej jechać na Phuket

Phuket leży po andamańskiej stronie Tajlandii i rządzi nim południowo-zachodni monsun. W uproszczeniu: od grudnia do marca jest sucho, morze jest spokojne, a hotele pełne. Od maja do października pada, wieje od morza i fale są wysokie. Kwiecień i listopad to miesiące przejściowe, a najwięcej deszczu przynoszą zwykle wrzesień i październik. Monsun nie oznacza jednak, że leje cały dzień. Częściej przychodzi gwałtowna ulewa, a godzinę później znowu świeci słońce.

W monsunie też da się spędzić na Phukecie udany urlop, tylko z innym planem. Zatoka Phang Nga jest osłonięta i łodzie pływają tam przez cały rok, wyspy Similan od połowy maja są zamknięte, a wycieczki na Phi Phi przy wysokich falach się odwołuje. Na plażach Kata i Kalim w tym czasie się surfuje. Kąpać się można jednak tylko tam, gdzie nie wisi czerwona flaga, więcej o tym w części o bezpieczeństwie.

My wybralibyśmy styczeń albo luty, a kto nie znosi tłumów, listopad lub kwiecień. W święta Bożego Narodzenia i na przełomie roku hotele na Phukecie są najdroższe i trzeba je rezerwować z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem.

Phuket: gdzie najlepiej nocować

Najpierw wybiera się okolicę, dopiero potem hotel. W skrócie według tabeli wyżej: Patong dla życia nocnego, Kata i Karon jako kompromis, Kata Noi, Nai Harn i Surin dla spokoju, Bang Tao i północ dla resortów, Phuket Town dla jedzenia, wycieczek i niskiego budżetu. Ceny w sezonie i w monsunie potrafią różnić się nawet o połowę, a na grudzień–luty warto rezerwować jak najwcześniej. Oto pięć hoteli w różnych częściach wyspy i w różnych cenach:

• Book a Bed Poshtel (Phuket Town): nowoczesny hostel z basenem i śniadaniem w Phuket Town, na stare miasto dojdzie się pieszo. Dla osób podróżujących solo i dla tych, którzy chcą jeździć na wycieczki.
• Sugar Ohana Poshtel (Kata): tańszy nocleg niedaleko plaży Kata, z pokojami rodzinnymi. Dobra baza dla rodzin z mniejszym budżetem.
• Andaman Embrace Patong (Patong): hotel średniej klasy w Patongu, na plażę i na Bangla Road dojdzie się pieszo. Dla tych, którzy chcą mieć życie nocne blisko, ale nie pod oknem.
• The Nai Harn (Nai Harn): luksusowy hotel na zboczu nad plażą Nai Harn z widokiem na zatokę. Dla par i na spokojny urlop na południu.
• The Slate (Nai Yang): designerski resort przy plaży Nai Yang na północy, kilka minut od lotniska, z klubem dla dzieci. Dla rodzin oraz na pierwsze lub ostatnie noce.

Więcej noclegów na całej wyspie znajdą Państwo tutaj. Przy hotelu na wzgórzu warto sprawdzić, czy na plażę prowadzi chodnik, czy trzeba będzie codziennie jeździć taksówką. Na Phukecie zdarza się to częściej, niż można by przypuszczać.

Phuket atrakcje: 25 miejsc, które warto zobaczyć

Ułożyliśmy je mniej więcej geograficznie: najpierw plaże od Patongu na południe, potem plaże na północy, następnie Old Town i wnętrze wyspy, a na końcu wycieczki łodzią. Plaże na Phukecie są publiczne i hotele nie mogą zagarnąć części piasku tylko dla siebie, więc ręcznik można rozłożyć nawet przed najdroższym resortem. Leżaki i parasole wynajmuje się na cały dzień.

1. Plaża Patong

Patong to największy kurort wyspy, a jego plaża ma ponad dwa kilometry długości. W dzień to zwykła szeroka, piaszczysta plaża ze sportami wodnymi, parasailingiem za motorówką i sprzedawcami wszystkiego, co można sobie wyobrazić. Wieczorem życie przenosi się o jedną ulicę dalej, do miasta. Hoteli i restauracji jest tu najwięcej na całej wyspie, od tanich hosteli po wielkie resorty.

Patong sprawdzi się, jeśli chcą Państwo mieć wszystko w zasięgu spaceru i nie przeszkadza im hałas. Spokoju i ładniejszej wody lepiej tu nie szukać. Nam Patong najbardziej podobał się rano, kiedy plaża jest prawie pusta, a po nocnych imprezach jeszcze się sprząta. Z Patongu prowadzą przez wzgórze drogi do Karonu i w drugą stronę do Kamali, obie strome i w deszczu nieprzyjemne.

2. Bangla Road

Mniej więcej czterystumetrowa ulica prostopadła do plaży w Patongu od wieczora do rana zamienia się w deptak. Bary, kluby, neony, muzyka z każdego wejścia i naganiacze, którzy zapraszają do środka. Jest dokładnie tak głośno, jak wygląda na zdjęciach. Kto chce zobaczyć Phuket w całości, powinien przejść się Bangla Road przynajmniej raz, na przykład po kolacji, a potem zdecydować, czy wróci.

Kilka rzeczy, które warto wiedzieć: w barach warto poznać cenę, zanim się cokolwiek zamówi, pilnować szklanki i telefonu i pamiętać, że alkohol sprzedaje się w Tajlandii oficjalnie tylko od 11 do 24. Wyjątki mają lokale w strefach rozrywki, a Bangla Road do nich należy.

3. Freedom Beach

Mała zatoka na południe od Patongu, do której nie prowadzi żadna droga. Dociera się tu łodzią z plaży w Patongu albo pieszo, stromą ścieżką ze wzgórza między Patongiem a Karonem. Za przejście przez prywatne grunty pobiera się opłatę, a ścieżka w deszczu jest śliska, więc lepiej założyć solidne buty niż japonki. W nagrodę czeka biały piasek, czysta woda i lepsze snurkowanie niż na dużych plażach.

Freedom Beach dawno przestała być tajemnicą i w sezonie około południa przypływają tu łodzie z wycieczkami. Kto chce mieć plażę choć przez chwilę dla siebie, powinien przyjść przed południem.

4. Plaża Karon

Karon ma ponad trzy kilometry i jest jedną z najdłuższych plaż na wyspie. Piasek jest drobny i skrzypi pod stopami, wzdłuż plaży biegnie droga z chodnikiem, a za nią stoją hotele. To spokojniejsza wersja Patongu: sporo restauracji, kilka barów, ale wieczorem da się tu spać. Północna część przy lagunie jest cichsza, południowy koniec łączy się z Katą.

W monsunie na Karonie są duże fale i silne prądy wsteczne, a ratownicy często wywieszają wtedy czerwone flagi. Poza sezonem kąpalibyśmy się tu tylko ostrożnie i w pobliżu ratowników.

5. Kata (Kata Yai)

Kata to naszym zdaniem najlepszy kompromis na całym Phukecie. Plaża jest w sam raz, otoczona zielonymi wzgórzami, w sezonie dobrze się tu pływa, a przy skałach na obu końcach można snurkować. Za plażą jest miasteczko z restauracjami, kawiarniami i sklepami, żywe, ale nie szalone. Dla rodzin z dziećmi to chyba najprostszy wybór.

Od maja do października Kata staje się jednym z centrów surfingu na Phukecie: na plaży wypożycza się deski i uczy początkujących. Naprzeciwko plaży leży mała wysepka Ko Pu.

6. Kata Noi

Mała Kata leży jedną zatokę dalej na południe, z Katy dojdzie się tu pieszo przez wzgórze w jakiś kwadrans. Jest mniejsza, spokojniejsza i według wielu bardziej fotogeniczna. Większość plaży zajmuje jeden duży hotel, ale plaża jest publiczna jak wszędzie. Są leżaki, kilka straganów i restauracji, barów prawie nie ma.

My wybralibyśmy Kata Noi, gdybyśmy chcieli mieszkać nad morzem w spokoju i mieć wieczorem Katę dziesięć minut taksówką.

7. Karon Viewpoint

Punkt widokowy przy drodze między Kata Noi a Nai Harn, nazywany też Kata Viewpoint albo Wzgórzem Trzech Plaż. Z drewnianej platformy widać jedna za drugą zatoki Kata Noi, Kata i Karon. To ten widok, który znają Państwo z pocztówek z Phuketu. Platforma stoi przy głównej drodze, więc można się tu zatrzymać w drodze na południe Grabem, samochodem albo skuterem. Wystarczy kilka minut, najładniejsze światło jest po południu.

8. Plaża Nai Harn

Nai Harn na południu wyspy, koło Rawai, to zatoka pod zielonymi wzgórzami z niespełna kilometrem piasku. Za plażą leży jezioro Nai Harn, wokół którego biegnie asfaltowa ścieżka. Rano i wieczorem biegają tu miejscowi i cudzoziemcy mieszkający na wyspie na stałe. Barów jest niewiele, w sezonie morze jest spokojne i dobrze się pływa, w monsunie przyjeżdżają surferzy.

Nai Harn i Kata Noi to naszym zdaniem najpiękniejsze plaże z tych, do których da się dojechać samochodem. Kto szuka jeszcze większego spokoju, może zajrzeć na sąsiednią małą plażę Ya Nui w stronę przylądka Promthep.

9. Przylądek Promthep (Laem Phromthep)

Najdalej na południe wysunięty punkt Phuketu i miejsce, do którego jeździ się na zachód słońca. Na przylądku stoi latarnia morska z małym muzeum morskim, kapliczka, do której ludzie przynoszą figurki słoni, i duży taras z widokiem na morze i wysepki. Z parkingu stroma ścieżka sprowadza aż na koniec skalistego cypla. Schodzić warto tylko w solidnych butach i przy suchej pogodzie.

O zachodzie słońca bywa tu tłoczno i podjeżdżają autokary, dlatego warto przyjechać przynajmniej godzinę wcześniej. My zrobilibyśmy to odwrotnie: przyjechalibyśmy wcześniej, przeszli się po skałach, a sam zachód słońca obejrzeli kawałek dalej, z punktu widokowego nad Nai Harn albo z plaży.

10. Plaża Kamala

Kamala leży na północ od Patongu i za jednym wzgórzem i jednym zakrętem zaczyna się zupełnie inny świat. Plaża ma mniej więcej kilometr długości, miasteczko za nią jest mniejsze i bardziej rodzinne, z restauracjami przy plaży i sklepami przy głównej drodze. Kamala była jednym z miejsc najbardziej dotkniętych tsunami w 2004 roku, a dziś przy plaży stoi pomnik ofiar.

Na południowym krańcu Kamali nad morzem stoją luksusowe wille i kluby plażowe. Kto szuka czegoś pomiędzy Patongiem a resortami na północy, znajdzie to właśnie tutaj.

11. Surin i Laem Singh

Plaża Surin między Kamalą a Bang Tao jest mniejsza i naszym zdaniem należy do najładniejszych na północy. Ma dużo cienia pod drzewami i kilkaset metrów piasku, w sezonie spokojne morze, w monsunie silne fale. Tuż obok, na południe, leży mała zatoczka Laem Singh, do której schodzi się pieszo z punktu widokowego przy drodze. Otaczają ją skały i dżungla, a w sezonie należy do najczęściej fotografowanych miejsc na wyspie.

12. Bang Tao

Bang Tao ma około sześciu kilometrów i jest najdłuższą plażą Phuketu. W środkowej części leży kompleks Laguna z kilkoma dużymi hotelami, polem golfowym i lagunami, na południowym i północnym końcu jest więcej lokalnych restauracji i klubów plażowych. To dobry wybór dla rodzin, które chcą resortu, basenu i dużo miejsca na piasku. Bez samochodu albo Graba nigdzie stąd jednak daleko nie dojadą.

13. Nai Yang, Mai Khao i park narodowy Sirinat

Na samej północy, przy lotnisku, leży park narodowy Sirinat, który chroni wybrzeże z plażami Nai Yang i Mai Khao oraz kawałek morza. Nai Yang to spokojna plaża pod drzewami z kilkoma hotelami i straganami z jedzeniem, Mai Khao jest długa, dzika i prawie pusta. Na jej południowym końcu, tuż przy końcu pasa startowego, samoloty przelatują nisko nad głowami plażowiczów, więc przychodzą tu fotografowie i miłośnicy lotnictwa. W monsunie proszę się tu nie kąpać, prądy są silne.

Na ostatnią noc przed wylotem albo pierwszą po długim locie północ wyspy jest idealna. Z lotniska to kilka minut i nie trzeba pierwszego dnia tłuc się godzinę przez całą wyspę.

14. Old Phuket Town

Stare miasto w Phuket Town to dla nas najlepszy powód, żeby przynajmniej na jeden dzień zostawić morze. Ulice Thalang, Dibuk, Krabi, Phang Nga i Rommanee obstawione są dwupiętrowymi kamienicami w stylu chińsko-portugalskim: na dole sklep, na górze mieszkanie, przed wejściem zadaszony chodnik, sztukaterie i kolorowe okiennice. Budowali je chińscy kupcy i właściciele kopalń cyny w XIX i na początku XX wieku. Dziś mieszczą się w nich kawiarnie, galerie, sklepiki, małe hotele i wciąż także zwykłe mieszkania.

Na sam spacer wystarczą dwie godziny, ale z kawą, obiadem i muzeum spokojnie minie całe przedpołudnie. Soi Rommanee była kiedyś dzielnicą czerwonych latarni, a dziś to chyba najczęściej fotografowana uliczka wyspy. W dawnej chińskiej szkole działa muzeum Phuket Thai Hua, które opowiada o chińskich imigrantach i cynie. Między domami trafią Państwo na chińskie kapliczki z kadzidełkami, a na ścianach na street art.

Do Old Town najlepiej przyjechać późnym popołudniem, kiedy jest mniej gorąco, a sklepy są jeszcze otwarte. Z kurortów dojeżdża tu Smart Bus, songthaew i Grab, z Patongu jedzie się około pół godziny.

15. Niedzielny targ Lard Yai na Thalang Road

W każdą niedzielę od popołudnia do wieczora Thalang Road zamyka się dla samochodów i zmienia w pieszy targ, który nazywa się Lard Yai albo Phuket Walking Street. Stragany z jedzeniem, owocami, słodyczami i pamiątkami, lokalni muzycy i mnóstwo ludzi. Warto przyjść głodnym i z gotówką, płaci się głównie w batach. Kto mieszka w kurortach, może zaplanować na niedzielę wycieczkę do Old Town i połączyć jedno z drugim.

16. Nocne targi Naka i Chillva

Duży weekendowy nocny targ Naka (Phuket Weekend Market) leży na południowym skraju Phuket Town, niedaleko drogi na Chalong. To labirynt straganów z jedzeniem, ubraniami, elektroniką i wszystkim innym, otwarty tylko w weekendy po południu i wieczorem. Chillva Market na północnym skraju miasta jest mniejszy i nowocześniejszy, zbudowany z kontenerów, z jedzeniem, barem i muzyką, i działa kilka razy w tygodniu.

Dla nas targi to najlepsze miejsce, żeby za kilkadziesiąt batów spróbować kuchni Phuketu. Jeśli mają Państwo czas tylko na jeden, wybór zależy od dnia: w niedzielę Lard Yai, w sobotę Naka.

