St. Moritz, Szwajcaria: 14 atrakcji, narty, ceny i lato

Futra, złote zegarki i witryny luksusowych marek: tak wygląda St. Moritz na Via Serlas i taką ma opinię. Wystarczy jednak wjechać kolejką tysiąc metrów wyżej, żeby zrozumieć, dlaczego ludzie przyjeżdżają tu od ponad stu sześćdziesięciu lat. Szerokie trasy nad zamarzniętymi jeziorami, słońce prawie każdego dnia i widok z krzesełka na czterotysięczny Piz Bernina. St. Moritz w Szwajcarii leży w dolinie Engadyny, w kantonie Gryzonia, na wysokości 1822 metrów. To tutaj narodziła się zimowa turystyka w Alpach.

Zebraliśmy 14 pomysłów na zimę i lato: trzy góry narciarskie Corviglia, Corvatsch i Diavolezza, jazda wieczorem, narty biegowe po jeziorach, tor bobslejowy i Cresta Run, do tego Bernina Express i Glacier Express, jeziora i szlaki. Znajdą tu Państwo ceny karnetów w CHF z przeliczeniem na złote, dojazd z Polski, podpowiedzi, gdzie spać, żeby tydzień nie kosztował tyle co używany samochód, i trochę historii.

Narty w St. Moritz: trzy góry i jeden karnet

St. Moritz to nie jeden ośrodek, tylko cały region narciarski Górnej Engadyny. Góry leżą po obu stronach doliny i nie są połączone trasami, więc między nimi przemieszcza się autobusem lub pociągiem. Brzmi jak utrudnienie, ale w praktyce to zaleta: każdego dnia wybierają Państwo górę pod pogodę i nastrój. Rano słoneczna Corviglia, po południu Corvatsch, gdzie stoki są bardziej w cieniu, a przy czystym niebie Diavolezza pod lodowcami.

Karnety wielodniowe obowiązują tylko na całą Górną Engadynę (Corviglia, Corvatsch/Furtschellas, Diavolezza/Lagalb, Zuoz i mniejsze stoki wokół Pontresiny, Samedanu czy Maloi). Karnet jednodniowy można kupić na jedną górę albo na cały region.

Dane o Corviglii i Corvatschu pochodzą ze stron operatorów (mountains.ch, corvatsch-diavolezza.ch), wysokości są zaokrąglone. Diavolezza ma tylko kilka kolejek i wyciągów, ale z górnej stacji prowadzi jeden z najpiękniejszych zjazdów w Alpach.

Ceny karnetów w St. Moritz w Szwajcarii

Górna Engadyna sprzedaje karnety w dynamicznym systemie Snow-Deal. Cena zależy od daty, pogody i tego, jak wcześnie Państwo kupują. Najtaniej wychodzi zakup online z wyprzedzeniem w sklepie booking.engadin.ch. Stałego cennika na cały sezon więc nie ma. Dla orientacji zebraliśmy to, co da się znaleźć na sezon 2026/27:

Przedział cen karnetu dziennego pochodzi z przeglądu przedsprzedaży na sezon 2026/27 (snowstash.com, który korzysta z oficjalnego sklepu), pozostałe ceny ze stron engadin.ch, mountains.ch i corvatsch-diavolezza.ch. Na Snow Night nie obowiązuje karnet roczny ani Ikon Pass, bilet kupuje się wyłącznie w dolnej stacji w Surlej.

Kilka zasad, dzięki którym zaoszczędzą Państwo najwięcej:

• Sleep + Ski przy dłuższym pobycie prawie zawsze wychodzi najtaniej. Karnet za 55 CHF dziennie dostaje się tylko przy rezerwacji hotelu uczestniczącego w ofercie i tylko na cały czas pobytu. Na engadin.ch jest kalkulator karnetów, który porówna obie opcje.
• Rodziny: rodzice płacą pełną cenę, najstarsze dziecko do 17 lat taryfę dziecięcą lub młodzieżową, drugie dziecko ma 30% zniżki, a każde kolejne jeździ za darmo. Kartę rodzinną można kupić od dwojga dzieci i przy karnetach na 3 do 15 dni. Dzieci do 6 lat jeżdżą z rodzicem za darmo.
• Karnety wielodniowe obowiązują tylko w kolejne dni i zawsze na całą Górną Engadynę. Kto chce jeździć tylko w wybrane dni w ciągu roku, może kupić 10-dniowy karnet do dowolnego wykorzystania.
• Szwajcarskie karty zniżkowe (GA, Halbtax) na kolejkach na Corviglii nie obowiązują.