17. Big Buddha

Czterdziestopięciometrowy posąg siedzącego Buddy z białego birmańskiego marmuru stoi na szczycie wzgórza Nakkerd między Katą a Chalongiem i widać go z dużej części południa wyspy. Oficjalnie nazywa się Phra Phuttha Ming Mongkhon Eknakhiri, a budowę rozpoczęto w 2004 roku wyłącznie z datków. Z tarasu pod posągiem roztacza się widok na zatokę Chalong, Katę i Karon.

Od sierpnia 2024 miejsce było zamknięte. Pod wzgórzem zeszło wtedy po ulewnych deszczach osuwisko, które w Karonie zabiło trzynaście osób, a władze zajęły się potem także pozwoleniami na niektóre budynki na terenie kompleksu. Ponownie otwarto je 3 marca 2026, w buddyjskie święto Makha Bucha, a obecnie zarządza nim świątynia Wat Kittisangkharam (Wat Kata). Big Buddha jest otwarty codziennie od 9 do 18, wstęp jest bezpłatny, mile widziane są dobrowolne datki (The Phuket Express).

To miejsce święte, więc ramiona i kolana muszą być zakryte, przy wejściu wypożyczają chusty. Na górę prowadzi stroma droga, której początkującym skuterzystom nie polecamy, Grab albo taksówka są pewniejsze.

18. Wat Chalong

Wat Chalong, pełna nazwa Wat Chaiyathararam, to najważniejsza świątynia buddyjska na wyspie. Jest poświęcona mnichom Luang Pho Chaem i Luang Pho Chuang, którzy według tradycji opatrywali rannych i pomagali godzić strony podczas powstania chińskich górników w 1876 roku. Nad terenem dominuje mniej więcej sześćdziesięciometrowa stupa (czedi), w której według świątyni przechowywany jest fragment kości Buddy. W środku można wejść na kolejne piętra, a ściany zdobią malowidła z życia Buddy.

Czasem słychać tu huk jak z wystrzałów. To petardy, które wierni odpalają w ceglanym piecu w podzięce za wysłuchane modlitwy. Wstęp jest bezpłatny, świątynia jest otwarta w ciągu dnia mniej więcej do piątej po południu. Obowiązują zakryte ramiona i kolana, buty zdejmuje się przed wejściem do budynków. My przyjechalibyśmy tu rano i połączyli wizytę z Big Buddhą, to niedaleko.

19. Rawai i molo Chalong

Rawai na południowym wschodzie wyspy nie jest kurortem plażowym w klasycznym sensie. Plaża jest wąska, przy odpływie mulista i do kąpieli raczej się nie nadaje. Jest za to targ rybny, na którym kupuje się świeże ryby i owoce morza, a restauracja obok przyrządza je za opłatą. Mieszka tu też społeczność morskich nomadów Chao Le, którzy łowili ryby na Phukecie na długo przed turystami. Z plaży w Rawai i z pobliskiego mola Chalong wypływają łodzie na południowe wyspy.

Rawai i okolice upodobali sobie cudzoziemcy, którzy mieszkają tu na stałe, więc nie brakuje kawiarni, sal do tajskiego boksu i mniejszych restauracji. To Phuket bez klubu nocnego za rogiem.

20. Khao Phra Thaeo i wodospad Bang Pae

Na północnym wschodzie wyspy zachował się kawałek pierwotnego lasu deszczowego, chroniony jako Khao Phra Thaeo. Prowadzą tędy szlaki i są tu dwa wodospady, Ton Sai i Bang Pae. Żaden nie jest ogromny, w porze deszczowej mają sporo wody, w porze suchej to raczej strumyki. Przy wodospadzie Bang Pae działa stacja projektu, który przywraca naturze gibony uratowane z biznesu turystycznego.

Na pół dnia to miła odmiana od plaży, zwłaszcza w monsunie, kiedy wodospady są najładniejsze. W wilgoci trzeba liczyć się z komarami i pijawkami, przyda się repelent.

21. Phuket Elephant Sanctuary

Jedyne miejsce ze słoniami na Phukecie, które bylibyśmy w stanie polecić. Sanktuarium powstało dla starych i rannych słoni, które wcześniej pracowały przy wyrębie lasu albo w turystyce. Nie jeździ się tu na nich i nie kąpie się z nimi. Obserwuje się je z dystansu, jak jedzą, kąpią się i chodzą po lesie. Półdniowy program kosztuje od 3000 THB (ok. 330 zł), spacer po kładce w koronach drzew nad wybiegiem od 1900 THB (ok. 210 zł) (phuketelephantsanctuary.org). Miejsca się wyprzedają, trzeba rezerwować z wyprzedzeniem.

Uwaga na nazwy. Słowo „sanctuary” albo „camp” ma na Phukecie w nazwie kto tylko może. Jeśli gdzieś oferują jazdę na słoniu, kąpiel ze słoniami albo pokaz, to nie jest etyczne miejsce, niezależnie od tego, co jest napisane na szyldzie.

22. Zatoka Phang Nga i wyspa Jamesa Bonda

Najsłynniejsza wycieczka z Phuketu. Zatoka Phang Nga na północny wschód od wyspy jest pełna wapiennych wież wyrastających z płytkiego zielonego morza, namorzynów i jaskiń. Głównym przystankiem bywa wyspa Khao Phing Kan, gdzie w 1974 roku kręcono bondowski film „Człowiek ze złotym pistoletem”, i tuż obok skalna igła Ko Tapu, wysoka na nieco ponad dwadzieścia metrów. Kolejne przystanki to zwykle kajaki do tak zwanych hongów, lagun ukrytych we wnętrzu wysp, do których wpływa się jaskinią przy odpływie, oraz wioska Ko Panyi zbudowana na palach nad wodą.

Zatoka to park narodowy Ao Phang Nga, a wstęp kosztuje 300 THB (ok. 33 zł) od osoby. Na wycieczkach bywa wliczony w cenę, ale nie zawsze, więc warto zapytać. Pływają tu łodzie long-tail, duże statki i szybkie motorówki, a zabierają spod hotelu. Naszym zdaniem warto wybrać mniejszą łódź, która dopływa do wyspy Jamesa Bonda rano albo po południu, poza główną falą turystów. W południe na kilkudziesięciu metrach plaży stoi się głowa przy głowie. Zatoka jest osłonięta przed monsunem, więc wycieczki pływają także w porze deszczowej.

23. Ko Phi Phi

Phi Phi widać niemal z Phuketu i jeździ się tam na jednodniową wycieczkę albo na kilka nocy. Promy i szybkie łodzie odpływają głównie z portu Rassada na wschodnim wybrzeżu, wycieczki z odbiorem z hotelu z mola Chalong i innych przystani. Maya Bay, punkt widokowy nad Tonsai i zasady parku narodowego opisujemy w osobnym przewodniku po Ko Phi Phi. My wolelibyśmy zostać tam przynajmniej na jedną noc, bo wieczorem i wcześnie rano Phi Phi wyglądają zupełnie inaczej niż w południe, kiedy przypływają statki z wycieczkami.

24. Wyspy Similan

Similany leżą na północny zachód od Phuketu, na Morzu Andamańskim, i należą do najlepszych miejsc w Tajlandii do snurkowania i nurkowania. Białe plaże, granitowe głazy i czysta woda. Wyspy są parkiem narodowym i otwierają się tylko w sezonie, w latach 2026/27 od 15 października 2026 do 15 maja 2027. Wstęp kosztuje 500 THB (ok. 55 zł), a dzienna liczba odwiedzających jest ograniczona. Łodzie wypływają z przystani Thap Lamu w prowincji Phang Nga, mniej więcej godzinę jazdy na północ od lotniska, a wycieczki z Phuketu obejmują transfer z hotelu.

To długi dzień z wczesną pobudką, ale dla nas najpiękniejsza wycieczka z całego Phuketu. Nurkowie mają do wyboru także kilkudniowe rejsy z noclegiem na morzu. Jeszcze dalej na północ leży archipelag Surin, również park narodowy otwarty tylko w sezonie.

25. Racha Yai, Coral Island i wyspy Ko Yao

Krótsze wycieczki na wyspy na południe i wschód od Phuketu. Racha Yai leży około pół godziny szybką łodzią od mola Chalong i ma zatoki z białym piaskiem i dobre miejsca do snurkowania. Coral Island (Ko Hae) jest jeszcze bliżej i zwykle roi się na niej od wycieczkowiczów i skuterów wodnych. Wyspy Ko Yao Noi i Ko Yao Yai w zatoce Phang Nga, między Phuketem a Krabi, to zupełne przeciwieństwo: cisza, pola ryżowe, muzułmańskie wioski i niewielu turystów. Łodzie płyną na nie z mola Bang Rong na północnym wschodzie Phuketu.

Kto ma na Phukecie tydzień i widział już Phang Nga i Phi Phi, może spróbować jednego dnia na Racha albo nocy na Ko Yao Noi. Naszym zdaniem Ko Yao Noi to najlepsza ucieczka z Phuketu dla każdego, kto chce zobaczyć, jak wygląda południe Tajlandii bez wielkich resortów.

Jedzenie i wieczory na Phukecie

Od 2015 roku Phuket należy do sieci miast kreatywnych UNESCO w dziedzinie gastronomii, przede wszystkim dzięki kuchni, która powstała tu z połączenia tradycji tajskiej, chińskiej i malajskiej. Oprócz klasyków takich jak pad thai i zielone curry warto spróbować lokalnych dań: mee hokkien (smażony żółty makaron z owocami morza), moo hong (wieprzowina duszona z pieprzem i sosem sojowym), oh tao (omlet z ostrygami i taro) oraz porannego dim sum, które w Phuket Town je się na śniadanie z herbatą. Najłatwiej znaleźć je na starym mieście i na targach, a nie w restauracjach przy plaży.

Ceny na Phukecie są jak na Tajlandię wysokie, zwłaszcza w Patongu i w restauracjach przy plaży. Uliczne jedzenie i małe knajpki przy głównej drodze, kilkaset metrów od morza, wychodzą taniej.

Wieczory: w Patongu Bangla Road i kluby, w Kacie i Karonie bary i restauracje, w Kamali i Bang Tao kluby plażowe z zachodem słońca, w Phuket Town targi i małe bary na starym mieście. Kto przyjedzie na przełomie września i października, może trafić na festiwal wegetariański, podczas którego chińska społeczność Phuket Town przez dziewięć dni nie je mięsa, organizuje procesje, a niektórzy uczestnicy w transie przekłuwają sobie policzki. To nie jest widok dla osób o słabych nerwach, ale to jedno z najdziwniejszych świąt w Tajlandii.

Phuket a bezpieczeństwo: zasady, które warto znać

Phuket jest bezpieczną wyspą, ale ma swoje typowe pułapki. Większość kłopotów, z którymi turyści wracają do domu, dotyczy morza, skuterów i wypożyczalni.

Czerwone flagi i prądy. W monsunie, od maja do października, na zachodnim wybrzeżu tworzą się silne prądy wsteczne, które odciągają od brzegu. Co roku toną przez nie na Phukecie ludzie, także dobrzy pływacy. Czerwona flaga oznacza zakaz kąpieli i obowiązuje także wtedy, gdy morze wygląda na spokojne. Żółta oznacza ostrożność. Najlepiej kąpać się przy stanowiskach ratowników, a jeśli porwie Państwa prąd, nie płynąć pod prąd do brzegu, tylko w bok, równolegle do plaży.

Skutery wodne i wypożyczalnie. W miejscowościach turystycznych, także na Phukecie, wypożyczalnie skuterów i skuterów wodnych po zwrocie potrafią domagać się wysokiego odszkodowania za rzekome uszkodzenia. Przed jazdą warto wszystko sfotografować i nagrać, najlepiej razem z wypożyczającym, tak samo płatność i zwrot kaucji, i nigdy nie zostawiać w zastaw paszportu. Ogólne ostrzeżenia dla podróżnych publikuje polskie MSZ w informacjach dla podróżujących. Kto nie musi pływać skuterem wodnym, oszczędzi sobie nerwów.

Taksówki i tuk-tuki. Taksówki i tuk-tuki w kurortach jeżdżą bez taksometru, za stałe, wysokie stawki. Cenę trzeba ustalić z góry albo skorzystać z Graba lub Bolta.

Papierosy, e-papierosy, alkohol. Palenie i śmiecenie na plażach jest zakazane, grozi za to kara do 100 000 THB albo rok więzienia, a sprawa zawsze trafia do sądu. Przywóz, posiadanie i używanie e-papierosów i fajek wodnych jest w Tajlandii nielegalne, a policja sprawdza to w miejscowościach turystycznych. Alkohol wolno sprzedawać od 11 do 24, nie wolno go pić w świątyniach ani w parkach publicznych.

Marihuana i narkotyki. Marihuanę legalnie sprzedaje się tylko w licencjonowanych sklepach i na zaświadczenie lekarskie, za inne narkotyki kary są bardzo surowe. Na Bangla Road i w klubach trzeba pilnować swojej szklanki.

Tsunami. Po 2004 roku plaże na Phukecie dostały wieże ostrzegawcze z syrenami i oznakowane drogi ewakuacyjne, tablice „Tsunami hazard zone” i strzałki wskazujące kierunek ewakuacji są wszędzie. Dobrze wiedzieć, którędy z Państwa plaży prowadzi droga pod górę.

Phuket: ile dni na zwiedzanie i jak je ułożyć

Tydzień to naszym zdaniem idealna długość pobytu na Phukecie. Zdążą Państwo na dwie albo trzy wycieczki, Old Town i południe wyspy z punktami widokowymi, a i tak zostanie sporo dni na plażę. Pięć dni to minimum, krótszy pobyt ma sens tylko jako przystanek w drodze do Krabi albo na Phi Phi. Mając dwa tygodnie, połączylibyśmy Phuket z Krabi i Phi Phi. Pomysły na trasę po całym kraju znajdą Państwo w przewodniku Co zobaczyć w Tajlandii.

Wycieczek łodzią nie warto planować dwa dni z rzędu. Wczesna pobudka, słońce na morzu i godziny w łodzi męczą bardziej, niż wynika z katalogu.

Trochę historii

Phuket nazywał się dawniej Thalang, a portugalscy żeglarze zapisywali go na mapach jako Junk Ceylon. Leżał na szlaku morskim między Indiami a Chinami i statki zawijały tu po wodę, zapasy, a przede wszystkim po cynę, której w tutejszej ziemi było dużo. O handel nią rywalizowali w XVII wieku Holendrzy, Anglicy i Francuzi, ale kolonią Phuket nigdy nie był, podobnie jak cała Tajlandia.

Najsłynniejsza historia wyspy rozegrała się w 1785 roku. Wojska birmańskie oblegały Thalang, a miejscowy gubernator właśnie zmarł. Obroną dowodziła jego wdowa Chan razem z siostrą Muk i po miesiącu oblężenia Birmańczycy się wycofali. Król nadał im za to tytuły szlacheckie Thao Thep Krasattri i Thao Si Sunthon. Pomnik obu sióstr stoi na rondzie koło Thalangu, a imię starszej z nich nosi też jeden z mostów na ląd.