Co warto zobaczyć w St. Moritz: 14 atrakcji na zimę i lato

Pierwsze osiem punktów to głównie atrakcje zimowe, reszta sprawdza się latem albo przez cały rok. W St. Moritz można zimą spędzić tydzień i nie stać na nartach codziennie. Naszym zdaniem to najlepszy sposób, żeby się tym miejscem naprawdę nacieszyć. Co więc oferuje St. Moritz w Szwajcarii?

1. Corviglia i Piz Nair

Domowa góra St. Moritz. Z części St. Moritz Dorf wjeżdża się kolejką szynowo-linową na Chantarellę, a stamtąd drugą kolejką na Corviglię (2486 m). Z St. Moritz Bad kursuje kolejka na Signal, z Celeriny gondola na Marguns, a z Corviglii kolejka kabinowa na szczyt Piz Nair (3057 m), skąd widać całą dolinę z jeziorami. Corviglia ma 155 km tras, a wiele z nich to szerokie, długie czerwone, na których rozgrywa się Puchar Świata. Jest tu też snowpark Crowland przy górnej stacji Corviglia (mniej więcej od połowy grudnia do początku kwietnia), 600-metrowa trasa skicrossowa pod Salastrains, 400-metrowy tor slalomowy Ski Run z pomiarem czasu oraz trasa z radarem, który zmierzy Państwa prędkość.

Dla dzieci jest na Marguns zamknięta strefa do nauki Mountys Land, a z Trais Fluors do Celeriny prowadzi „przygodowa” trasa: niebieska Princess do Marguns, a potem czerwona Saluver aż na dół. Na Princess zabralibyśmy nawet dziecko, które dopiero łapie podstawy.

2. Corvatsch, Furtschellas i jazda wieczorem

Corvatsch wznosi się nad Silvaplaną i Surlej po drugiej stronie doliny, a jego górna stacja na wysokości 3303 m jest najwyżej położona w całym kantonie Gryzonia. Razem z sąsiednią Furtschellas nad Sils ma 120 km tras i to góra dla tych, którzy szukają bardziej stromego terenu i freeride’u. Legendą jest zjazd Hahnensee, który prowadzi z góry przez las aż do St. Moritz Bad, więc można zjechać na nartach „do domu”.

Corvatsch to także odpowiedź na pytanie, gdzie w St. Moritz pojeździć wieczorem. Akcja Snow Night trwa w każdy piątek od 4.12.2026 do 9.04.2027, od 19.00 do 1.00 w nocy. Oświetlona trasa prowadzi ze stacji pośredniej Murtèl w dół do Surlej i z długością 4,2 km jest najdłuższą oświetloną trasą w Szwajcarii. Bilet kosztuje 28 CHF (około 130 zł).

3. Diavolezza i Lagalb

Diavolezza leży przy przełęczy Bernina, mniej więcej pół godziny pociągiem z St. Moritz (przystanek Bernina Diavolezza). Kolejka kabinowa wywozi do schroniska Berghaus Diavolezza na wysokości prawie 3000 metrów, skąd patrzy się prosto na Piz Palü, Piz Bernina i lodowce Pers i Morteratsch. Przy dobrych warunkach można stąd zjechać około 8 km po lodowcu aż do stacji Morteratsch. To nie jest przygotowana trasa, tylko szlak lodowcowy, więc trzeba sprawdzać, czy jest otwarty. Przy schronisku jest zewnętrzne jacuzzi z widokiem na lodowce.