W XIX wieku wydobycie cyny ruszyło na dobre i na Phuket przybyły dziesiątki tysięcy chińskich górników i kupców, głównie z prowincji Fujian, przez malajski Penang. Wzbogaceni właściciele kopalń budowali domy i wille, jakie znali z Penangu i Singapuru, i to z nich wyrosło dzisiejsze Old Town z architekturą chińsko-portugalską. Chińskiej społeczności Phuket zawdzięcza też festiwal wegetariański i dużą część swojej kuchni. Obok cyny wyspa bogaciła się na kauczuku, plantacje w głębi lądu działają do dziś.

Cyny przestano wydobywać w XX wieku i mniej więcej w tym samym czasie zaczęła się turystyka. Z przystanku dla backpackerów w ciągu kilku dekad Phuket zmienił się w jedną z najczęściej odwiedzanych wysp Azji. 26 grudnia 2004 roku w zachodnie wybrzeże Tajlandii uderzyło tsunami wywołane trzęsieniem ziemi u wybrzeży Sumatry. Na Phukecie najbardziej ucierpiały Patong i Kamala, a w całej Tajlandii zginęły tysiące ludzi, wielu z nich turystów. Plaże szybko odbudowano, wyspa dostała system ostrzegania z syrenami i drogami ewakuacyjnymi, a turyści wrócili w ciągu kilku lat.

Co zrobilibyśmy inaczej

Phuket kusi, żeby codziennie kupować inną wycieczkę. W każdym kurorcie na ulicy stoi budka, która sprzedaje Phi Phi, Phang Nga, Similany, wyspy, słonie, kabaret i rafting, i po kilku dniach ma się wrażenie, że bez kolejnej wycieczki urlop się nie liczy. My wybralibyśmy dwie, najwyżej trzy, a resztę czasu zostawili samej wyspie.

Najlepsze miejsca na Phukecie nie wiszą naszym zdaniem na plakatach przy tych budkach. To śniadanie z dim sum w Phuket Town, gdzie w dzień powszedni przychodzą miejscowi, uliczka na starym mieście, która nigdzie nie prowadzi, mała knajpka przy drodze w Rawai, w której nie mają angielskiego menu, albo pusty kawałek plaży Mai Khao, na którym słychać tylko morze i od czasu do czasu samolot. Warto spróbować dania, o którym nigdy się nie słyszało, a jeśli nie będzie smakować, zostanie przynajmniej anegdota.

I nie trzeba zobaczyć wszystkich dwudziestu pięciu miejsc. Lepiej trzy plaże, na których można usiąść i patrzeć, jak zmienia się kolor wody, niż osiem punktów widokowych w korku przez całą wyspę. O zachodzie słońca na przylądku Promthep będzie wokół Państwa setka telefonów. Proszę spróbować zostawić swój w kieszeni, zachód słońca nigdzie nie ucieknie, a zapamiętają go Państwo lepiej.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Co zobaczyć w Tajlandii: przegląd miejsc w całym kraju, od Bangkoku po wyspy w Zatoce Tajlandzkiej.
• Krabi: Railay, Ao Nang, wycieczki na Four Islands i Hong Islands, kawałek przez zatokę od Phuketu.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, punkt widokowy, promy z Phuketu i gdzie spać na wyspie.
• Co zobaczyć w Bangkoku: świątynie, targi i dzielnice stolicy, przez którą prowadzi wiele lotów na Phuket.
• Wakacje w Malezji: sąsiedni kraj dalej na południe wzdłuż andamańskiego wybrzeża.

Z punktu widokowego wygląda to tak, jak na tysiącach zdjęć: dwie zatoki rozdzielone wąskim pasem piasku, nad nimi wapienne ściany porośnięte dżunglą, a pośrodku wioska, po której nie jeździ ani jeden samochód. Tak wygląda Koh Phi Phi (pisane też Ko Phi Phi). Z bliska ta wyspa ma jednak dwa oblicza. W dzień przybijają tu dziesiątki łodzi z wycieczkowiczami z Phuketu i Krabi, wieczorem na plaży Loh Dalum kręci się ogień i do późna gra muzyka, a o siódmej rano Maya Bay bywa prawie pusta. Od tego, na które z nich Państwo trafią, zależy, czy wyspa się Państwu bardzo spodoba, czy będą się Państwo zastanawiać, za co wszyscy ją tak chwalą.

Dlatego zaczynamy od praktyki, a dopiero potem przechodzimy do 17 atrakcji na Phi Phi Don, Phi Phi Leh i w ich okolicy. W przewodniku znajdą Państwo promy i szybkie łodzie z Phuketu, Krabi i Ko Lanty z cenami przewoźników, opłaty parku narodowego, zasady wstępu do Maya Bay po ponownym otwarciu, najlepszą porę na przyjazd i przede wszystkim odpowiedź na pytanie, gdzie spać, żeby się wyspać. Osobno rozważamy też, czy na Koh Phi Phi wystarczy jednodniowa wycieczka, czy warto zostać na noc, bo od tego zależy, jak zapamiętają Państwo wyspę.

Koh Phi Phi: jak się zorientować na wyspach

Kiedy ktoś mówi „Koh Phi Phi”, prawie zawsze ma na myśli Phi Phi Don, czyli jedyną zamieszkaną wyspę archipelagu. Ma około dziesięciu kilometrów kwadratowych powierzchni i jakieś 8 km długości, a kształtem przypomina dwie wyspy połączone wąskim piaszczystym przesmykiem. Na tym przesmyku leży główna wioska Tonsai (Ton Sai): port, hotele, bary, centra nurkowe i sklepy. Z jednej strony obmywa ją zatoka Tonsai z przystanią, z drugiej płytka zatoka Loh Dalum.

Około dwóch kilometrów na południe od Phi Phi Don leży Phi Phi Leh (spotyka się też zapis Phi Phi Le albo Ley), mniejsza i bezludna wyspa z zatoką Maya Bay, laguną Pileh i jaskinią Viking. Do archipelagu należą jeszcze skaliste wysepki Bida Nok i Bida Nai, odwiedzane głównie przez nurków, a na północy Ko Mai Phai (Bamboo Island) i Ko Yung (Mosquito Island). Prawie cały archipelag wchodzi w skład morskiego parku narodowego Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi, który obejmuje ponad 38 000 hektarów morza i wybrzeża.

Przy wyborze noclegu Phi Phi Don najlepiej podzielić na cztery strefy:

Tonsai i Loh Dalum to centrum. Ciasne uliczki, w których mijają się piesi, rowery i wózki z bagażami, tanie hostele, restauracje, biura wycieczek, a wieczorem imprezy na plaży. Stąd odpływają wszystkie łodzie.

Long Beach (Hat Yao) to plaża na południowy wschód od wioski, z drobnym piaskiem, widokiem na Phi Phi Leh i kilkoma resortami. Można tu dojść pieszo wzdłuż wybrzeża albo podpłynąć łodzią.

Północ i północny wschód to plaże Laem Tong, Loh Bakao i Pak Nam z droższymi resortami, do których dociera się wyłącznie łodzią. Tu wyspa wygląda jak z katalogu biura podróży, tylko kolacja w innej restauracji niż hotelowa oznacza małą wyprawę.

Okoliczne wyspy są niezamieszkane, pływa się na nie na wycieczki.

Nam najbardziej odpowiada połączenie, które polecamy w dalszej części tekstu: nocleg poza Tonsai, wypad do wioski na kolację i wczesny poranny rejs na Phi Phi Leh, zanim dopłyną łodzie z Phuketu.

Jak się dostać na Koh Phi Phi

Wjazd do Tajlandii. Zasady w ostatnich latach kilka razy się zmieniały, a długość pobytu bez wizy zależy od obywatelstwa. Aktualne warunki dla obywateli Polski proszę sprawdzić przed wyjazdem w informacjach dla podróżujących na gov.pl oraz na oficjalnej stronie tajlandzkich e-wiz thaievisa.go.th. Przed przylotem trzeba też wypełnić internetową kartę przyjazdu TDAC.

Lot. Na Phi Phi nie ma lotniska. Najbliższe są Phuket (HKT) i Krabi (KBV). Z Warszawy, Krakowa czy Katowic leci się tam zwykle z jedną przesiadką, najczęściej w Bangkoku, na Bliskim Wschodzie albo w Stambule, a cała podróż trwa mniej więcej 13–16 godzin. Z lotniska jedzie się taksówką lub transferem do portu, a dalej łodzią. Kto ląduje po południu, często nie zdąży już na ostatni kurs i lepiej przenocować przy porcie, a popłynąć rano.

Z Phuketu promy odpływają z portu Rassada koło Phuket Town, do którego z lotniska jedzie się samochodem mniej więcej 40–55 minut. Rejs promem trwa około dwóch godzin, szybkie łodzie pokonują trasę w mniej więcej godzinę. Linię obsługuje kilku przewoźników, między innymi Chaokoh, Andaman Wave Master (statek Royal Jet Cruiser) i Phi Phi Cruisers. Z Phuketu można też wybrać się na Phi Phi na jeden dzień, ale o tym niżej.

Z Krabi promy wypływają z portu Klong Jilad koło Krabi Town, około pół godziny jazdy od lotniska. W sezonie łodzie startują też z mola Nopparat Thara obok Ao Nang. Promem płynie się mniej więcej dwie godziny, szybką łodzią około godziny. Więcej o samej prowincji piszemy w przewodniku Krabi atrakcje.

Z Ko Lanty płynie się z portu Saladan mniej więcej godzinę. Część łodzi kursuje tylko w sezonie od listopada do kwietnia, szybkie łodzie (na przykład Bundhaya) według przewodników turystycznych pływają też poza nim, jeśli pozwala na to morze.

Phi Phi leży dokładnie między Phuketem a Krabi, więc świetnie sprawdza się jako przystanek po drodze: z Krabi na Phi Phi, kilka nocy na wyspie, a potem promem dalej na Phuket, bez wracania tą samą trasą.

Ceny pochodzą ze stron przewoźników, dzieci mają zniżkę. Godziny odpłynięć zmieniają się w zależności od sezonu, a w porze monsunowej przy wysokiej fali kursy bywają odwoływane, dlatego połączenie najlepiej potwierdzić u przewoźnika albo w miejscu noclegu dzień wcześniej. Na łodziach sprzedaje się też bilety łączone z transferem z hotelu do portu, co się opłaca, jeśli nie chcą Państwo szukać taksówki.

Przypłynięcie do portu Tonsai i poruszanie się po wyspie

Wszystkie regularne łodzie przybijają do portu Tonsai pośrodku zatoki o tej samej nazwie. Zaraz na molu pobiera się opłatę 20 THB (ok. 2 zł), z której finansowane jest sprzątanie i wywóz śmieci na ląd. Za molem czeka szpaler ludzi z tabliczkami hoteli i wycieczek. Najtłoczniej jest rano i w południe, po wpół do trzeciej po południu port się uspokaja. Na molu działa przechowalnia bagażu, która przydaje się, gdy przypływają Państwo rano, a pokój dostaną dopiero po południu.

Na Phi Phi Don nie jeżdżą samochody ani skutery. Między wioską, Loh Dalum a najbliższymi hotelami chodzi się pieszo wąskimi brukowanymi ścieżkami. Bagaże do hoteli rozwożą miejscowi na ręcznych wózkach, za niewielką opłatą. Plecak jest tu wygodniejszy niż duża walizka na kółkach, bo ścieżki miejscami są piaszczyste, a pod górę prowadzą schody.

Łodzie long-tail pełnią funkcję taksówek na dalsze plaże: Long Beach, Laem Tong, Loh Bakao, Monkey Beach. Cenę trzeba ustalić przed wejściem na pokład, a w małej grupie wychodzi taniej na osobę. Resorty na północy wyspy zwykle mają własny transfer łodzią z mola Tonsai, przy rezerwacji warto sprawdzić, czy jest wliczony w cenę. Między molem Tonsai a plażą Laem Tong kursuje też regularna łódź Phi Phi Island Shuttle przewoźnika Andaman Wave Master, który podaje za nią 200 THB (ok. 22 zł).

Na Long Beach można też dojść z wioski pieszo wzdłuż wybrzeża i przez skały, w około pół godziny. Przy odpływie idzie się łatwiej, po zmroku tej trasy nie polecamy.

Wyspy Phi Phi: kiedy jechać

Phi Phi leży na Morzu Andamańskim, gdzie pogoda układa się inaczej niż na wyspach w Zatoce Tajlandzkiej (Ko Samui, Ko Pha Ngan, Ko Tao). Poniżej tylko to, co dotyczy Phi Phi.

Od listopada do kwietnia trwa pora sucha. Morze jest spokojne, łodzie kursują zgodnie z rozkładem, a wycieczki na Phi Phi Leh nie są odwoływane. Najwięcej ludzi i najwyższe ceny noclegów są od grudnia do lutego. Na Boże Narodzenie i Nowy Rok wyspa bywa wyprzedana i nocleg warto zarezerwować z dwu-, trzymiesięcznym wyprzedzeniem. Kwiecień jest upalny i przynosi pierwsze burze. Trzeba też pamiętać, że właśnie w porze suchej na wyspie jest najwięcej ludzi i najmniej słodkiej wody, o czym piszemy niżej.

Od maja do października trwa pora deszczowa i monsun południowo-zachodni. Nie pada przez cały dzień, raczej przechodzą silne ulewy, ale morze bywa wzburzone, część łodzi nie wypływa, a wycieczki na Phi Phi Leh są przekładane. Według przewodników turystycznych najwięcej deszczu przynoszą wrzesień i październik. Noclegi są wtedy wyraźnie tańsze, a ludzi mniej.

Maya Bay jest zamknięta co roku od 1 sierpnia do 30 września. Park narodowy zamyka ją, żeby odbudowały się plaża i rafa, a także ze względów bezpieczeństwa, bo przy monsunowej fali łodzie nie mogą bezpiecznie podejść do pomostu w zatoce Loh Samah. Zamknięcie obejmuje także tę tylną zatokę. W tym roku Maya Bay została ponownie otwarta 1 października 2026. Wycieczki wokół Phi Phi Leh w sierpniu i wrześniu pływają dalej, tylko bez zejścia na Maya Bay. Dokładne terminy park ogłasza co roku, więc warto je sprawdzić.

My wybralibyśmy okres od połowy listopada do początku grudnia albo marzec. Morze jest spokojne, Maya Bay otwarta, a tłumy są jeszcze (albo już) mniejsze niż w okolicach świąt.

Koh Phi Phi: wycieczka na jeden dzień czy nocleg?

Codziennie przypływają na Phi Phi tłumy ludzi na wycieczki z Phuketu, Krabi, Ao Nang, Ko Lanty i Khao Lak. To wygodne i tańsze niż dwie noce na wyspie, a w cenie zwykle jest transfer z hotelu, obiad i sprzęt do snorkelingu. Łodzie wycieczkowe docierają jednak do Maya Bay i laguny Pileh mniej więcej od dziesiątej rano do popołudnia, czyli akurat wtedy, gdy jest tam najtłoczniej, a światło najostrzejsze. Z Phuketu spędza się do tego kilka godzin na łodzi.

Kto zanocuje na Phi Phi, może o siódmej rano wypłynąć z Tonsai prywatną łodzią long-tail na Phi Phi Leh i być na Maya Bay wśród pierwszych. Wieczorem zdąży na zachód słońca na punkcie widokowym i zobaczy wyspę po odpłynięciu wycieczkowiczów. Naszym zdaniem ideałem są dwie noce: pierwszego dnia przyjazd, Long Beach i punkt widokowy o zachodzie słońca, drugiego dnia rano Phi Phi Leh, po południu snorkeling albo kajak, trzeciego dnia przed południem wyjazd. Z jedną nocą też się to da zrobić, ale bez zapasu na złą pogodę.

Jednodniowa wycieczka ma sens, gdy mają Państwo stałą bazę na Phukecie lub w Krabi i nie chcą zmieniać noclegu, gdy podróżują Państwo z małymi dziećmi albo gdy kuszą Państwa przede wszystkim snorkeling i rejs, a nie sama wyspa. Wtedy lepiej wybrać mniejszą grupę i wycieczkę z porannym wypłynięciem. Przed rezerwacją proszę sprawdzić, czy w cenie jest opłata za park narodowy. Często nie jest i płaci się ją potem gotówką na miejscu.

Koh Phi Phi: gdzie spać

Na Phi Phi bardziej niż gdziekolwiek indziej miejsce noclegu decyduje o całym pobycie. Wyspa jest mała, ale bez dróg, więc to, co na mapie wydaje się rzutem beretem, w nocy z plecakiem okazuje się daleko albo wymaga łodzi. Noclegi są droższe niż na lądzie i za te same pieniądze dostaje się skromniejszy pokój, bo wszystko przywozi się tu łodzią, a miejsca jest mało. Oceny hoteli na Phi Phi bywają gorsze niż w innych częściach Tajlandii i naszym zdaniem głównie dlatego, że goście oczekują luksusu ze zdjęć. Tam, gdzie woda i prąd pochodzą z zasobów wyspy, od czasu do czasu coś nie działa. Na okres od grudnia do lutego proszę rezerwować z wyprzedzeniem.

Tonsai i Loh Dalum to wybór dla tych, którzy chcą mieć wszystko pod ręką i nie przeszkadza im hałas. Najtańsze noclegi są w uliczkach wioski i u podnóża wzgórza w stronę punktu widokowego, gdzie jest też trochę ciszej. W wiosce i przy Loh Dalum muzyka z barów gra do późna w nocy, więc zatyczki do uszu przydadzą się nawet w hostelu oddalonym o dwie uliczki.

• Phi Phi Villa Resort stoi na spokojniejszym końcu plaży Tonsai, około dziesięciu minut pieszo od wioski. Naszym zdaniem najrozsądniejszy kompromis między wygodą a snem, choć rano słychać wezwanie do modlitwy z meczetu.
• PP Princess Resort leży tuż przy zatoce Loh Dalum, kilka minut pieszo od mola. Dla tych, którzy chcą mieszkać w centrum, ale nie nad barem.

Long Beach to naszym zdaniem najlepszy wybór dla par i dla tych, którzy szukają spokoju, ale nie chcą być odcięci od świata. Najładniejsza plaża wyspy, widok na Phi Phi Leh, snorkeling przy Shark Point, a do wioski kilka minut łodzią albo pół godziny pieszo.

• Phi Phi The Beach Resort leży bezpośrednio na Long Beach, a z pokojów widać przez cieśninę Phi Phi Leh.
• Viking Nature Resort to drewniane bungalowy w zieleni nad własną małą plażą między Tonsai a Long Beach. Raczej dla tych, którzy wolą przyrodę niż klimatyzowany standard.

Północ i północny wschód wyspy (Laem Tong, Loh Bakao, Pak Nam) to propozycja dla tych, którzy chcą mieć białą plażę przed bungalowem i ciszę. Resorty mają własne restauracje i transfery łodzią z mola Tonsai, ale do wioski trzeba płynąć. Jedzenie i napoje są tu droższe niż w Tonsai.

• SAii Phi Phi Island Village to duży resort na plaży Loh Bakao na północnym wschodzie wyspy, z Tonsai płynie się tu łodzią mniej więcej 20–30 minut. Przy pobycie od pięciu nocy oferuje bezpłatny wspólny transfer szybką łodzią.
• Phi Phi Relax Beach Resort ma bungalowy nad własną spokojną plażą na wschodnim wybrzeżu. Drożej niż w centrum, taniej niż w dużych resortach na północy.

Inne noclegi na wyspie znajdą Państwo przez wyszukiwarkę dla Phi Phi Don, a na północnym cyplu przez wyszukiwarkę dla Laem Tong.

Koh Phi Phi atrakcje: 17 miejsc, które warto zobaczyć i przeżyć

Ułożyliśmy je według wysp: najpierw Phi Phi Don, gdzie będą Państwo mieszkać, potem Phi Phi Leh, na którą pływa się łodzią, a na końcu okoliczne wysepki oraz to, co można przeżyć na wodzie i pod wodą.

1. Punkt widokowy Phi Phi Viewpoint

Najbardziej znany widok na Koh Phi Phi, czyli dwie półokrągłe zatoki Tonsai i Loh Dalum z wioską na piaszczystym przesmyku pośrodku, rozciąga się z punktu widokowego na wzgórzu nad wioską. Z wioski prowadzą do niego strome schody i ścieżki, podejście zajmuje 15–30 minut i w upale i wilgoci daje w kość. Łagodniejsza, ale dłuższa droga prowadzi okrężnie.

Punkty widokowe są trzy. Pierwszy jest zaraz nad schodami, pełen tabliczek i kącików do zdjęć. Najbardziej znany widok roztacza się z drugiego (Viewpoint 2), kawałek wyżej, a do trzeciego, z kawiarnią, dochodzi już niewielu. Punkty widokowe leżą na prywatnym terenie i właściciele pobierają przy wejściu niewielką opłatę gotówką na utrzymanie. Na górze są toalety i stoisko z napojami.

Najwięcej ludzi przychodzi tu na zachód słońca, nam bardziej podoba się rano, kiedy jest chłodniej, a światło pada z właściwej strony. Kolor wody jest najładniejszy w czasie przypływu, gdy w zatoce Loh Dalum jest więcej wody. Z punktu widokowego można iść dalej ścieżką przez wzgórze na odludne plaże na północnym wschodzie (Loh Bakao, Pak Nam, Loh Lana), ale trzeba liczyć się z dżunglą, upałem i brakiem oznakowania.

2. Wioska Tonsai

Tonsai to jedyna większa wioska na wyspie i prawie wszystko, czego Państwo będą potrzebować, jest właśnie tutaj: port, bankomaty, apteki, 7-Eleven, biura wycieczek, centra nurkowe, pralnie i dziesiątki restauracji. To labirynt wąskich uliczek, w których mija się wózki z bagażami i rowery. Nie ma co liczyć na wioskę rybacką: zaraz przy molu jest fast food i sklepy z pamiątkami.

W wiosce działa też targ z owocami, warzywami, owocami morza i tanim jedzeniem, na który chodzą głównie miejscowi. W Tonsai stoi również meczet, bo stali mieszkańcy wyspy to w większości muzułmanie. Rano rozlega się wezwanie do modlitwy, całkiem niezły budzik przed wczesnym rejsem.

3. Loh Dalum i pomnik ofiar tsunami

Druga strona przesmyku: płytka zatoka z drobnym piaskiem otoczona wapiennymi skałami. W dzień jest tu spokojnie, można wypożyczyć kajak albo deskę SUP. Przy odpływie woda cofa się daleko i kąpać się prawie nie da, więc warto sprawdzić, kiedy jest przypływ. Wieczorem plaża zamienia się w rząd barów z pokazami ognia, muzyką i wiaderkami z mieszanymi drinkami, które serwuje się tu zamiast koktajli. Według odwiedzających muzyka gra do pierwszej, drugiej w nocy.

W grudniu 2004 roku to właśnie w Loh Dalum uderzyła najgorsza fala tsunami (więcej w części Trochę historii). Na plaży stoi pomnik ofiar, a co roku 26 grudnia odbywa się tu ciche upamiętnienie.

4. Long Beach (Hat Yao) i Shark Point

Naszym zdaniem najładniejsza plaża na Phi Phi Don, na którą da się dojść pieszo. Drobny biały piasek, czysta woda i widok prosto na Phi Phi Leh po drugiej stronie cieśniny. Wzdłuż plaży stoi tylko kilka resortów i barów, więc nawet w sezonie jest tu spokojnie. Z Tonsai płynie się tu łodzią long-tail kilka minut albo idzie pieszo mniej więcej pół godziny wzdłuż wybrzeża.

Niedaleko plaży leży skalista rafa Shark Point, gdzie podczas snorkelingu można zobaczyć żarłacze czarnopłetwe. Są małe i płochliwe, ludziom nie robią krzywdy, a szanse są największe wcześnie rano. Do snorkelingu najlepiej zabrać własną maskę, plaża jest do tego idealna.

5. Loh Moo Dee

Za Long Beach, na południowo-wschodnim cyplu wyspy, leży mała zatoka Loh Moo Dee z pasem plaży o długości około 250 metrów, otoczona skałami. Najwyżej znajdzie się tu stoisko z napojami, nie ma hoteli ani barów. Dojdą tu Państwo ścieżką z Long Beach albo przypłyną łodzią. Jeśli chcą Państwo poczuć na Phi Phi klimat pustej plaży, to najprostsze miejsce.

6. Laem Tong i wioska morskich nomadów

Plaża na północnym krańcu Phi Phi Don z turkusową wodą i rafą koralową tuż przy brzegu. Stoi tu kilka droższych resortów i wioska Urak Lawoi, morskich nomadów, których w Tajlandii nazywa się Chao Leh. Żyli na wyspach długo przed przyjazdem turystów i do dziś utrzymują się głównie z rybołówstwa. Z Tonsai płynie się tu łodzią około pół godziny. Na Laem Tong panuje spokój, jakiego nie znajdą Państwo w centrum, a stąd jest najbliżej na Bamboo Island.

7. Plaża Nui i Camel Rock

Mała piaszczysta zatoczka w północnej części wyspy z dobrym snorkelingiem przy skałach po prawej stronie i widokiem na formację skalną zwaną Camel Rock. Dociera się tu łodzią albo kajakiem z Loh Dalum, a zatoczka bywa przystankiem wycieczek snorkelingowych wokół Phi Phi Don.

8. Monkey Beach

Mała plaża na wybrzeżu niedaleko zatoki Tonsai, na której żyją makaki. Zatrzymuje się tu prawie każda wycieczka łodzią i w południe bywa zatłoczona. Małpy są bezczelne i przyzwyczajone do ludzi, kradną z plecaków i z łodzi, a kiedy ktoś je karmi albo drażni, potrafią ugryźć. Ugryzienie oznacza wizytę u lekarza i szczepienie przeciw wściekliźnie. My zostalibyśmy na łodzi albo w wodzie i zostawili małpy w spokoju, woda jest tu przejrzysta i dobra do snorkelingu.

9. Wang Long Bay i kajak o zachodzie słońca

Spokojna zatoka na zachodnim wybrzeżu, do której prowadzą wycieczki kajakowe o zachodzie słońca. Kajak można wypożyczyć na Loh Dalum i na innych plażach, a wybrzeże Phi Phi Don jest wręcz stworzone do wiosłowania: skalne ściany opadają prosto do wody, a za każdym cyplem otwiera się kolejna zatoka. Jeśli chcą Państwo popłynąć sami, najlepiej wyruszyć rano, kiedy morze jest najspokojniejsze, i zabrać ze sobą fajkę do snorkelingu.

10. Maya Bay

Zatoka na zachodniej stronie Phi Phi Leh, z trzech stron zamknięta mniej więcej stumetrowymi wapiennymi ścianami, z łukiem białego piasku. Sławę przyniósł jej film Niebiańska plaża (2000) z Leonardem DiCaprio i z cichej zatoki zrobiło się jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc w Tajlandii. Według miejscowych przewodników przed 2018 rokiem przypływały tu codziennie tysiące ludzi, łodzie kotwiczyły w samej zatoce, a koralowce pod nimi w dużej części obumarły. Dlatego park narodowy zamknął Maya Bay w czerwcu 2018 roku, najpierw na kilka miesięcy, ostatecznie na niespełna cztery lata. W tym czasie sadzono tu koralowce, a na płycizny wróciły żarłacze czarnopłetwe.

Od 1 stycznia 2022 roku Maya Bay jest znów otwarta, ale na nowych zasadach:

• Łodzie nie wpływają do zatoki. Wysadzają pasażerów przy pływającym pomoście w tylnej zatoce Loh Samah, a na plażę idzie się kilka minut drewnianą kładką.
• W zatoce nie wolno pływać, można jedynie brodzić przy brzegu. Niektóre biura podróży piszą o wyznaczonej strefie do pływania przy brzegu, ale zasady ustalają na miejscu strażnicy parku i to ich trzeba słuchać. Na snorkeling pływa się do Loh Samah i do laguny Pileh.
• Czas na plaży jest ograniczony, mniej więcej do godziny, ograniczona jest też liczba osób naraz. Kiedy jest pełno, łodzie czekają na zewnątrz.
• Zakazane są karmienie i ściganie rekinów, drony, palenie, alkohol, pikniki i śmiecenie.
• Płaci się wstęp do parku narodowego 400 THB (ok. 44 zł) od dorosłego cudzoziemca i 200 THB od dziecka, gotówką. Warto mieć drobne banknoty, strażnicy nie przyjmują płatności kartą.
• Od 1 sierpnia do 30 września zatoka jest co roku zamknięta.

Brzmi surowo, ale działa. Plaża jest czysta, woda przejrzysta, a rekiny często widać prosto z piasku. Najwięcej ludzi jest tu między dziesiątą rano a pierwszą po południu, kiedy przypływają łodzie wycieczkowe z Phuketu i Krabi. Park otwiera się o siódmej rano, a kto nocuje na Phi Phi Don i wcześnie wypłynie z Tonsai prywatną łodzią long-tail, ma zatokę prawie dla siebie. Jeśli mają Państwo dopłacić na Phi Phi za jedną rzecz, niech to będzie właśnie to.

11. Zatoka Loh Samah

Mała zatoka w tylnej części Phi Phi Leh, w której dziś przybijają łodzie z odwiedzającymi Maya Bay. Według tajlandzkiej organizacji turystycznej TAT to jedno z najpiękniejszych miejsc do nurkowania przy Phi Phi. Woda jest tu spokojniejsza niż na otwartym morzu, a w przeciwieństwie do Maya Bay można tu snorkelować, więc wycieczki zwykle zatrzymują się tu na kąpiel.

12. Laguna Pileh

Pileh (Pi Leh) to zatoka po wschodniej stronie Phi Phi Leh, do której wpływa się przez wąską skalną bramę. W środku kryje się prawie zamknięta laguna o szmaragdowozielonej wodzie, otoczona pionowymi wapiennymi ścianami. Łodzie zatrzymują się tu, a pasażerowie skaczą z pokładu do wody, pływają i snorkelują, ryby widać nawet z góry. Naszym zdaniem to najpiękniejsze miejsce całego archipelagu, ładniejsze niż Maya Bay, i w południe również najbardziej zatłoczone łodziami. Najlepiej wygląda około południa, kiedy słońce świeci z góry, a woda jest najbardziej zielona, ale najspokojniej jest rano.