Naprzeciwko, po drugiej stronie drogi, stoi Lagalb z krótszymi, ale stromymi trasami. Na Diavolezzy jeździ się od połowy października do początku maja, a raz na pełnię organizowana jest Glüna Plaina, wieczorna jazda tylko przy świetle księżyca. To, czy się odbędzie, ogłaszają danego dnia od 15.00 na stronie Diavolezzy.

4. Narty biegowe po zamarzniętych jeziorach i Engadin Skimarathon

Dla biegaczy Engadyna jest chyba jeszcze lepsza niż dla zjazdowców. Między Maloją a Zernez przygotowuje się ponad 230 km tras do stylu klasycznego i około 250 km do stylu łyżwowego, to największa sieć w Szwajcarii. Najpiękniejsze odcinki biegną prosto po zamarzniętych jeziorach Sils, Silvaplana i St. Moritz, część tras jest oświetlona także wieczorem. Kto chce dotknąć legendy, może zapisać się na Engadin Skimarathon: 42 km z Maloi do S-chanf, w 2027 roku w niedzielę 14 marca, z całym tygodniem maratońskim od 6 marca.

Warunków ani ewentualnych opłat za przygotowane trasy na zimę 2026/27 nie znaleźliśmy na oficjalnych stronach, najlepiej zapytać w informacji turystycznej. Narty biegowe wypożyczą Państwo w każdej większej miejscowości w dolinie. My jako zjazdowcy też wzięlibyśmy biegówki na jeden dzień, choćby tylko na jezioro i z powrotem.

5. Jezioro St. Moritz i imprezy na lodzie

Kiedy jezioro porządnie zamarznie, zmienia się w arenę sportową. Chodzi się po nim pieszo, w styczniu rozgrywa się tu Snow Polo (polo konne na śniegu, od 1985 roku), a w lutym odbywają się wyścigi konne White Turf, gdzie startuje się między innymi w skijöringu: narciarz jedzie ciągnięty przez konia. Na lodzie pokazywano go w 1928 roku nawet na igrzyskach olimpijskich. Odbywają się tu też zloty zabytkowych samochodów, a do St. Moritz wraca Puchar Świata w narciarstwie alpejskim: w kalendarzu jest supergigant 18 i 19 grudnia 2026 i slalom gigant 20 grudnia 2026.

Jeśli nie trafią Państwo na żadną imprezę, warto chociaż przejść się po lodzie. Stanąć na środku jeziora i patrzeć z dołu na miejscowość, która wygląda jak z plakatu z lat 30., to dziwnie uspokajające uczucie.

6. Olimpijski tor bobslejowy St. Moritz–Celerina

Jedyny na świecie tor bobslejowy z naturalnego lodu. Każdej zimy buduje się go od nowa z wody i śniegu. Ma 1722 metry, 19 wiraży i 130 m różnicy wysokości. Rozgrywano tu konkurencje olimpijskie w 1928 i 1948 roku. Jako gość mogą się Państwo przejechać czwórką bobslejową z pilotem i hamulcowym: przejazd kosztuje 269 CHF od osoby (około 1230 zł), w bobsleju siedzi dwóch gości, a minimalny wiek to 16 lat z podpisem opiekuna prawnego. Sezon zaczyna się 22.12.2026 i trwa do początku lub połowy marca. Rezerwacja online na olympia-bobrun.ch. To droga minuta, ale kto zawsze chciał przeżyć jazdę bobslejem, nigdzie indziej nie przeżyje jej tak „naprawdę”.

7. Cresta Run

Tor skeletonowy, po którym zjeżdża się głową do przodu na sankach zwanych toboggan, buduje się od zimy 1884/85, a do dziś prowadzi go prywatny St. Moritz Tobogganing Club. Ma około 1212 metrów długości i 157 m różnicy wysokości, co roku powstaje od nowa ze śniegu i lodu, a w sezonie 2026/27 zostanie otwarty 17 grudnia. Początkujący startują z Junction, mniej więcej z jednej trzeciej toru, i muszą zapisać się na kurs. Aktualnego cennika klub nie publikuje, więc go nie podajemy. Dla widzów wstęp jest darmowy: wystarczy przed południem stanąć przy słynnym wirażu Shuttlecock, żeby zrozumieć, dlaczego zawodnicy tak się go boją.

8. Saneczkarstwo na Muottas Muragl

Z Punt Muragl koło Samedanu, niedaleko Pontresiny, kursuje kolejka szynowo-linowa na Muottas Muragl, a stamtąd prowadzi ponad 4-kilometrowy tor saneczkowy z 20 zakrętami i 718 metrami różnicy wysokości. Jeździ się od grudnia do marca codziennie od 9.30 do 16.00, w zależności od śniegu. Tor jest szybki i nie nadaje się dla małych dzieci, zalecany jest kask, a ślizgi ani sanki wyczynowe nie są dozwolone. Dla maluchów jest na górze przy hotelu plac zabaw i zimowe spacery. Na górze jest też jeden z najpiękniejszych punktów widokowych na całą dolinę z jeziorami, więc warto tu przyjechać nawet bez sanek.

9. St. Moritz Dorf: krzywa wieża, Via Serlas i cukiernia Hanselmann

Miejscowość ma dwie główne części: St. Moritz Dorf na zboczu nad jeziorem, z hotelami, sklepami i kolejką na Corviglię, oraz St. Moritz Bad w dole przy jeziorze, gdzie dawniej było uzdrowisko, a dziś stoi więcej zwykłych domów i tańszych hoteli. Z dworca nad jeziorem do Dorfu wjeżdża się ruchomymi schodami i windą.

W Dorfu warto zobaczyć krzywą wieżę (Schiefer Turm) rozebranego kościoła św. Maurycego, wysoką na 33 metry i odchyloną o 5,5 stopnia, i przejść się Via Serlas, gdzie swoje sklepy mają wielkie marki modowe. Cen lepiej nie czytać, wystarczą witryny. Potem kawa albo coś słodkiego w cukierni Hanselmann, której budynek jest zabytkiem. Na wzgórzu stoi też Chesa Veglia, jedno z najstarszych gospodarstw w Engadynie, dziś restauracja.

10. Muzeum Segantiniego

Niewielkie muzeum z kamienną kopułą poświęcone jest malarzowi Giovanniemu Segantiniemu, który żył w Engadynie i malował alpejski krajobraz oraz życie górali. Najważniejszym dziełem jest tryptyk Stawanie się, bycie, przemijanie (Werden, Sein, Vergehen). Kiedy akurat pada śnieg albo deszcz, to najlepsza godzina, jaką można w St. Moritz spędzić pod dachem. W St. Moritz jest też dom malarki Mili Weber, dziś niewielkie muzeum, ale to już propozycja dla koneserów.

11. Bernina Express do Tirano

Linia Bernina (Berninabahn) z St. Moritz do włoskiego Tirano to jedyna linia, która przecina Alpy bez tunelu szczytowego, i to bez zębatki. Między przełęczą Ospizio Bernina (2253 m) a Tirano (429 m) opada o 1824 metry przy nachyleniu do 70 promili. Po drodze mija lodowiec Morteratsch, jezioro Lago Bianco, stację Alp Grüm z widokiem na lodowiec Palü, a na końcu spiralny wiadukt w Brusio. Razem z linią Albula jest od 2008 roku na liście UNESCO.

Wagony panoramiczne Bernina Expressu wymagają dodatkowo płatnej, obowiązkowej rezerwacji miejsc. Tą samą trasą jeżdżą jednak zwykłe pociągi regionalne Kolei Retyckiej, w których rezerwacja nie jest potrzebna, a bilet wychodzi taniej. My pojechalibyśmy w jedną stronę pociągiem regionalnym z przystankiem na Alp Grüm, a z powrotem spokojnie „Expressem”.