13. Viking Cave

Jaskinia na północno-wschodnim wybrzeżu Phi Phi Leh zawdzięcza nazwę starym malowidłom statków na ścianach, które komuś przypominały łodzie wikingów. W rzeczywistości zbiera się tu jadalne gniazda salangan, z których gotuje się drogą zupę z jaskółczych gniazd. Zbieracze wspinają się po bambusowych drabinach aż pod sklepienie. Do środka wchodzić nie wolno, łodzie tylko zwalniają i jaskinię ogląda się z wody. To krótki przystanek, ale na wycieczkach wokół Phi Phi Leh prawie zawsze się obok niej przepływa.

14. Bamboo Island i Mosquito Island

Ko Mai Phai, nazywana Bamboo Island, leży mniej więcej 5 km na północ od Phi Phi Don. Dookoła ma białą plażę, płytką wodę i rafę koralową dobrą do snorkelingu, a zaplecze na wyspie jest skromne. Należy do parku narodowego, więc obowiązuje tu ten sam wstęp 400 THB, ale jeśli tego samego dnia byli już Państwo na Maya Bay albo w lagunie Pileh, wystarczy pokazać bilet i nie płaci się drugi raz. Tuż obok leży Ko Yung, czyli Mosquito Island, ze skalistymi brzegami i koralowcami, przy której snorkeluje się z łodzi. Komarów nie trzeba się bać, na samą wyspę zwykle się nie schodzi.

Całodniowe wycieczki zatrzymują się na Bamboo Island zazwyczaj na obiad. Najbliżej jest tu z Laem Tong, więc mieszkając tam, można wynająć long-tail na rano, kiedy na wyspie nie ma jeszcze nikogo.

15. Nurkowanie: Bida Nok, Bida Nai i wrak King Cruiser

Phi Phi należy do najlepszych miejsc do nurkowania w Tajlandii, a w Tonsai działają dziesiątki centrów nurkowych. Początkujący mogą spróbować nurkowania próbnego bez certyfikatu albo zrobić podstawowy kurs Open Water, a doświadczeni nurkowie pływają na skaliste wysepki Bida Nok i Bida Nai na południe od Phi Phi Leh, gdzie na rafach żyją żarłacze czarnopłetwe, żółwie i ławice ryb. Dalej od wyspy leży wrak promu King Cruiser, który zatonął w 1997 roku po uderzeniu w rafę Anemone Reef. Spoczywa na głębokości około 30 metrów, więc jest tylko dla doświadczonych. Słynny jest też Hin Muang, skalny grzbiet z podwodną ścianą sięgającą około 60 metrów głębokości.

Nurkowie dopłacają do wstępu do parku 200 THB (ok. 22 zł) za dzień nurkowania. Przy kilku dniach nurkowania z rzędu płaci się w cyklach trzydniowych: pierwszego dnia 600 THB, przez kolejne dwa dni po 200 THB. Bilet kupuje się u strażników na molu Tonsai.

16. Świecący plankton

W niektórych miejscach wokół Phi Phi plankton świeci w ciemności. Kiedy porusza się ręką w wodzie, zostawia za sobą niebieskie iskry. Wieczorne rejsy mają go w programie i łączą z zachodem słońca i snorkelingiem. Najlepiej widać go w bezksiężycową noc i z dala od świateł wioski. Gwarancji nie da jednak nikt, plankton rządzi się własnymi prawami.

17. Wspinaczka skałkowa

Wapienne skały na Phi Phi Don są cenione przez wspinaczy, choć słynniejszym miejscem wspinaczkowym jest Railay koło Krabi. Najbardziej znana jest ściana Tonsai Tower na zachodnim krańcu zatoki Tonsai z mniej więcej dwudziestoma drogami o różnej trudności, inne to Drinking Wall, Ao Ling Wall czy Hua Ling Wall. Szkoły wspinaczkowe w wiosce organizują półdniowe kursy ze sprzętem także dla zupełnie początkujących. Wspinać się najlepiej rano albo późnym popołudniem, kiedy ściana jest w cieniu.

Jedzenie, wieczory i imprezy

Zjeść na Phi Phi Don można wszędzie i dobrze, tylko drożej niż na lądzie. Najtańsze są stragany i małe tajskie jadłodajnie w uliczkach Tonsai oraz targ w wiosce, gdzie gotuje się dla miejscowych. Owoce morza sprzedaje się wieczorem z grilli przed restauracjami: rybę wybiera się samemu i płaci według wagi. Cenę warto ustalić z góry. Na plażach poza wioską, na Long Beach i Laem Tong, jedzenie i napoje są droższe, bo wszystko trzeba tam dowieźć łodzią.

Kto chce nauczyć się gotować, znajdzie w Tonsai kursy kuchni tajskiej, od krótkich lekcji po kilkugodzinne zajęcia z zakupami na targu. Dla nas to jedna z najlepszych pamiątek, jakie można przywieźć z Tajlandii.

Wieczorem życie przenosi się na plażę Loh Dalum: pokazy ognia, muzyka, bary plażowe i wiaderka z alkoholem zmieszanym z napojem energetycznym i lemoniadą. W Reggae Barze w wiosce co wieczór odbywają się walki muay thai, a na ring może wejść nawet odważny gość. Imprezy na Phi Phi są głośne i nieprzerwane, nie mają oficjalnego końca. Kto przyjeżdża na wyspę właśnie po to, będzie zadowolony. Kto nie, niech zamieszka na Long Beach albo na północy i do Tonsai przypływa tylko na kolację.

Praktyczne informacje: woda, pieniądze, bezpieczeństwo

Woda. Na Phi Phi Don brakuje słodkiej wody. Wodociąg zasilają dwa zbiorniki słodkiej wody, a w porze suchej od listopada do kwietnia, kiedy na wyspie jest najwięcej ludzi, nie pada i wody jest za mało. Wody z kranu się nie pije, a pod prysznicem bywa miejscami słona albo leci słabym strumieniem. Wodę pitną proszę kupować w butelkach, a jeśli nocleg oferuje uzupełnianie butelek, warto z tego korzystać, żeby na wyspie nie przybywało plastiku. Śmieci to na Phi Phi poważny problem. Według danych z 2014 roku wyspa produkowała w sezonie około 40 ton odpadów dziennie, a wszystko trzeba wywozić łodzią na ląd.

Pieniądze. Bankomaty są tylko w Tonsai, a wypłata z polskiej karty jest płatna. Wstęp do parku narodowego, łodzie, opłatę na molu i mniejsze restauracje opłaca się gotówką, więc lepiej wypłacić od razu większą kwotę, żeby nie płacić prowizji kilka razy. Na Long Beach i na północy wyspy bankomatu nie ma.

Bezpieczeństwo. Phi Phi to bezpieczna wyspa, najczęstsze problemy to drobne kradzieże na plaży i na imprezach. Na plaży proszę nie zostawiać rzeczy bez opieki, a na imprezę brać tylko tyle pieniędzy, ile zamierzają Państwo wydać. Drinka lepiej nie spuszczać z oczu. Za narkotyki grożą w Tajlandii surowe kary, a papierosy elektroniczne są nielegalne i za ich posiadanie grozi wysoka grzywna, a nawet więzienie. Aktualne ostrzeżenia dla podróżnych publikuje polskie MSZ w informacjach dla podróżujących. Na wielu tajskich plażach obowiązuje zakaz palenia.

Morze. W porze monsunowej zdarzają się silne prądy i fale, czerwona flaga oznacza zakaz kąpieli. Koralowców nie wolno dotykać ani po nich chodzić, ich uszkodzenie w parku narodowym jest karalne. Do snorkelingu proszę używać kremu z filtrem przyjaznego dla raf albo, jeszcze lepiej, koszulki z ochroną UV.

Zdrowie. Na wyspie są apteki, ale z poważniejszym urazem trzeba płynąć na ląd. Bez ubezpieczenia podróżnego, które obejmuje także transport medyczny, proszę tu nie przyjeżdżać. Po ugryzieniu przez małpę trzeba od razu iść do lekarza. O szczepieniach przed wyjazdem do Tajlandii najlepiej porozmawiać z lekarzem medycyny podróży.

Ile dni na Koh Phi Phi i jak to zaplanować

Jednodniowa wycieczka wystarczy, jeśli chcą Państwo zobaczyć Maya Bay, lagunę Pileh i Bamboo Island, a bazę mają na Phukecie albo w Krabi. Główne miejsca zobaczą Państwo z łodzi, ale samej wyspy już nie.

Dwie noce to naszym zdaniem ideał:

• 1. dzień: poranny prom z Krabi albo z Phuketu, zakwaterowanie, po południu Long Beach, na zachód słońca punkt widokowy, kolacja w Tonsai.
• 2. dzień: o siódmej rano prywatną łodzią long-tail na Phi Phi Leh: Maya Bay, Loh Samah, laguna Pileh, Viking Cave. Po południu odpoczynek, kajak albo snorkeling przy Shark Point, wieczorem pokazy ognia na Loh Dalum albo świecący plankton.
• 3. dzień: wcześnie rano punkt widokowy bez ludzi albo Bamboo Island, po południu prom w dalszą drogę.

Trzy do pięciu nocy ma sens dla nurków, którzy chcą zrobić kurs, oraz dla tych, którzy mieszkają na północy wyspy i przyjeżdżają głównie odpocząć.

Phi Phi dobrze wypada jako przystanek między Krabi a Phuketem (więcej w przewodniku Phuket atrakcje) albo w drodze na Ko Lantę. Jak wpleść wyspy w dwu- lub trzytygodniową podróż po Tajlandii, pokazujemy w artykule co zobaczyć w Tajlandii.

Trochę historii

Jeszcze w połowie XX wieku Phi Phi Don była prawie bezludna. Pod koniec lat 40. osiedlili się tu muzułmańscy rybacy z tajsko-malajskiego wybrzeża i wyspa zamieniła się w plantację kokosów. Na północy żyli morscy nomadzi Urak Lawoi. Muzułmanie do dziś stanowią większość stałych mieszkańców, choć w sezonie pracuje tu wielu ludzi z innych stron. Stałych mieszkańców jest około 2500. Jaskinie na Phi Phi Leh służyły w tym czasie zbieraczom jadalnych ptasich gniazd.

W latach 80. zaczęli przyjeżdżać pierwsi backpackerzy, a na plażach wyrosły bambusowe chatki. Potem nadszedł rok 2000 i film Niebiańska plaża Danny’ego Boyle’a z Leonardem DiCaprio, nakręcony w Maya Bay. Już zdjęciom towarzyszyła krytyka, że filmowcy przerobili plażę buldożerami i posadzili palmy, czemu producenci zaprzeczali. Film zrobił z Phi Phi światową gwiazdę i turystów szybko przybywało.

Rankiem 26 grudnia 2004 roku wyspę uderzyła fala tsunami wywołana trzęsieniem ziemi u wybrzeży Sumatry. Krótko po dziesiątej woda cofnęła się z obu zatok, a o 10:37 wróciła z obu stron jednocześnie i fale zderzyły się pośrodku przesmyku, na którym stoi wioska Tonsai. Wioska leży niecałe dwa metry nad poziomem morza. Fala od strony Tonsai miała około trzech metrów, od strony Loh Dalum 6,5 metra. Na Phi Phi Don zginęło wtedy ponad tysiąc osób, a większość wioski została zniszczona. Wyspa odbudowała się szybko i gęściej zabudowana niż wcześniej, bo turystyka była jedynym źródłem utrzymania.

Masowa turystyka omal potem wyspy nie wykończyła. W 2018 roku park narodowy zamknął Maya Bay i otworzył ją dopiero w styczniu 2022 roku, z limitami i zasadami. Od tamtej pory co roku w sierpniu i wrześniu zatoka znów się zamyka. Dla Phi Phi był to pierwszy przypadek, gdy słynne miejsce zamknięto, żeby mogło dojść do siebie, i wszystko wskazuje na to, że to działa.

Co zrobilibyśmy inaczej

Na Phi Phi łatwo dać się wciągnąć w to, co robią wszyscy: punkt widokowy o zachodzie słońca, łódź na Maya Bay w samo południe, wiaderko na Loh Dalum. Wszystko to jest w porządku, ale najmocniejsze chwile zdarzają się tu gdzie indziej i o innej porze. Poranek na Long Beach, zanim ruszą łodzie. Wypad kajakiem do zatoczki, która nie ma nazwy na żadnej mapie. Rybne curry w jadłodajni, gdzie karta jest tylko po tajsku i dokąd nikt Państwa nie zapraszał.

Proszę nie odhaczać wszystkich siedemnastu miejsc. Jeśli spędzą Państwo na Phi Phi dwa dni i zobaczą Maya Bay, lagunę Pileh i jeden zachód słońca, nic Państwa nie ominęło. Lepiej zostawić sobie jedno popołudnie na nic: hamak, książka, maska do snorkelingu i widok przez cieśninę na Phi Phi Leh.

I proszę zostawić telefon w plecaku, chociaż na chwilę. W Maya Bay połowa ludzi stoi tyłem do zatoki i robi sobie zdjęcia, a godzina, którą się tam ma, mija szybko. Rekiny na płyciźnie lepiej zapadną w pamięć, gdy będą je Państwo obserwować, a nie nagrywać.

Najczęściej zadawane pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Krabi atrakcje: Railay, Ao Nang, Tiger Cave Temple i wyspy, skąd odpływają promy na Phi Phi.
• Phuket atrakcje: plaże na całym wybrzeżu, Old Phuket Town i wycieczki do zatoki Phang Nga.
• Co zobaczyć w Tajlandii: przegląd miejsc w całym kraju, od Bangkoku po wyspy w Zatoce Tajlandzkiej, z trasami na dwa i trzy tygodnie.
• Co zobaczyć w Bangkoku: stolica, przez którą prowadzi większość podróży z Polski na tajskie wyspy.
• Wakacje w Malezji: sąsiedni kraj dalej na południe, z wyspą Langkawi tuż za tajską granicą, dokąd można ruszyć z andamańskiego wybrzeża.

Dla większości osób lecących z Polski Bangkok jest pierwszym miejscem w Tajlandii, w którym wysiadają z samolotu, i często tylko przystankiem w drodze nad morze. Szkoda. Stolica kojarzy się z korkami, upałem i smogiem, i to wszystko rzeczywiście tu jest. Tyle że kilkaset metrów od ośmiopasmowych arterii stoją złote świątynie, po rzece kursują łodzie jak zwykła komunikacja miejska, wieczorem w Chinatown gotuje się na każdym rogu, a z dachów wieżowców widać, jak ogromne jest to miasto. Kiedy ktoś pyta nas, co zobaczyć w Bangkoku, odpowiadamy, że więcej, niż się spodziewa.

Wybraliśmy 30 miejsc, które naszym zdaniem są tu warte czasu, od Wielkiego Pałacu Królewskiego po targ na torach, na którym przed nadjeżdżającym pociągiem składa się markizy. Do tego cała praktyczna strona: jak dostać się z lotniska do centrum, jak jeździć kolejką naziemną, metrem i łodzią, jak nie dać się naciągnąć kierowcom tuk-tuków, gdzie spać i jak rozplanować od jednego do trzech dni. Wszystkich trzydziestu miejsc podczas jednej wizyty Państwo nie zobaczą i wcale nie muszą.