12. Glacier Express do Zermatt

St. Moritz to jedna z dwóch stacji końcowych Glacier Expressu, który od 1930 roku kursuje w poprzek Alp przez Chur, Disentis i Brig do Zermatt. Podróż trwa około 7,5 godziny, pociąg przejeżdża przez 291 mostów i 91 tuneli. To raczej przeżycie na cały dzień niż transport, a jeśli mają Państwo ochotę, warto połączyć go z kilkoma dniami pod Matterhornem. Co robić na drugim końcu trasy, opisaliśmy w artykule o Zermatt. Podobnie jak w Bernina Expressie płaci się obowiązkową rezerwację miejsc, a odcinki trasy można przejechać także zwykłymi pociągami.

13. Jeziora Górnej Engadyny latem

Od St. Moritz po przełęcz Maloja ciągną się w rzędzie jeziora St. Moritz, Champfèr, Silvaplana i Sils, a na tych 15 kilometrach różnica wysokości wynosi tylko 50 metrów. Nad Silvaplaną prawie każdego letniego popołudnia wieje wiatr Maloja, dlatego to jedno z najbardziej znanych miejsc do windsurfingu i kiteboardingu w Alpach. Woda jest tu zimna, więc na kąpiel ludzie wybierają raczej mniejsze jeziora: Lej Marsch na skraju lasu z małą plażą na północnym brzegu, Lej da Staz w lesie między St. Moritz a Pontresiną albo Lej Nair, do którego dochodzi się tylko pieszo. Wokół jezior biegnie płaska ścieżka, którą można dojść albo dojechać rowerem aż do Maloi, a w Sils zaczyna się spacer do doliny Val Fex.

14. Szlaki: z Muottas Muragl na Alp Languard i do lodowca Morteratsch

Letnią klasyką jest panoramiczna ścieżka z Muottas Muragl na Alp Languard nad Pontresiną. Idzie się po poziomicy z widokiem na Berninę i jeziora, a do Pontresiny zjeżdża się wyciągiem krzesełkowym albo schodzi pieszo. Druga łatwa i bardzo pouczająca trasa prowadzi od stacji Morteratsch na linii Bernina do czoła lodowca Morteratsch. Wzdłuż ścieżki stoją tabliczki z latami, w których kończył się lodowiec, i widać z nich, o ile kilometrów cofnął się od końca XIX wieku. Bardziej wymagający mogą wjechać na Piz Nair, Corvatsch albo Diavolezzę i ruszyć w góry od górnych stacji.

Latem działa większość kolejek w Górnej Engadynie, a goście hoteli i apartamentów uczestniczących w ofercie „Kolejki w cenie” (Bergbahnen inklusive) jeżdżą nimi za darmo od drugiej nocy. Przy rezerwacji warto o to zapytać, bo oszczędność bywa większa niż na samym hotelu.

St. Moritz: jak dojechać z Polski

Samochodem

Z Krakowa jest to około 1100 km, z Wrocławia i Katowic około 1050 km, z Warszawy około 1450 km, więc z większości Polski to cały dzień jazdy albo podróż z noclegiem po drodze. Najczęściej jedzie się przez Czechy i Niemcy do Monachium, dalej przez austriacki Landeck do Dolnej Engadyny (Scuol, Zernez) i doliną Innu w górę do St. Moritz. Drugi wariant prowadzi przez Bregencję albo Zurych do Chur i przez przełęcz Julier. Z okolicznych miast trzeba liczyć: z Zurychu 200 km i około 3 godzin, z Monachium 300 km i 4 godziny, z Mediolanu 175 km i 3 godziny (mountains.ch).