Jak się zorientować w Bangkoku

Bangkok jest gigantyczny. Samo miasto zajmuje ponad 1500 kilometrów kwadratowych, jest więc mniej więcej trzy razy większe od Warszawy, a z przedmieściami mieszka w nim ponad czternaście milionów ludzi. Na szczęście to, co interesuje turystę, mieści się w kilku dzielnicach wzdłuż rzeki i wzdłuż linii kolejki naziemnej. Najłatwiej podzielić sobie miasto na trzy części.

Stare miasto (Rattanakosin i Banglamphu). Wyspa między rzeką a kanałami, na której stoją Wielki Pałac, Wat Pho, muzea i budynki rządowe. Kawałek na północ leży Banglamphu z ulicą Khao San Road. Metro dociera tu tylko jedną linią, kolejka naziemna wcale, dlatego najlepiej przypływać łodzią. Na drugim brzegu leży Thonburi ze świątynią Wat Arun i kanałami.

Chinatown (Yaowarat) i Riverside. Na południe od starego miasta zaczyna się dzielnica chińska, która ciągnie się wzdłuż rzeki aż do luksusowych hoteli na nabrzeżu i centrum handlowego ICONSIAM na przeciwległym brzegu. Przez całą tę część biegnie Charoen Krung, najstarsza ulica w mieście.

Nowoczesne centrum (Siam, Silom, Sathorn, Sukhumvit). Centra handlowe, wieżowce, park Lumphini, bary na dachach i większość hoteli. Tu jeżdżą BTS i MRT i tu Bangkok porusza się najszybciej. Ze starego miasta do nowoczesnego centrum taksówką w korku jedzie się nawet godzinę, łodzią i kolejką często o połowę krócej.

💡 Ten podział oszczędza mnóstwo czasu: rano świątynie na starym mieście, po południu, w największym upale, klimatyzowane centra handlowe albo muzeum, wieczorem Chinatown albo dach wieżowca.

Jak dolecieć do Bangkoku z Polski

Z Polski do Bangkoku leci się zwykle z jedną przesiadką, najczęściej w Zatoce Perskiej albo w Stambule, cała podróż trwa mniej więcej 13–16 godzin. Połączenia z Warszawy, Krakowa i Katowic warto porównywać razem, bo różnice w cenie bywają spore. Zasady wjazdu do Tajlandii w ostatnich latach kilka razy się zmieniały, dlatego przed wyjazdem proszę sprawdzić je na gov.pl i na stronie thaievisa.go.th.

Bangkok ma dwa lotniska i dobrze wiedzieć, na które się przylatuje. Suvarnabhumi (BKK) na wschodzie miasta obsługuje niemal wszystkie loty dalekodystansowe z Europy. Don Mueang (DMK) na północy to starsze lotnisko tanich linii, zwykle AirAsii, z którego lata się na Phuket, do Krabi czy do Chiang Mai. Przy przesiadce między nimi trzeba liczyć od godziny do dwóch godzin jazdy.

Z lotniska Suvarnabhumi (BKK) do centrum

• Airport Rail Link. Pociąg odjeżdża z podziemi terminalu przez stację Makkasan (przesiadka na metro MRT Phetchaburi) do stacji końcowej Phaya Thai, gdzie przesiada się na kolejkę BTS. Cała podróż trwa około pół godziny, pociągi kursują mniej więcej od wpół do szóstej rano do północy, a cena zależy od odległości: do centrum to kilkadziesiąt batów. Dla większości osób najszybsza i najtańsza opcja, tylko z dużą walizką w godzinach szczytu bywa ciasno.
• Taksówka. Oficjalny postój jest na parterze hali przylotów, bilet z numerem stanowiska wydaje automat. Jeździ się na taksometr, do tego dochodzi dopłata lotniskowa i opłaty za autostradę, które płaci się kierowcy przy bramkach. Do centrum, zależnie od ruchu, jedzie się od 40 minut do półtorej godziny.
• Grab i Bolt. Cenę znają Państwo z góry, z lotniska do centrum zwykle 350–600 THB (ok. 40–65 zł). Miejsce odbioru jest na lotnisku oznaczone, aplikacja do niego doprowadzi.

Z lotniska Don Mueang (DMK) do centrum

• Red Line. Stacja linii podmiejskiej jest połączona z terminalem kładką. Bilet na dworzec Krung Thep Aphiwat kosztuje 33 THB, a stamtąd przesiada się na metro MRT. W godzinach szczytu pociąg jeździ co dziesięć minut, poza nimi co piętnaście.
• Autobusy lotniskowe. A1 jedzie do stacji BTS Chatuchak i dworca autobusowego Mo Chit 2, A2 przez BTS Chatuchak do Victory Monument (oba za 30 THB), A3 przez Pratunam do parku Lumphini, a A4 obok Pomnika Demokracji do Khao San Road i Sanam Luang (oba za 50 THB). Dla osób nocujących w Banglamphu A4 to najprostszy dojazd.
• Taksówka i Grab tak samo jak z Suvarnabhumi. Na stare miasto jest z Don Mueang bliżej niż z BKK.

Większość pociągów dalekobieżnych, w tym nocne na północ do Chiang Mai, odjeżdża dziś z głównego dworca Krung Thep Aphiwat (dawniej Bang Sue). Stary dworzec Hua Lamphong na skraju Chinatown obsługuje już tylko część połączeń regionalnych, dlatego warto sprawdzić na bilecie, skąd odjeżdża pociąg.

Jak poruszać się po Bangkoku

Korki w Bangkoku są legendarne i nie ma w tym przesady. Obowiązuje więc prosta zasada: wszystko, co jedzie po szynach albo płynie po wodzie, jest szybsze niż cokolwiek na drodze.

Kolejka naziemna BTS (Skytrain). Dwie główne linie, Sukhumvit i Silom, krzyżują się na stacji Siam. Obsługują nowoczesne centrum, dzielnice handlowe, Silom i cały Sukhumvit, na północy docierają do targu Chatuchak (stacja Mo Chit), a na południu do stacji Saphan Taksin nad rzeką, skąd odpływają łodzie. Bilety kupuje się w automatach na stacjach, cena zależy od odległości. Przy dłuższym pobycie opłaca się doładowywana karta Rabbit.

Metro MRT. Niebieska linia jeździ po okręgu i dla turystów jest najważniejsza dlatego, że jako jedyna przebiega pod starym miastem i Chinatown: stacje Wat Mangkon (Chinatown), Sam Yot i Sanam Chai (przy Wat Pho i Wielkim Pałacu). Na BTS można się przesiąść na przykład na stacjach Asok/Sukhumvit, Sala Daeng/Si Lom i Mo Chit/Chatuchak Park. Linie BTS i MRT obsługują różni przewoźnicy, więc przy przesiadce kupuje się nowy bilet.

Łodzie po rzece Chao Phraya. Najładniejszy środek transportu w mieście i zarazem najwygodniejszy dojazd do zabytków. Łodzie Chao Phraya Express rozróżnia się po kolorze flagi na rufie. Łodzie z pomarańczową flagą zatrzymują się na większości przystani i kosztują jednolicie 19 THB, te z żółtą i zielono-żółtą są szybsze i omijają część przystanków, więc przed wejściem na pokład warto upewnić się, gdzie łódź staje. Najważniejsze przystanie: Sathorn (przy BTS Saphan Taksin), Ratchawong (Chinatown), Tha Tien (Wat Pho, prom do Wat Arun), Tha Chang (Wielki Pałac) i Phra Arthit (Khao San Road). Oprócz tego co 30 minut pływa turystyczna łódź hop-on-hop-off z niebieską flagą, między jedenastoma przystaniami od Sathornu do Phra Arthit, a wieczorem aż do Asiatique. Jest droższa i wygodniejsza, z komentarzem po drodze.

Łodzie po kanale Saen Saep. Kanałowy „autobus” łączy Złotą Górę (przystań Panfa Leelard) z centrum Siam i Sukhumvitem. Jest szybki, tani i głośny, a przy wsiadaniu i wysiadaniu trzeba skakać. Dla nas jeden z najlepszych sposobów, żeby zobaczyć Bangkok oczami jego mieszkańców.

Grab, Bolt i taksówki. Najwygodniejsze na krótsze trasy poza liniami kolejki. Taksówki z mocy prawa mają jeździć na taksometr. Jeśli kierowca odmawia włączenia taksometru i podaje stałą cenę, proszę wysiąść i złapać inną, przy atrakcjach turystycznych zdarza się to często. Grab oferuje też mototaksówki (GrabBike), które przeciskają się przez korki, ale to jazda dla lubiących adrenalinę.

Tuk-tuk. Przeżycie, a nie środek transportu. Cenę ustala się z góry i zwykle jest wyższa niż za taksówkę. Nawet oficjalna strona Wielkiego Pałacu ostrzega, że tuk-tuk na krótkim odcinku wyjdzie najpewniej drożej niż taksówka.

Kiedy jechać do Bangkoku

Najprzyjemniej jest w Bangkoku od listopada do lutego, kiedy jest sucho, a noce są odrobinę chłodniejsze. Od marca do maja panuje upał, który da się przetrwać tylko z klimatyzacją i z wyjściami rano i wieczorem. Od maja do października trwa pora deszczowa, zwykle jednak pada w postaci popołudniowych burz, a reszta dnia nadaje się do zwiedzania, hotele są tańsze, a przy zabytkach mniej ludzi. Do Bangkoku można jechać przez cały rok, w przeciwieństwie do plaż, gdzie miesiąc ma znacznie większe znaczenie.

Gdzie spać w Bangkoku

Najważniejsza zasada: proszę szukać noclegu jak najbliżej stacji BTS, MRT albo przystani na rzece. Hotel, który wygląda na tani i leży „tylko kawałek” od centrum, może kosztować Państwa godzinę dziennie w korku. Dzielnicę warto wybrać pod kątem tego, co chcą Państwo robić.

Riverside (nabrzeże Chao Phraya). Najładniejsze miejsce na nocleg, z widokiem na rzekę, hotelowymi łodziami i blisko zarówno do świątyń, jak i do Chinatown. Tu stoją najsłynniejsze luksusowe hotele Bangkoku. Dobry wybór na pierwszy pobyt, jeśli bardziej interesują Państwa zabytki niż życie nocne.

Banglamphu i Khao San. Najtańsze noclegi blisko Wielkiego Pałacu: hostele, guesthouse’y i butikowe hotele. Minusem jest brak kolejki i metra, więc do nowoczesnego centrum jeździ się łodzią albo taksówką. Na Khao San Road hałas trwa do rana, dlatego lepiej szukać kilka ulic dalej, na przykład w okolicy Phra Arthit albo Samsen.

Silom i Sathorn. Dzielnica biznesowa z parkiem Lumphini, kolejką i metrem, niedaleko od rzeki. Kompromis między zabytkami a nowoczesnym Bangkokiem, z nocnymi targami i barami w okolicy Patpongu.

Sukhumvit. Długa arteria z ponumerowanymi bocznymi uliczkami (soi), na której mieszkają ekspaci i gdzie jest najwięcej restauracji, kawiarni i życia nocnego. Okolice stacji Asok, Phrom Phong i Thong Lo są nowoczesne i wygodne. Do świątyń jest stąd daleko, więc Sukhumvit lepiej sprawdza się przy drugim pobycie albo dla tych, którzy przyjeżdżają do Bangkoku jeść i robić zakupy.

Siam i Pratunam. Serce centrów handlowych i węzeł wszystkich linii BTS. Praktyczne dla rodzin i na zakupy.

• Mandarin Oriental, Bangkok to legendarny XIX-wieczny hotel na nabrzeżu, w którym mieszkali Joseph Conrad i Somerset Maugham. Z hotelowej przystani pływa łódź na drugi brzeg. Na wyjątkową okazję.
• Chatrium Bangkok Riverside to duży hotel nad rzeką z przestronnymi pokojami z widokiem na wodę i własną łodzią do przystani Sathorn i BTS Saphan Taksin. Dobry stosunek ceny do widoku.
• Eastin Grand Hotel Sathorn to nowoczesny hotel w dzielnicy Sathorn, połączony kładką ze stacją BTS Surasak, z basenem wysoko nad ulicą. Nad rzekę jest stąd jedna stacja, do nowoczesnego centrum kilka minut.
• Hotel Clover Asoke to hotel średniej klasy na Sukhumvicie, kilka minut pieszo od węzła stacji BTS Asok i MRT Sukhumvit, skąd łatwo dojechać zarówno do centrum, jak i na lotnisko.
• Lamphu Tree House Boutique Hotel to mały hotel w tajskim stylu nad kanałem w Banglamphu, z basenem, niedaleko Khao San Road, ale w cichej uliczce. Tania i przyjemna baza do zwiedzania starego miasta.

Wszystkie hotele sprawdziliśmy w ofercie Booking.com. Ceny zmieniają się w zależności od sezonu i są najwyższe od grudnia do lutego. Więcej propozycji znajdą Państwo w zestawieniu noclegów w Bangkoku.

Co zobaczyć w Bangkoku: 30 atrakcji

Atrakcje ułożyliśmy według dzielnic, żeby od razu można było z nich składać kolejne dni. Ceny biletów podajemy według oficjalnych stron zabytków i tajskiej organizacji turystycznej TAT. Tam, gdzie oficjalnej ceny nie znaleźliśmy, jej nie podajemy.

Stare miasto i rzeka

1. Wielki Pałac Królewski i Świątynia Szmaragdowego Buddy (Wat Phra Kaew)

Siedziba królów Syjamu od 1782 roku i najświętsze miejsce w Tajlandii. W obrębie murów pałacowych stoi świątynia Wat Phra Kaew z posągiem Szmaragdowego Buddy, który w rzeczywistości jest z jadeitu i mierzy około 66 centymetrów. Jest mały, ustawiony wysoko na ołtarzu, a w środku nie wolno robić zdjęć, więc wiele osób dziwi się, jak niewiele z niego widać. W pamięci zostaje raczej zewnętrzny dziedziniec: złote czedi, dachy z kolorowych dachówek, olbrzymi strażnicy yaksza i długie galerie z malowidłami eposu Ramakien.

Bilet dla cudzoziemców kosztuje 500 THB (ok. 55 zł) i obejmuje Wat Phra Kaew oraz Muzeum Tekstyliów Królowej Sirikit. Bilety sprzedaje się codziennie od 8:30 do 15:30 (royalgrandpalace.th). Zasady ubioru są surowe i sprawdza się je przy wejściu: nie wejdą Państwo w koszulce na ramiączkach, krótkim lub prześwitującym topie, szortach, w spodniach podartych, obcisłych ani kolarskich, w mini ani w spódnicospodniach. Mężczyźni w długich spodniach, kobiety z zakrytymi ramionami i kolanami. Na terenie pałacu nie wolno latać dronem.