• Winiety: w Szwajcarii 40 CHF (około 185 zł) na cały rok, jeśli jadą Państwo autostradą. W Austrii winieta 10-dniowa kosztuje 12,80 € (około 55 zł), od 2027 roku będzie już tylko cyfrowa. W Niemczech samochody osobowe za autostrady nie płacą. Jeśli trasa prowadzi czeskimi autostradami, potrzebna jest też czeska e-winieta.
• Przełęcze zimą: Julier i Maloja są otwarte przez cały rok, Albula jest zimą zamknięta, a Bernina czy Flüela przy opadach śniegu bywają czasem zamykane. Alternatywą jest pociąg samochodowy Vereina z Klosters do Sagliains koło Zernez. Stan dróg warto sprawdzić przed wyjazdem, zimą w Engadynie trzeba liczyć się ze śniegiem.
• Parkowanie: w miejscowości są dwa główne parkingi wielopoziomowe. W Serletcie (603 miejsca) pierwsze 30 minut jest bezpłatne, w sezonie płaci się 1,50 CHF za pół godziny, maksymalnie 30 CHF dziennie (około 140 zł), karta tygodniowa kosztuje 140 CHF. Quadrellas jest droższy, dzienne maksimum to 40 CHF (według parking.ch). Kartę tygodniową trzeba wcześniej odebrać na policji gminnej. Parkingi przy kolejkach są płatne.

Samolotem i pociągiem

Najwygodniej jest polecieć do Zurychu i dalej jechać pociągiem. Z Warszawy są do Zurychu loty bezpośrednie, z Krakowa, Katowic, Wrocławia czy Gdańska warto przed rezerwacją sprawdzić aktualny rozkład, bo oferta zmienia się z sezonu na sezon. Z Zürich HB jedzie się do Chur, a z Chur Koleją Retycką przez linię Albula (z wiaduktem Landwasser) do St. Moritz, łącznie około trzech i pół godziny. Druga trasa prowadzi z Landquart przez Klosters i tunel Vereina. Bagaż można wysłać usługą Fly Rail Baggage z lotniska w Zurychu lub Genewie prosto na dworzec w Engadynie. Inną opcją jest lot do Mediolanu, skąd do St. Moritz jest 175 km. Więcej o lotach i lotnisku znajdą Państwo w naszym artykule o Zurychu, gdzie dokładniej opisaliśmy dojazd z Polski.

Dworzec St. Moritz na wysokości 1775 metrów to najwyżej położona stacja kolejowa w mieście w Europie, a leży tuż przy jeziorze. Z dworca są dwie minuty do ruchomych schodów do Dorfu i kawałek do autobusu do Bad.

Po Engadynie

Między miejscowościami i kolejkami kursują autobusy Engadin Bus i pociągi Kolei Retyckiej. Z regionalnym karnetem na całą Górną Engadynę lokalną komunikację w dni jazdy na nartach mają Państwo w cenie, więc samochód może spokojnie stać przez cały dzień. Z St. Moritz kursuje sezonowo także autobus pocztowy Palm Express przez Maloję do Lugano.

Ile kosztuje St. Moritz i gdzie zaoszczędzić

Nie będziemy niczego upiększać: St. Moritz jest drogi nawet jak na szwajcarskie warunki. Nocleg w czterogwiazdkowym hotelu w sezonie kosztuje zwykle kilkaset franków za noc, a pięciogwiazdkowe hotele w ofercie Szwajcarii zaczynają się od kwot liczonych w tysiącach złotych. Da się jednak taniej, jeśli wiadomo gdzie:

• Nocleg w Bad, Celerinie, Pontresinie albo Samedanie. Są kilka minut pociągiem lub autobusem, a ceny bywają niższe niż w Dorfie.
• Sleep + Ski albo apartament z kuchnią. Karnet za 55 CHF dziennie w uczestniczącym hotelu i kolacja z zakupów w sklepie dadzą więcej oszczędności niż jakakolwiek zniżka na kolejkę.
• Jedzenie na stoku: schroniska na Corviglii należą do najdroższych w Alpach. Kanapki z plecaka i gorąca herbata z termosu są tu czymś zupełnie normalnym, nikt nie będzie się na Państwa dziwnie patrzył.
• Zakupy w supermarketach (w miejscowości jest Coop), a wodę można pić z kranu i z fontann, w Szwajcarii jest pitna.
• Latem warto wybrać nocleg z ofertą „Kolejki w cenie”, wtedy prawie wszystkie punkty widokowe mają Państwo za darmo.