Najlepiej przyjść zaraz po otwarciu, bo około dziesiątej przyjeżdżają autokary z wycieczkami i dziedziniec się zapełnia. Najwygodniej dopłynąć łodzią do przystani Tha Chang (N9), ewentualnie Tha Tien (N8), albo dojechać metrem do stacji Sanam Chai. Na zwiedzanie proszę zarezerwować dwie godziny.

2. Wat Pho i leżący Budda

Kilka minut pieszo od pałacu stoi świątynia, którą w Bangkoku lubimy najbardziej. Złocony leżący Budda ma 46 metrów długości, a jego stopy są wyłożone masą perłową ze 108 świętymi symbolami. Sala jest dla niego niemal za mała, więc nie da się go sfotografować w całości, i właśnie przez to robi tak duże wrażenie. Teren wokół jest rozległy, z ponad dziewięćdziesięcioma czedi i setkami posągów Buddy w galeriach. Choć przychodzą tu tłumy, na tylnych dziedzińcach można znaleźć spokój.

Wat Pho to zarazem kolebka tradycyjnego masażu tajskiego. Szkoła masażu działa na terenie świątyni, a półgodzinny albo godzinny masaż po zwiedzaniu to naszym zdaniem najlepsze zakończenie przedpołudnia w upale. Bilet dla cudzoziemców kosztuje 300 THB (ok. 33 zł), otwarte jest od 8:30 do 19:30 (watpho.com). Starsze przewodniki podają 100 albo 200 THB, to już nieaktualne. Także tu obowiązują zakryte ramiona, a kobiety nie mogą wejść w szortach powyżej kolan.

3. Wat Arun, Świątynia Świtu

Na drugim brzegu rzeki, dokładnie naprzeciwko Wat Pho. Świątynia pochodzi z czasów Ayutthayi i pierwotnie nazywała się Wat Chaeng, a za króla Taksina przez krótki czas przechowywano w niej Szmaragdowego Buddę. Główna wieża (prang) ma 82 metry wysokości i jest wyłożona tysiącami kawałków chińskiej porcelany, które lśnią w słońcu. Na pierwszy taras prowadzą bardzo strome schody, w dół schodzi się niemal na czworakach.

Bilet kosztuje 200 THB (ok. 22 zł), otwarte jest codziennie od 8:00 do 18:00 (TAT). Z przystani Tha Tien kursuje prom, przeprawa trwa kilka minut. Najpiękniej Wat Arun wygląda jednak z przeciwległego brzegu o zachodzie słońca, kiedy wieżę podświetlają. Na nabrzeżu przy Tha Tien jest kilka barów i restauracji z tarasami. My odwiedzilibyśmy świątynię rano, a wieczorem popatrzyli na nią już tylko zza rzeki.

4. Rejs po rzece Chao Phraya

To nie jeden zabytek, tylko przeżycie, które łączy wszystkie pozostałe. Przy stacji BTS Saphan Taksin proszę wsiąść na przystani Sathorn do łodzi z pomarańczową flagą i płynąć pod prąd obok luksusowych hoteli, chińskich magazynów, świątyń i drewnianych domów na palach aż do Phra Arthit. Za 19 THB to najtańszy rejs widokowy na świecie. W godzinach szczytu bywa tłok, po południu i w weekend jest spokojnie. Wieczorem po rzece pływają też statki z kolacją, ale oświetlone świątynie wyglądają z wody pięknie i bez nich.

5. Targ amuletów i nabrzeże Tha Maharaj

Między Wielkim Pałacem a uniwersytetem Thammasat, w uliczkach przy przystani Tha Chang, sprzedaje się amulety, figurki Buddy i talizmany. Miejscowi oglądają je przez lupę jak filateliści znaczki i targują się z pełną powagą. Tuż obok jest nabrzeże Tha Maharaj z restauracjami i kawiarniami nad wodą, gdzie można schować się przed południowym upałem. Naszym zdaniem najlepsze miejsce na obiad po zwiedzaniu pałacu.

6. Muzeum Siam

Interaktywne muzeum w dawnym budynku ministerstwa niedaleko Wat Pho (stacja MRT Sanam Chai ma nawet wystrój w stylu dawnej tajskiej architektury). Wyjaśnia, co właściwie znaczy być Tajem, od Ayutthayi po współczesność, za pomocą gier i filmów, które wciągają także dzieci. Idealne na najgorętszą część dnia, kiedy na zewnątrz nie da się chodzić.

7. Złota Góra (Wat Saket)

Jedyne wzgórze w Bangkoku, w dodatku sztuczne. Na szczyt ze złotym czedi prowadzą spiralne schody, około 320 stopni (według TAT, inne źródła liczą 318 albo 344), obok dzwonów, wodospadów i posągów. Z góry widać całe stare miasto, a w oddali wieżowce. Bilet kosztuje 100 THB (ok. 11 zł), otwarte jest od 7:00 do 19:00. Co roku w listopadzie, w czasie święta Loi Krathong, odbywa się tu siedmiodniowy festyn świątynny. My przychodzimy tu pod wieczór, kiedy jest chłodniej, a słońce zachodzi za pałacem.

8. Wielka Huśtawka i Wat Suthat

Czerwona drewniana konstrukcja wysoka na ponad 21 metrów, stojąca na środku skrzyżowania: Sao Ching Cha. Do lat 30. ubiegłego wieku podczas bramińskiego święta huśtali się na niej mężczyźni, próbując złapać zębami sakiewkę z pieniędzmi zawieszoną wysoko na słupie, aż po kilku śmiertelnych upadkach zakazano tego zwyczaju. Za huśtawką stoi Wat Suthat, jedna z najstarszych i najpiękniejszych świątyń królewskich, do której turyści zaglądają dużo rzadziej niż do Wat Pho. W okolicznych ulicach sprzedaje się szaty mnichów i ogromne figury Buddy, cała dzielnica to jeden wielki sklep z artykułami religijnymi.

9. Khao San Road i Banglamphu

Najsłynniejsza ulica plecakowiczów na świecie. W dzień to targowisko z koszulkami, biurami podróży i straganami z pad thai, wieczorem jeden wielki bar z muzyką z każdych drzwi i smażonymi skorpionami dla odważnych. Albo się to pokocha, albo ucieka się po dziesięciu minutach, nic pośrodku. My wolimy okolicę: równoległą, zadrzewioną ulicę Rambuttri i nabrzeże Phra Arthit z białym fortem Phra Sumen i parkiem Santi Chai Prakan nad rzeką, gdzie wieczorem miejscowi ćwiczą aerobik. Kto chce mieszkać tanio i blisko zabytków, zamieszka właśnie tu, ale lepiej kilka ulic od Khao San, żeby się wyspać.

10. Wat Benchamabophit, Marmurowa Świątynia

Świątynia z białego włoskiego marmuru z czerwonymi dachami, zbudowana za króla Ramy V pod koniec XIX wieku w dzielnicy Dusit. Jest mniejsza i spokojniejsza od świątyń nad rzeką, a w galerii wokół dziedzińca stoją dziesiątki posągów Buddy z całej Azji. Wcześnie rano przychodzą tu mnisi po jałmużnę. Na zwiedzanie wystarczy pół godziny, warto połączyć ją na przykład ze Złotą Górą.

Chinatown

11. Yaowarat wieczorem

Główna ulica dzielnicy chińskiej w dzień jest pełna sklepów jubilerskich, sklepów z ziołami, suszonymi owocami morza i jaskółczymi gniazdami. Po zmroku zapalają się neony z chińskimi znakami, a na chodniki wyjeżdżają wózki z jedzeniem: makarony, pieczona kaczka, grillowane owoce morza, pieczone kasztany, mango z kleistym ryżem. Wieczór w Yaowarat to dla nas jedno z najlepszych przeżyć w całym Bangkoku. Proszę nie jeść tylko przy głównej ulicy, najlepsze stragany są zwykle w bocznych uliczkach, tam gdzie w kolejce stoją miejscowi. Metro MRT Wat Mangkon wysadzi Państwa w samym środku dzielnicy.

12. Wat Traimit i Złoty Budda

Na skraju Chinatown, niedaleko starego dworca Hua Lamphong, siedzi posąg Buddy ze szczerego złota, ważący ponad pięć ton. Przez stulecia był pokryty gipsem, najpewniej po to, żeby nie ukradli go birmańscy żołnierze, i nikt nie wiedział, co kryje. Dopiero w 1955 roku podczas przenoszenia spadł, gips pękł i spod spodu błysnęło złoto. Dziś posąg stoi w białym marmurowym pawilonie na górze świątyni. TAT podaje cenę 40 THB (ok. 4–5 zł) za wstęp do posągu, z wystawą o historii dzielnicy chińskiej na niższych piętrach bilet jest droższy. Otwarte codziennie od 8:00 do 17:00.

13. Wat Mangkon Kamalawat

Największa chińska świątynia buddyjska w Bangkoku, kilka kroków od stacji metra Wat Mangkon. To zupełnie inny świat niż świątynie tajskie: czerwone lampiony, dym z kadzidełek, złoci bogowie i ludzie, którzy przynoszą ofiary i pytają wróżebne patyczki o przyszłość. Wstęp jest bezpłatny. Najbardziej ożywa w czasie chińskiego Nowego Roku i jesiennego festiwalu wegetariańskiego, kiedy cała dzielnica wywiesza żółte flagi.

14. Talat Noi

Najstarsza część Chinatown nad rzeką, gdzie nie ma zabytków, za to jest atmosfera. Wąskie uliczki, warsztaty pełne zardzewiałych silników, stare chińskie domy, małe kapliczki, street art i kawiarnie w dawnych magazynach. Najbardziej znany jest dom rodziny So Heng Tai z dziedzińcem i basenem, w którym dziś uczy się nurkowania. Talat Noi to naszym zdaniem najlepsze miejsce w mieście na bezcelowe włóczenie się z aparatem. Dopłyną tu Państwo łodzią do przystani Si Phraya albo dojdą pieszo z Yaowarat.

15. Targ kwiatowy Pak Khlong Talat

Hurtowy targ kwiatowy nad rzeką, kawałek na południe od Wat Pho, czynny praktycznie przez całą dobę. Najwięcej dzieje się w nocy i wcześnie rano, kiedy ze wsi zwozi się orchidee, lotosy i góry żółtych aksamitek, z których plecie się girlandy ofiarne. Bangkok, który nie żyje dla turystów, i jedno z najbardziej kolorowych miejsc w mieście.

Thonburi i drugi brzeg

16. Kanały Thonburi łodzią longtail

Bangkok nazywano kiedyś Wenecją Wschodu i na zachodnim brzegu rzeki coś z tego wciąż zostało. Wzdłuż kanałów (khlongów) stoją drewniane domy na palach, małe świątynie i ogrody, w których pierze się ubrania i karmi olbrzymie sumy. Przejażdżkę wąską łodzią z długim wałem silnika (longtail) oferują na przystaniach Tha Chang i Tha Tien, cenę za łódź i godzinę proszę ustalić z góry. Nam bardziej podobają się dalsze kanały w okolicy Bang Luang, gdzie jest cicho i prawie nie ma ruchu.

17. Wat Paknam i olbrzymi Budda

Świątynia na zachodnim skraju Thonburi, z dala od głównych szlaków turystycznych, z dwoma powodami do odwiedzin. Pierwszy to wysoka biała stupa, na której najwyższym piętrze sufit pokrywa malowany zielony kosmos, a pośrodku stoi szklana stupa (to właśnie to zdjęcie, które znają Państwo z Instagrama). Drugi to olbrzymi brązowy posąg siedzącego Buddy, ukończony w 2021 roku, widoczny już z daleka. Dojazd metrem do stacji Bang Phai, a potem kilka minut pieszo.

18. ICONSIAM

Ogromne centrum handlowe nad rzeką, otwarte w 2018 roku. Większość ludzi nie przyciągają tu markowe sklepy, tylko parter SookSiam z krytym „pływającym targiem” i straganami ze wszystkich tajskich prowincji. Jeśli nie mają Państwo czasu na pływający targ za miastem, to dobra namiastka, i to z klimatyzacją. Z tarasu nad rzeką widać przeciwległy brzeg. Dopływa się tu bezpłatną łodzią z przystani Sathorn albo dojeżdża kolejką Gold Line ze stacji Krung Thon Buri.

Nowoczesne centrum

19. Dom Jima Thompsona

Amerykański architekt i były oficer wywiadu Jim Thompson po wojnie ożywił tajski przemysł jedwabniczy, a w latach 50. zbudował sobie w Bangkoku dom z sześciu starych tradycyjnych domów z drewna tekowego, które kazał przewieźć ze wsi. W 1967 roku w tajemniczych okolicznościach zaginął podczas spaceru w malezyjskich górach i nigdy go nie odnaleziono. Dom z kolekcją sztuki azjatyckiej i tropikalnym ogrodem jest dziś muzeum. Do głównego domu wchodzi się tylko z przewodnikiem, oprowadzanie odbywa się w pięciu językach, a buty zdejmuje się przy wejściu.

Otwarte codziennie od 10:00 do 17:00, bilet dla dorosłych kosztuje 250 THB (ok. 28 zł), dla młodzieży od 10 do 21 lat 150 THB, dzieci do 9 lat wchodzą bezpłatnie (jimthompsonhouse.org). Najbliżej jest stacja BTS National Stadium, wyjście 1. Zdjęcia w środku można robić, ale bez lampy błyskowej i bez selfie.

20. Siam i centra handlowe

Wokół stacji BTS Siam centra handlowe stoją jedno obok drugiego, połączone kładkami: Siam Paragon z oceanarium i ogromną halą z jedzeniem, Siam Center, Siam Discovery, CentralWorld i MBK, gdzie targuje się o elektronikę i podróbki. Typowe dla Bangkoku są przede wszystkim food courty na najwyższych albo najniższych piętrach, gdzie za kilkadziesiąt batów zje się lepiej niż w wielu restauracjach. Tuż obok MBK jest Bangkok Art and Culture Centre (BACC) ze sztuką współczesną, wstęp na wystawy bywa bezpłatny.

21. Kapliczka Erawan

Mała hinduistyczna kapliczka ze złotym posągiem czterogłowego Brahmy na rogu ruchliwego skrzyżowania Ratchaprasong, między centrami handlowymi a kolejką. Wierni przynoszą tu girlandy i figurki słoni, a w podziękowaniu za spełnione życzenie zamawiają taniec tancerek w tradycyjnych strojach, które tańczą tuż przy kapliczce. Pięciominutowy przystanek między zakupami, który pokaże Państwu, jak bardzo wiara przeplata się w Bangkoku z codziennym życiem.

22. Park Lumphini

Największy teren zielony w centrum, ponad 50 hektarów trawników, drzew i jezior pod wieżowcami Silomu. Rano miejscowi biegają tu i ćwiczą tai-chi, a o szóstej wieczorem wszyscy na chwilę zastygają, kiedy z głośników rozlega się hymn państwowy. W jeziorach i na trawnikach żyją warany, niektóre dłuższe niż półtora metra, które spokojnie spacerują między ławkami. Wstęp jest bezpłatny, najbliższe stacje to MRT Lumphini i Si Lom oraz BTS Sala Daeng.

23. Mahanakhon SkyWalk

Najwyżej położony punkt widokowy w Tajlandii, 314 metrów nad miastem, na dachu wieżowca King Power Mahanakhon, który wygląda, jakby ktoś powyłamywał z niego klocki. Na górze jest otwarty taras i szklana podłoga, przez którą patrzy się w przepaść. Bilety kosztują zależnie od pory dnia 500–1200 THB (ok. 55–130 zł), najdroższe są o zachodzie słońca. Otwarte od 10:00 do północy, ostatnie wejście o 23:00 (kingpowermahanakhon.co.th). Najbliższa stacja to BTS Chong Nonsi, wyjście 3. Jeśli wahają się Państwo między SkyWalkiem a barem na dachu: SkyWalk jest dla widoku, bar dla atmosfery.

24. Bary na dachach (rooftop bary)

Bangkok to miasto barów na dachach, a drink nad światłami metropolii to jeden z jego rytuałów. Najbardziej znany jest Sky Bar w hotelu Lebua State Tower, gdzie kręcono film „Kac Vegas w Bangkoku”, oraz Vertigo & Moon Bar w hotelu Banyan Tree. Ceny drinków są jak na Tajlandię wysokie, ale płaci się tu za widok. Prawie wszędzie obowiązuje dress code: żadnych klapek, koszulek na ramiączkach ani szortów, od mężczyzn często wymaga się długich spodni. W porze deszczowej podczas burzy zamyka się tarasy, więc nie warto planować baru na dachu jako jedynego punktu konkretnego wieczoru.

25. Boks tajski (muay thai)

Boks tajski to sport narodowy, a walka na jednej z dużych bangkockich aren jest przeżyciem także dla tych, którzy boksu nie oglądają. Przed każdą walką zawodnicy wykonują rytualny taniec wai khru przy muzyce na żywo, a obstawiający na trybunach krzyczą i gestykulują. Najbardziej znane areny to Rajadamnern, najstarsza w kraju, niedaleko Khao San, i Lumpinee na północy miasta. Program i bilety znajdą Państwo na ich stronach, najtańsze miejsca są na górze, między miejscowymi.

Targi

26. Weekendowy targ Chatuchak

Jeden z największych targów weekendowych na świecie: ponad 15 000 straganów na 14 hektarach i ponad 200 000 ludzi w każdy weekend. Ubrania, ceramika, meble, rośliny, antyki, jedzenie, lody kokosowe. Można tu błądzić cały dzień, punktem orientacyjnym jest wieża zegarowa pośrodku. Cały targ jest otwarty tylko w sobotę i niedzielę od 9:00 do 18:00, w piątek wieczorem działa wyłącznie handel hurtowy, a w środę i czwartek tylko sekcja z roślinami (chatuchakmarket.org). Proszę przyjechać z samego rana, po południu jest upał i tłok. Stacje BTS Mo Chit, MRT Chatuchak Park i Kamphaeng Phet.

27. Targ Or Tor Kor

Tuż naprzeciwko Chatuchak jest kryty targ spożywczy, zaliczany do najlepszych targów ze świeżą żywnością na świecie. Owoce ułożone w równe piramidy, durian we wszystkich odmianach, pasty curry, suszone ryby i gotowe dania. Jest droższy od zwykłych targów, ale czysty i z klimatyzowanymi częściami. Na degustację tajskich owoców, których w Polsce Państwo nie zobaczą, to naszym zdaniem najlepsze miejsce w mieście.

Wycieczki z Bangkoku

28. Pływające targi: Damnoen Saduak, Amphawa i Taling Chan

Łódki wyładowane owocami każdy zna z obrazków, ale targi bardzo się od siebie różnią. Damnoen Saduak, około stu kilometrów na południowy zachód od miasta, jest największy i najbardziej turystyczny, przyjeżdża się tu wcześnie rano, a sprzedaje się głównie turystom. Amphawa jest mniejsza, żyje w weekendowe popołudnia i wieczory, a kupują tu przede wszystkim Tajowie. Taling Chan leży w samym Bangkoku, po stronie Thonburi, jest otwarty w weekendy, mały, ale łatwo dostępny. Kto nie chce tracić na targ całego dnia, zobaczy Taling Chan w jedno przedpołudnie. Oba duże targi porównujemy dokładniej w artykule co zobaczyć w Tajlandii.

29. Targ na torach Maeklong

W miasteczku Samut Songkhram, około półtorej godziny od Bangkoku, handluje się bezpośrednio na torach. Kiedy zbliża się pociąg, sprzedawcy zwijają markizy i odsuwają kosze z warzywami i rybami o kilka centymetrów, skład przejeżdża tuż obok, a po minucie targ wraca na miejsce. Tajowie nazywają go Hoop Rom, czyli targiem składanych parasoli. Targ jest czynny od 6:00 do 18:00, ale pociąg przejeżdża tędy tylko kilka razy dziennie. Według TAT przyjeżdża na stację Maeklong o 8:30, 11:10, 14:30 i 17:40, a odjeżdża o 6:20, 9:00, 11:30 i 15:30. Rozkład się zmienia, dlatego godziny trzeba sprawdzić przed wyjazdem u przewoźnika kolejowego albo w hotelu, inaczej zobaczą Państwo zwykły targ. Maeklong można połączyć z Amphawą w jedną wycieczkę.

30. Ayutthaya

Dawna stolica Syjamu, około 80 kilometrów na północ, którą w 1767 roku spaliła armia birmańska. Ruiny świątyń są od 1991 roku na liście UNESCO, a najbardziej znana jest głowa Buddy wrośnięta w korzenie drzewa w Wat Mahathat. Z Bangkoku jeździ tu kilka pociągów dziennie, na miejscu warto wypożyczyć rower albo wynająć tuk-tuka na objazd. Jeden dzień wystarczy, ale kto chce zobaczyć ruiny bez tłumów, niech zostanie na noc. Więcej o Ayutthayi, o Kanchanaburi z mostem na rzece Kwai i o innych wycieczkach piszemy w artykule co zobaczyć w Tajlandii.

Ceny biletów do najważniejszych atrakcji

Ceny pochodzą z oficjalnych stron zabytków i tajskiej organizacji turystycznej TAT, przeliczenie na złote jest orientacyjne. Tajowie do świątyń zwykle wchodzą bezpłatnie, o podwójnych cenach się nie dyskutuje.

Jedzenie i street food w Bangkoku

Bangkok to naszym zdaniem jedno z najlepszych miast do jedzenia na świecie, a najlepsze jedzenie często kosztuje tu kilkadziesiąt batów. Stragany z jedzeniem są wszędzie: przy stacjach kolejki, na rogach ulic, w południe przed biurowcami. Tam, gdzie stoi kolejka miejscowych, tam warto jeść, a kiedy nie wiadomo, co zamówić, wystarczy wskazać talerz sąsiada.

Co spróbować: pad thai (smażony makaron ryżowy, w Bangkoku najczęściej z krewetkami i sosem tamaryndowym), tom yum kung (ostro-kwaśna zupa z krewetkami), som tam (sałatka z zielonej papai), khao man gai (kurczak z ryżem gotowanym w bulionie), boat noodles (małe miseczki mocnej zupy z makaronem, je się ich kilka naraz), moo ping (grillowana wieprzowina na patyku na śniadanie) i mango z kleistym ryżem. Ostrość można regulować: proszę powiedzieć „mai phet” (nieostre) albo „phet nit noi” (trochę ostre).

Najlepsze dzielnice do jedzenia to Yaowarat (wieczorem), Banglamphu i okolice Khao San, stare Charoen Krung oraz ulice wokół Victory Monument z zupami z makaronem. Na posiłek w klimatyzacji idealne są food courty w centrach handlowych i targ Or Tor Kor.

Jay Fai to najsłynniejsza uliczna kucharka na świecie. W swoim małym bistro przy ulicy Maha Chai na starym mieście smaży w goglach narciarskich nad ogniem z węgla drzewnego omlet z krabem i dostała za to gwiazdkę Michelin, którą według przewodnika Michelin ma do dziś. Otwarte jest od środy do soboty, kolejka jest długa, a ceny wysokie (omlet z krabem kosztuje tu więcej niż kolacja dla całej rodziny przy straganie obok). Płaci się gotówką. My poszlibyśmy tylko wtedy, gdy mają Państwo czas i chcą odhaczyć legendę, dobre dania z krabem znajdą Państwo także gdzie indziej.

Wody z kranu proszę nie pić, lepiej kupić butelkowaną albo dolewać z automatów z wodą filtrowaną, które stoją na ulicach. Lód w napojach pochodzi zwykle z wytwórni i Tajowie w restauracjach używają go na co dzień.

Ile dni w Bangkoku i plan zwiedzania na 1–3 dni

Na najważniejsze zabytki wystarczą dwa dni, na Bangkok z targami, Chinatown i jedną wycieczką trzy albo cztery. My dalibyśmy mu trzy dni na początku podróży, kiedy organizm dochodzi do siebie po zmianie strefy czasowej, albo dwa na początku i jeden na końcu, przed wylotem do Polski.

Jeśli mają Państwo tylko jeden dzień, proszę spędzić przedpołudnie nad rzeką (pałac, Wat Pho, Wat Arun), a wieczór w Chinatown. Przy kilkugodzinnej przesiadce lepiej odpuścić zabytki i zjeść coś na ulicy oraz przepłynąć się łodzią. Z lotniska Suvarnabhumi do miasta i z powrotem da się zdążyć pociągiem.

Bezpieczeństwo i savoir-vivre

Jak na metropolię Bangkok jest bezpieczny, a przestępstwa z użyciem przemocy wobec turystów zdarzają się rzadko. Problemy są raczej drobne: oszustwa z tuk-tukami i „zamkniętymi” zabytkami, taksówkarze bez taksometru, kieszonkowcy w tłumie na targach i złodzieje na motocyklach, którzy wyrywają torby. Torbę najlepiej nosić po stronie z dala od jezdni.

Kilka zasad, na których Tajom zależy:

• Król i rodzina królewska. Obraza monarchii jest w Tajlandii przestępstwem zagrożonym wysokimi karami. Proszę nie wypowiadać się o królu nieprzychylnie, nie stawać na banknotach z jego portretem, a w kinie wstać podczas hymnu.
• Świątynie. Zakryte ramiona i kolana, buty zdejmuje się przed wejściem do sanktuarium, stóp nie kieruje się w stronę Buddy. Kobietom nie wolno dotykać mnichów.
• Głowa i stopy. Głowa jest święta, nikogo nie głaszcze się po niej, nawet dzieci. Na nic nie wskazuje się stopą.
• Hymn. O 8:00 i o 18:00 z głośników w parkach i na dworcach rozlega się hymn państwowy. Ludzie na chwilę się zatrzymują, proszę zrobić to samo.

Ogólne informacje dla osób jadących do Tajlandii publikuje polskie MSZ w informacjach dla podróżujących, a o szczepieniach najlepiej porozmawiać przed wyjazdem z lekarzem medycyny podróży. Numer alarmowy policji turystycznej to 1155.

Trochę historii

Do końca XVIII wieku Bangkok był tylko niewielkim portem i komorą celną nad rzeką, którą płynęło się do Ayutthayi, stolicy Syjamu. W 1767 roku armia birmańska zdobyła i spaliła Ayutthayę. Generał Taksin ponownie zjednoczył kraj i założył nową stolicę na zachodnim brzegu rzeki, w Thonburi, dziś jednej z dzielnic Bangkoku.

W 1782 roku na tron wstąpił generał Chao Phraya Chakri jako Rama I i założył dynastię Chakri, która panuje do dziś. Przeniósł stolicę na wschodni brzeg, łatwiejszy do obrony, kazał wykopać kanały obronne i zbudować Wielki Pałac oraz Świątynię Szmaragdowego Buddy, ukończone w 1785 roku. Chińskich kupców, którzy mieszkali w miejscu pałacu, przesiedlił kawałek na południe i z ich osady wyrosło dzisiejsze Chinatown. Nowe miasto otrzymało ceremonialną nazwę, którą w pełnym brzmieniu Księga rekordów Guinnessa uznaje za najdłuższą nazwę miejscowości na świecie, a Tajowie do dziś skracają ją do Krung Thep. Nazwa Bangkok pochodzi od pierwotnej wioski i używają jej głównie cudzoziemcy.

W XIX wieku większość mieszkańców żyła na wodzie i w domach nad kanałami, a Europejczycy zaczęli nazywać Bangkok Wenecją Wschodu. Królowie Mongkut (Rama IV) i Chulalongkorn (Rama V) modernizowali kraj, budowali drogi i kolej, a zręczną dyplomacją między Brytyjczykami a Francuzami utrzymali Syjam jako jedyny kraj Azji Południowo-Wschodniej, który nigdy nie stał się kolonią. W 1932 roku skończyła się monarchia absolutna, a w 1939 roku Syjam przemianowano na Tajlandię.

Od lat 60. Bangkok gwałtownie się rozrastał, kanały zasypywano i zamieniano w ulice, a miasto płaci dziś za to cenę: stoi na miękkich iłach morskich, powoli się zapada, a podczas wielkich powodzi w latach 1995 i 2011 pod wodą znalazła się duża część okolic. Mimo to najszybsza droga do starego Bangkoku wciąż prowadzi rzeką, którą kiedyś płynęły tu statki do Ayutthayi.

Co zrobilibyśmy inaczej

Bangkok kusi, żeby w trzy dni przebiec dwadzieścia świątyń. Po trzeciej zaczynają się jednak zlewać w jedno, a w upale nie zostanie z nich nic. My wybralibyśmy dwie albo trzy duże, a potem zajrzeli do pierwszej małej świątyni, która pojawi się po drodze, gdzie nikt nie sprzedaje biletów, a mnich zamiata dziedziniec.

Najlepszych chwil w Bangkoku nie ma w żadnym zestawieniu. To jazda pomarańczową łodzią bez celu, kiedy wysiada się na przystani, która akurat wpadnie w oko, albo zupa przy straganie w uliczce Talat Noi, o którym nie wiadomo nic poza tym, że siedzą przy nim taksówkarze. Proszę próbować dań, których nazw nie umieją Państwo wymówić, i pytać, co to jest. W kolejce do Jay Fai stać nie trzeba, podobnie dobry omlet zrobi Państwu być może pani dwie przecznice dalej.

Nie muszą Państwo zobaczyć wszystkich 30 miejsc i nie muszą jechać na pływający targ tylko dlatego, że jest na każdej pocztówce. A kiedy wieczorem na tarasie nad rzeką będą Państwo patrzeć na podświetlony Wat Arun, proszę zostawić telefon na chwilę w kieszeni. Zdjęcie uda się i za minutę, a chwilę, kiedy obok przepływa łódź, a nad miastem zapada zmrok, zapamięta się tylko bez ekranu.

Najczęstsze pytania

Czytaj dalej

• Wakacje w Tajlandii: kiedy jechać, warunki wjazdu, loty, budżet i trasy na dwa i trzy tygodnie.
• Co zobaczyć w Tajlandii: przegląd miejsc w całym kraju, od Ayutthayi i Kanchanaburi po północ i wyspy.
• Krabi: Railay, Ao Nang, wyspy i Tiger Cave Temple.
• Phuket: plaże wzdłuż całego wybrzeża, Old Phuket Town i wycieczki do zatoki Phang Nga.
• Ko Phi Phi: Maya Bay, punkt widokowy, promy i gdzie spać na wyspie.