Najwięcej kosztują nocleg i karnet, na wszystkim innym da się zaoszczędzić. Dla porównania: przegląd austriackich regionów, gdzie narty wychodzą taniej, znajdą Państwo w artykule Narty w Austrii, a jeśli kusi włoska strona Alp, warto zajrzeć do tekstu Narty we Włoszech.

Noclegi w St. Moritz: gdzie spać

Na narty najpraktyczniejszy jest Dorf, bo stąd odjeżdża kolejka na Corviglię, ale jest też najdroższy. St. Moritz Bad przy jeziorze jest spokojniejszy, tańszy i blisko stąd do kolejki na Signal oraz autobusu na Corvatsch. Wybraliśmy hotele w różnych przedziałach cenowych, wszystkie sprawdziliśmy na Bookingu:

• St. Moritz Youth Hostel: szwajcarskie schronisko młodzieżowe w Bad, na skraju lasu niedaleko jeziora. Najtańszy rozsądny nocleg w miejscowości, choć „tanio” to tu pojęcie względne. Szwajcarskie hostele są czyste i spokojne, więc pasują też parom i rodzinom.
• Hotel Sonne St. Moritz: trzygwiazdkowy hotel w Bad. Dobry wybór, gdy chcą Państwo hotelu, a nie hostelu, ale nie zamierzają płacić za adres w Dorfie.
• Hotel Waldhaus am See: trzygwiazdkowy hotel na samym brzegu jeziora między Bad a dworcem. Z pokojów od strony jeziora jest widok, za który gdzie indziej w St. Moritz płaci się dwa razy więcej.
• Hotel Laudinella: duży czterogwiazdkowy hotel w Bad z kilkoma restauracjami i strefą wellness. Dla rodzin i na dłuższy pobyt narciarski, kiedy po powrocie ze stoku chcą Państwo odpocząć w wellness i nie zastanawiać się, gdzie zjeść kolację.
• Badrutt’s Palace Hotel: pięciogwiazdkowa legenda z 1896 roku nad jeziorem w Dorfie, zbudowana przez rodzinę Badruttów, tę samą, która w 1864 roku sprowadziła tu pierwszych zimowych gości. Na wyjątkową okazję albo przynajmniej na drinka w hotelowym barze, żeby wiedzieć, o czym wszyscy mówią.

Więcej opcji znajdą Państwo w wyszukiwarce noclegów w St. Moritz. Taniej często śpi się w okolicznych miejscowościach: Pontresina leży blisko Diavolezzy i Muottas Muragl, Celerina ma gondolę na Marguns, czyli bezpośredni dostęp do Corviglii, a Samedan to węzeł komunikacyjny doliny. Przed rezerwacją warto zapytać, czy hotel uczestniczy w Sleep + Ski, zimą to najkorzystniejszy sposób na karnet.

Trochę historii

Ludzie przychodzili tu dla wody na długo przed tym, zanim zaczęli przyjeżdżać dla śniegu. Drewno z prehistorycznego ujęcia źródła mineralnego w St. Moritz Bad ma ponad 3400 lat, więc żelaziste i musujące źródła znali już ludzie epoki brązu. Pierwsza pisemna wzmianka o wsi ad sanctum Mauricium pochodzi z lat 1137–1139, a nazwa wzięła się od św. Maurycego, rzymskiego żołnierza i dowódcy legionu tebańskiego. W 1519 roku papież Leon X obiecał odpust każdemu, kto dotrze do źródeł i kościoła, a w 1535 roku przebywał tu również Paracelsus.

Przełom nastąpił w połowie XIX wieku. W 1856 roku otwarto pierwszy hotel, Kulm, a we wrześniu 1864 roku hotelarz Johannes Badrutt zawarł z czterema Anglikami słynny zakład: zaprosił ich na zimę za darmo, a jeśli przyjadą zimą i nie będzie im się podobać, zwróci im koszty podróży z Londynu i z powrotem. Anglicy zostali od Bożego Narodzenia do Wielkanocy, z zachwytem opowiadali o tym w domu i tak zaczęła się zimowa turystyka nie tylko w St. Moritz, ale w całych Alpach. W tym samym roku powstało tu pierwsze biuro turystyczne w Szwajcarii.

Potem wszystko potoczyło się szybko. W Boże Narodzenie 1878 roku po raz pierwszy w Szwajcarii zapłonęło tu światło elektryczne, zimą 1884/85 Brytyjczycy zbudowali Cresta Run, w 1896 roku otwarto Badrutt’s Palace, a w 1904 roku dotarła tu linia Albula. W 1928 roku w St. Moritz odbyły się drugie w historii zimowe igrzyska olimpijskie, rok później powstała tu pierwsza szkoła narciarska w Szwajcarii, w 1935 roku pierwszy wyciąg narciarski, a w 1948 roku igrzyska wróciły. Innych zimowych igrzysk Szwajcaria do dziś nie organizowała. Logo ze słońcem jest od 1930 roku znakiem towarowym, a slogan „Top of the World” od 1986 roku.

St. Moritz: pogoda i kiedy jechać

Engadyna to jedno z najbardziej słonecznych miejsc w Alpach, miejscowi podają około 322 słonecznych dni w roku. Zimy są jednak naprawdę mroźne: średnia temperatura w styczniu wynosi około minus 7 °C. Na suche, mroźne powietrze mówi się tu „klimat szampański”.

• Grudzień–marzec: narty, jeziora zamarznięte mniej więcej od stycznia. Styczeń i luty są najzimniejsze i mają najwięcej imprez na lodzie.
• Koniec marca i kwiecień: wiosenne narty przy długich dniach. Corviglia zamyka się mniej więcej na początku kwietnia, Corvatsch i Diavolezza działają dłużej.
• Czerwiec–wrzesień: szlaki, rower, windsurfing na Silvaplanie, kąpiele w mniejszych jeziorach. Średnia w lipcu to tylko około 13 °C, więc warto zabrać kilka warstw.
• Październik–listopad: złote modrzewie w październiku są piękne, ale listopad to martwy sezon, kiedy wiele hoteli, restauracji i kolejek jest zamkniętych.

Co zrobilibyśmy inaczej

St. Moritz kusi, żeby w pięć dni zaliczyć wszystkie trzy góry, bobsleje, Cresta Run, Berninę i Muottas Muragl. Dałoby się, ale to nie byłoby to. Następnym razem odpuścilibyśmy przynajmniej jeden dzień na nartach i spędzili go w dolinie: na biegówkach po jeziorze do Sils, z obiadem w gospodzie, o której nigdy wcześniej nie słyszeliśmy, i z powolnym powrotem autobusem.

Warto też spróbować rzeczy, których nie ma na plakatach. Kuchnia engadyńska, na przykład pizokel albo capuns, orzechowe ciasto Engadiner Nusstorte z miejscowej piekarni zamiast tortu w hotelu, kieliszek wina z Valtelliny, które przywozi się tu przez przełęcz Bernina. W Dorfie warto skręcić w uliczki nad Via Serlas, gdzie stoją stare engadyńskie domy ze sgraffito, i zajrzeć do Celeriny albo Zuozu, żeby zobaczyć, jak wygląda dolina bez futer.

A kiedy staną Państwo na Piz Nair albo na tarasie Diavolezzy, warto na chwilę zostawić telefon w kieszeni. Tego widoku na lodowce żadne zdjęcie i tak nie odda. St. Moritz nie trzeba „zaliczać”, wystarczy się nim nacieszyć.

Najczęstsze pytania

Dokąd dalej

• Zermatt: drugi koniec Glacier Expressu, miejscowość bez samochodów pod Matterhornem.
• Zurych w Szwajcarii: którędy z lotniska jedzie się do Engadyny i co zobaczyć po drodze.
• Lucerna w Szwajcarii: Kapellbrücke, Pilatus i Rigi, kiedy do nart chcą Państwo dodać miasto.
• Narty w Austrii: najlepsze regiony od Arlbergu po Hochficht i ile kosztują karnety.
• Narty we Włoszech: Livigno i Bormio leżą od St. Moritz tuż za granicą.